leygardagur 17. august 1996síða 15

veðrið bara versnaði Mitt um náttina stóðu skiparin, Kaj Johannesen, beiggi hansara, Andrias og eg í stýrihúsinum Tá biðjur Kaj okkum befala okkum í Harrans hendur“ tí vit fara at søkka nu orkaði báturin ikki long ut reisa seg ímillum brot Andrias og eg iv at taka eina Oks. og tti á oljutunnunar við øksim at:fáa hol á at:slætta Maskinan var farin at oys men pumpan á dekkinun var fyfrigingin Dávur sig ut tá legði hanr i knæ og bað Vár harra hjålpa sær. Hann fekk gga pumpuna til aftur og tt pumpa so hart mentur. Andria royndi at:kasta alt fyri borð sum leyst var, m.a. kjøt hon knústi alt sundur sum hon rósaði Tá 10 eg ikki orkaði meir, tók ein annar tjórnu viksingur yvir. Vit bundu línu á hann og so stóð eg í kappanum og helt Tað minkaði í mask inrúminum, men tl alla lukku gekk maskinan alla tíðina. Var tað ikki ein Scandia motorur, var hann kódnaður, tað er einki at gera við, heldur Dávur Báturin var rangstoytt ur, nógvur sjógvur var í lug arinum, men vit fingu sjógvin aftur. Tá rætnaði báturin aftur Men veðrið leikaði í við sema lag. Einaferð, teir standa í stýrihúsinum síggja teir eitt øgihigt brot Skiparin ivadist ikki í at nú mistu vit stýrihúsið og hann bað allar menninar far 1 at hann var tunnuna, ( a niðurundir og leggja lúkuna aftur Coralia skalv undir brotinum, men tað vísti seg at vit komu bara í kanun á brotinum Tá ið vit komu uppaftur sóu vit, at tað kom bara dampur frå Blithesome og so varð flaggið vundið í hálva stong Skiparin bað okkum fáa seglini upp, men tað var ikki hugsingur um í storminum vit fingu fokkuna ein metur upp So blev siglt imóti Blithesome. vit fingu síðu vind og at hon ikki fór runt var eitt Guds undur. Har var in onnur makt,.sum hjálpti okkum, sigur Dávur Hann sigur at teir komu í luv av Blithesome, tá sóu teir at allir menninir gingu og tuskaðu í bjargingar vesti Skiparin á Blithesome rópti, at einasta bjargin var at royna at stjóra menninåar yvir á Coraliu. Teir tveittu so bovu út við klænari línu í. og henni fingu vit fatur á So fingu teir línu yvir aftur á B!ithesome Vit máttu tvey stykki -120 favnar - undir tí vit komu ikki Blithesome nærri enn 60 favnar Dávur sigur, at naður at:verða stjóraður av Blithesome var Hans Pauli sonur Mortans Dávur var sjálvur annar seta fyrsti settur at håla, tað var ikki hildi at vera ráðiligt at fleir hálaðu fyri ikki at slita lín una Tað gekk sum heild gott at fáa menningar yvir. Men vit settu eina boyu á afturat so kundu teir tordu hava hana i kneppinum, ti annars fóru teir so illa undir Men tað vóru teir, sun sum fexndi sjógvin og ter voru I Ta 1 4 k mioik 1 H få tel it py þad Kokk Blitt une yp ut | teir fyl við luft og komu at venda upp. Hann kom ongantíð úr kovyggjuni á heimferðini og doyði stutt eftir komnir Sjálvur var Mortan síðst av Blithesome Hann var ein sjáldsamur sigur Dávur Tå ið allir vóru komnir iv Blithesome, bant hann um stagið og lor atturettir dekkinum Tað dámdi synunum ill a. og tað var øgiligt teir róptu eftir pápanum, eingin væntaði at síggja hann aftur tí Blithesome javnan undir Hann var farin niður undir at stinga sær klæðini í sekkin So kom kom hann fram á bógvin, bant seg í og leyp í havið við posanum Komin nakað yvir, fekk hann ettt brot og hjann misti sekkin Hann rótpi hart um at geva út, tí hann vildi hava posan aftur. Men tå rópu sonur hansara Kaj, skiparin hjá okkum afturímóti: Hálið tit bara, latið posan fara Tá ið Mortan kom at skipinum letur í honum „Tað er eitt grúiligt skil í dag, eg hevði ongantíð droymt um at eg skuldi doyð á sjónum Blithesome sakk næstan beinanvegin Tað var ikki talingur um hjá Mortani at skifta klæðir Tað kom mest sum av at vil voru maður maður var Tað var ræðuligasti dagur í mínum lívi tann dagin flakavirkið læt aftur Nú hevur mangur sær sjálvum, at Mortan tók ræðið á Coraliu av soninum Kaj, sum var so ungur tá Dávur greiðir frá, at 3 maður sannað, at teir Mortan gav beinanvegin 3 < . skuldu heldur havt lurta bod um at fara at surra eftir mær, sigur Dávur bjargingarbátin, sum lá og Jar ns : > Davidsen bóltaði á dekkinum Dávur sigur, at hetta kundi verið ein ófatiligur sorgarleikur fyri húskið hjá Mortani í Hvannasundi, tí hann var sjálvur sætti úr húsinum við báðum skip unum henda túrin Hetta er ringasta ferðin eg havi havt á sjónum, sigur Dávur Men hann kann ikki siga at hann var bangin, sigur hann. Allir toldu tó ikki hetta sovorðið, og hjá onkr um gingu nervarnar fyri Avstað beinanvegin Dávur sigur, at hann var ik ki meiri enn heimkomin, tá ið Mortan í Hvannasund M i ig Í Étir r Á k Hann fór Ha , iði Soli Deo Glortu i indir Føroyu A 10 1 r 3 jolu Vit i y In | Tvørøvri att I nav stað aftur b I £ i Munkagrur ftir lit in t høvd St Hana I nu ð par hóast gin boy 1 var á henni, Sí vi fol Mortan til merkis Síðan for norður jolakvøld og fyrsta framvið Tjørnu men tað var ikki veður sigldu vit vik at lenda Tá græt eg. sigur Dávur Teir fóru so inn á Hvanr asund, har teir vóru bodnir til døgverda Men strax skuldi Mort an avstað aftur til Klaks víkar Hoyrir tú, tað er ikki friður á tær heldur enn á nøkrum rólingi, helt ein tjórnuvíkingur fyri við Mortan Tað er so satt so satt, legði kona Mortans uppí Har norðuri er ein róling- ur tað, sum onnur nevna gjólingur Í Klaksvík gjørdu vit okkum til at fara í dans, men vit komu ikki so langt, tí so komu skipsboð Annað jólakveld lógu vit uttanfuri Saksun Tað gekk allur januar í ferðina og tað endaði við áðrenn vit komu aftur og tá søgdu foreldrini, at nú var nokk og eg slapp ikki avstað aftur Dávur sigur, at Mortar Mortan í Hvannasundi var Hann sjómaður burturav hexði tað best á sjór Við týskum trolara kundu vit við a i I Mesta lagi TOKT fáa ein fuglalúr av og á í fiskarúg vini á dekkinum Dávur in mótmælti so ta frægari og teir fingu viðurskifti. Tá fingu teir átta tíma frivakt Hann høvdu eina merksliga disiplin Bæði skipari og stýri maður høvdu og eg var einaferð út fy at skiparin hótti eim av manningini við pistol Hetta var eftir kríggið og við skipinum vóru báði vesturtýskarar og eystur týskarar, sum vóru flýddir vesturum. Eysturtýskarar sum komu vesturum, fingu ógvuliga góðar sømdir, m.a sluppu teir nógv lættari í skatti, enn vesturtýskarar sluppu. Og hetta elvdi til øvund Dåvur sigur, at tað var altíð ov mikið av brennivíni umborð á trolarunum, og hverja ferð ein friløta var so skuldi teir ballast. Og tað sigur. at:1 gretti ikki, at teir fóru at brikslast um skatt Soleiðis eisini hesu Revsingin var, at tel mistu irivaktina at fáa, skuldu teir standa á brúnni, tí í koyggjuna skuldu teir ikki. Hetta rædd ist manningin so illa, at teir Var einki >>