mikudagur 21. august 1996síða 9

Nr. 159 — 21. AUGUST 1996 Til minnis um Jens Guttesen Í dag verður Jens Guttesen borin til gravar. Hann var 80 ára gamal, nú hann legði árarnar inn Ein byarmynd er farin, og Havnin hevurt mist ein av sínum góðu og truføstu syn um, eru tað fleiri, sum hava tikið til, síðani tað frættist, at Jens var slóknaður. Alt hansara liv og hansara máti at vera uppá lýstu av musik- aliteti og hetta setti dám á alla staðni, har hann var. Vit minnast hann lættan upp á sporið bríkslandi ella syngj- andi, vit minnast hann spæla og syngja heima við hús og har hann vitjaði, og ikki minst minnast vit hann á metum og í ødrum sam- komum, tá hann sang av hjarta og ofta leiddi felags- sangin Tað er komið fyri meiri enn einaferð, at sanglærarar hava biðið næmingarnar eygleitt Jens Guttesen fyri at síggja og fata, hvussu týdningarmikið tað er fyri sangin, at bæði sål og likam verður lagt í, tá songurin verður framborin! Jens var havnarmaður, sonur Jens Christian, Kisan róptur, og Jóhonnu Gutte- sen. Tey búðu í lítlu hús- unum við Tinghúsvegin, og Jens visti einki annað um at siga, enn at:tað var nógv fólk kring hann. Hann var eistur av ellivu systkjum, tvey onnur børn vóru undir lonini í long skiftir, nógv fólk vitjaðu inn á gólvið, cg tað var so mangan, at onkur lá nátt, kanska serliga næstrafólk hjá mammuni, sum var ættað úr Skálavík jens kendi tað sum fram- ihjårætt, at hann fekk høvi at ganga i realskúlanum Tíðin har setti síni spor, m.a við at hann hevði stóran tokka til og áhuga fyri móð urmálinum, sum hann heyði lært hjá Rikardi Long Eftir skúlagongdina var hann á dómarakontórinum Seinni fór hann í starv hjá Christiani Holm, sum í tíð- ini millum teir báðar heims- bardagarnar taldist millum størstu vinnulívsmenninar í landinum og sum millum so mangt annað eisini hevði við oljuna at gera. Tá stóra samfelagskreppan var fyrst í fimti árunum broyttist so mangt. Oljuvirksemið hjá Shell gjørdist sjålvstødugt felag, Jens fylgdi vid í nýggja felagið, og arbeiðið á Vidarnesi røkti hann til í 1976, tá hann fór frá fyri aldur Í 1944 gingu Pavla — dótt- ir Jóhonnu Katrinu (ættað úr Innistovu í Klaksvík) og Jens Christian Dam í Havn — og Jens saman í hjúnarlag. Tey bygdu úti í Grænlandi, har hugnaliga heimið hevur verið karmur um eitt ríkt familjulív. Tey eiga fýra børn: Jóna, Gunrid og Jens Christian búgva í Havnini, og Katrin býr á Eiði. Samkoman Jens var andaliga sannførd- ur á ungum aldri. Hann tann sitt andaliga heim í Ebenez- er, har hann slóðaði fyri øll- um systkjunum. Jens og hansara hava verið trúlgst í samkomuni. Hann hevði sunnudagsskúla á yngri ár- um, og av og á hevur hann saman við ødrum ferðast kring oyggjarnar og vitjað samkomur á bygd Serliga ekið hjá honum var sangur og tónleikur tíðindablaðið + = |" Hann var framúr gávuríkur, tá tað kom til at gera løg Vidhvørt gjørdi hann løg til yrkingar, og vidhvørt vóru tað aðrir, sum gjørdu yrkingar til løgini hjá Jensi I 1988 kom stór bók út — Ljómur og lag — við flestu løgunum, sum Jens Gutte- sen hevur gjørt og sett út. Har sæst, at tað var tíðliga í tíðini, at samstarvið kveikt- ist millum hann og Petur Háberg. Samstarvið vardi til máttur og megi hjá Peturi fóru at ganga undan, og tað sást eisini í bókini, at sam- starvið millum Jens og Zacharias Zachariassen í mong ár hevur verið gott og inniligt og til gleði fyri so mong Sangkórinum í Ebenezer kendi Jens stóra ábyrgd fyri Í fleiri ættarlið var hann uppii, og í drúgvt tíðarskeið var hann leiðari. Í sambandi við hesa uppgávuna komb- ineraði og setti hann út fyri blandað kór, manskór, kvinnukór og smærri bólk- ar. Undir leiðslu av Jensi hava tey sungið nógv, bæði inni og úti, í bý og á bygd, og onkumíð vitjaðu tey uttanfyri landoddarnar, eitt nú í Skotlandi, Onglandi, Íslandi og Noregi Fjøltåttadur í tónleiki Jens fekst eisini við at gera klassiskan tónleik, og ser- ligan tokka hevði hann til horntónleikin, sum so at siga var komin inn við móðirmjólkini. Í nógvum av ti, hann hevur gjørt, er hornið uppií, og tað hevur ikki minst Havnar Horn- orkestur havt gleði av. Jens Guttesen var fastur fúsur á konsertum og fyri góðum trimum vikum síðani stóð hann, sum á hvørjari Olav søku, og lýddi á, tå orkestrið spældi undir tinghúsinum Hann fevndi so víða á ti musikalska økinum, og hóast hann onkuntíð mundi kenna, at ikki øll skiltu og dugdu at gleðast í tí, sum myndaðist í honum, og sum hann sá stórt í, so lat hann seg ikki kúga. Hann grund- aði á Skriftirnar og helt seg síggja, hvønn tydning tær leggja í sangin og tónleikin og tað var við tí ljósinum, sum hann hevði fingið, at hann brúkti fjøltåttadu evn ini, sum hann var sannførd- ur um, at Skaparin heyði givid honum, og sum hann hevði eina brennandi trådan at æra og lyfta hin Hægsta upp við. Hann gjørði løg til børn- ini at syngja f sunnudags- skúla og á legu, hann gjørdi løg til møtisangir, til gleði- løtur sum t.d. brúdleyp, og tå sorgin vitjaði. Ætt og kenningar. At vitja fólk dámdi Jensi væl, og hann kendi tað eisini sum sína uppgávu. Familjan er stór, og tá Pavía og Jens umframt familjuna hava umgingist so nógv onnur, sigur tað seg sjúlvt. at tey bæði so ofta vóru á ferð at vitja skyldtólk og vinfólk, bæði yngri og eldri At Jens var æukærur, og sum elstur í systkinaflokk- inum kendi sína ábyrgð í tí sambandinum, sást m.a. í, at hann so ofta var á verð kring landið, um tað so var til fødingardagar ella jarðar- ferðir, og at tey áttu nógvar vinir varð ikki minst undir- stríkað, tá tey bæði 9. des- ember í 1994 hildu gull brúdleyp í Ebenczer og eini seks hundrað fólk vóru komin saman at heiðra Pavlu og honum og gleðast saman við teimum Pavla og hann vóru oftast saman, og leygardagin seinnapartin vóru tey í sein- asta brúdleypinum her á fold. A veg til hús hugdu tey inn á gólvið hjá einari dóttir fyri at heilsa upp á eitt av barnabørnunum, sum var komið av flatlondum Jens var væl upplagdur, og eingin hevði varðhugan av, at hetta var seinasti dagurin í hansara jarðariívi. Men áðrenn niðurfaringartíð var hann burtur. Jens kendi ikki deyðan sum fígginda. Hann hevði kletta fasta trúgv á, at frelsuverk Kristusar, sum hann so tíðliga setti sítt álit á, eisini fór at bera, tá boð vóru eftir honum, og í hes- um livdi og hvíldi hann Lívshugurin til tað seinasta Hóast tað var eyðsýnt, at kreftirnar so við og við gingu undan, so var lívs- hugurin tann sami. Nú ork- aðu hverki Pavla ella Jens at ganga ella smárenna longu teinarnar, sum til ikki fyri so langari tid sidan voru roknaðir sum einki men tað helt temmumum ikk aftur, tí yngra ættarliðið var rundanum tey bæði og hjálpti termum at ferðast Ein seðil hongur í køk- inum hjá okkum á Toftum. Tað er ein heilsa, dagfest 15. juli ella tveir dagar eftir, at vit vóru komin aftur á klett- arnar eftir næstan eitt ár í útlegd. Vit vóru farin í hag- an ein túr, tá Jens og Pavia dóttirin á Eiði saman við einum syni, og sonurin san an við familjuni komu dyrnar. Einki serligt ) tey ynsktu bara við hil Havnini og norður til Eiðis at vitja dóttrina, so til Fugla firðar at heilsa uppá elsta langommu- og langabba barnið og so eitt lítið rend út á Toftir. Vit vóru ikki inni, men á seðlinum ynskja tey okkum vælaftur kom- num og halda fyri, at tey eiga vitjanina til góðar Hugurin til sang og tón- leik var eisini hin sami, hóast megin var minkað. Mikudagin í síðstu viku stóð Jens fremstur millum sangararnar úti í kirkju- garðinum, tá ein annar av kendu havnarmonnunum var borin til gravar, og fyri stuttum hevði hann inn- rættað sær tónleikarúm í kjallaranum. Hann plagdi at taka til, at í honum bylgdist so mangt, sum hann so at siga kendi seg noyddan at festa á blað. Okkurt, sum ikki var liðugt, liggur á borðinum, men vit kunnu gleðast um so nógv, sum Jens í sínum drúgva og virk- na lívi gav okkum. Hann gjørdi tað fyrt at æra og lyfta Harra og Frelsara sin upp, og at tad var dygd í í hann avrikaði. fara tørov- Ingar al legnast um Ss leingi, sum nakar byr her á klettunum! Ærað verið minni um Jens Guttesen Jóannes Hansen