hósdagur 7. november 1996síða 17

Nr. 215 — 7. NOVEMBER 1996 tíðindablaðið + 17 ikki krevini Sluppu ikki at tosa við Men, hvussu ber tað til, at tað gek st so illa kom eitt fólk verður sagt al vera bæði rakst og vælupplyst, so illa fyri? Ja, raskir hava vit verið men eg veit ikki, hvussu væl upplýst, vit hava verið Eg plagdi læra summar iv stjórunum, sum komu, at rokna út skifusavlop. Men teir vóru raskir og eg haldi at hýrurin í vinnuni var Ogv ulig t góðir Skiftisavlopið er tað, sum r efur til fastar útreiðslur tá ið arbeiðslenir, fiskakeyp og annar broytiligur kostn iður er drigin frá brutto vinninginum At tað gekst so illa, var ti, at fiskafólk, einsvæl og handilsfólk. og øll onnur í hesum landi, blivu øst upp at verða við í einum fløgu rúsi, sum einki hald var í Eg haldi ikki. at Fiska sølan var heilt ósek, tí eisini hon eggjaði til ílegur. Ég minnist, at einaferð vildi fiskasølan hava virkini at keypa skiljmaskinur Aðrenn vit vistu av, gekk hver maður og bretti sær á og skuldi keypa skilji maskinu. Eg haldi, at tað komu einar 15 til landið. men nógvar blivu aldrin pakkaðar upp. Eg skal ikki geva Fiskaseluni alla skyld- ina, forbrendari enn so, men føroyingurin var østur upp. og tað, sum ein skuldi hava skuldi ei! hava Það var sum at:fylgja við einum ávísum móta. Og vit, sum royndu at halda aftur, sluppu ikk: rættiliga at tosa uppii og blivu kallaðir tvørir og reakt:onerir Oddfríður Haralden sig ur, at hann så, hvønn veg tað bar og at tad kundi bara enda, sum tað endaði Hvussu fum Tá ið tykilin ikki Oddfríður Haraldsen sig ur, at hann var ógvuliga spentur, tárð Fiskavirking kom uppá tal og hann var ein tann fyrsti, sum skrivaði undir at avhenda virkið til Fiskavirking Ég fyrigyklaði mær, at okkurt positivt fór at spyr) ast burturúr, og at eg sjálvur ersim kom at hava eina á vísa ávirkan á virkið, eg heyði átt, uppá ein ella ann an máta Ég haldi, at hetta var vanliga hugsanin, kring alt landið Oddfríður Haraldsen sig ur, at hann tosaði fleiri ferð ir við stjóran í Fiskavirking um at:teir skuldu seta seg niður at:finna útav onkrum fyri at fáa arbeiðið á virk mum aftur Eg bjóðaði mær at vera við og at gera tað, eg kundi fyri at fáa gongd á aftur Bíða nú, bíða nú, tað kemur, var svarið, eg fekk Eg bjóðaði mær eisini at ganga náttarvakt á á virk inum fyrr lítið og lætt, tí eg plagdi at ganga á virkinum eftir arbeiðstíð og eg visti, hvat kundi henda, um eing- in vakt var — Tað helt hann eisini var eitt gott hugskot Tað var ikki fyrrenn tann dagin, eg kom oman á virkið og uppdagaði. at lyk ilin ikki passaði, tað var fyrst tá, at veruleikin gekk upp fyri mær, at mín tíð var liðugt. At eg var koyrdur út á síðulinjuna. Ella stutt og greitt: At eg var liðugur sum poppsangar Tad er ilt at siga, hverjar kenslur, streymaðu igjøgnum meg, tá ið eg stóð útistongdur av mínum egna virki, men tað neit fast, tað må eg vidganga, sigur Odd fridur Soleiðis var gongdin tå Slagorðini hjá teimum ungu, væl lærdu, men lítið royndu stjórunum var, at vit gomlu skuldu vekk. Men um tað bleiv so stórt betri vert eg ikki Sum frå leið frættist aft ur og aftur um. at nu vøru tær og tær maskinurnar uknar av virkinum og førdar burtur Virkið var ikki bara Tad var skrætt sundur Har ið lykil ikki pass iði, vóru hurðarnar traðk aðar igjøgnum. Fótasporini stóðu í hurðunum. Tað var vandalisma av ringasta slag Og í dag stendur virkið mt sum eitt skendsil. Bara skalið eftir. Tað er at gráta yvir Nógv var selt innanúr virkinum, men eg vænti ikki, at nakar bleiv ríkur av tí. Men sum ein eind, var virkið eitt sindur vert Oddfríður harmast um, at fuglfirðingar ikk: gjørdu sum vågbingar og skopun ingar og kvettu vegin av og vardu virkið So høvdu vit í dag „havt eitt virki, sum kundi verið brúkt, eins og vágbingar og skopuningar hava Men eg var ov bláoygd ur , leggur hann afturat Hann sigur, at nú pelag isku fiskasløgini eru nógv frammi, hevði virkið verið frålikt at havt. Tað hevði passa væl inn í tað, sum rørist í Fuglafjørði idag tømt Skriviborðætlan Hví bleiv Fiskavirking ikki lokomotivið, sum skuldi draga føroyska samfelagið upp úr aftur kreppuni? Fiskavirking varð ul á einum skrivborði onku staðni í Danmark. Tað var gjørt av monnum, sum einki kendi til føroysk viðurskifti Teir skóru Fiskavirking eftir sama leisti, sum teir skóru „De danske sukker fabrikker”, ella hvat tað var, sum einaferð skuldi endur skipast Men hetta vinnulivs mynstrið hevur onki grund arlag í føroyska samfelagn um Og so lå ið vit so sóu hvussu tað varð arbeitt Kom ein hýsa á land, skuldi hon flytast norður á Eiði. Og kom ein konga fiskur á land, skuldi hann flytast til Suðuroyar Hetta er fullkomið vit loysi og fekk ongantíð undirtøku í arbeiðsfólkin inum Hví skuldi arbeiðsfólk ið á Fuglafjørdi leggja alla orku í at hagreiða fisk væl, sum skuldi arbeiðast á Eiði Tað bleiv hugt við skeivum eygum eftir tí sum skuldi sendast av bygd ini, tí ov lid arbeiði var frammanundan. Hann bleiv tjókkaður í ein kassa við einum spaka av ísi omaná og so stóð hann ermar tveir dagar. Mær lysti at sæð tann fiskin, táið hann kom uppá pláss Oddfríður Haraldsen sig ur, at tað eydnaðist ongantíð Fiskavirking at fáa arbeiðs fólki at kenna seg sum at tey arbeiddu fyri eini heild fram ímóti felags málum Tað er stórur munur á, at fáa eina rationella drift á Onkuntid var nógv at gera á virkinum. her er tað Sjóvortún sum landar Ex harmist um, at vit ikki gjørdu sum Vågbingar og skopuningar og kvettu vegin av fyri Fiskavirkins sígur Oddfríður Haraldsén pappírunum, men at umseta teori til praksis í føroyska samfelagnum, var nakað heilt annað So tað var nokk so skjótt at eg så, hvønn veg tað bar Men var nakar annar møguleiki enn Fiskavirk ing Í dag kunnu vit siga, at vit skuldu heldur havt givið hverjum virki sama møgu leika, sum Fiskavirking hevur fingið Høvdu virkini sanerað lutfalsliga líka nógv, sum Fiskavirking høvdu vit havt roynt nýggjar leiðir verið pengar at Fáa fiskin til lands Oddrfridur Haraldsen sig ur, at skulu vit fóta okkum aftur, mugu vit ersim fáa fiskin, sum fer óvirkaður av landinum, tí tað er ikki líuð sum vit missa Tað er ómetaliga trup ult, at nokta skipunum og fiskimonnum at selja har, teir fáa mest fyri hann Men okkurt skuld: verið gjørt. Kanska skuldu onkur tiltøk verið sett í verk ímóti teimum, sum landa uttan lands? Kanska skuldu teir verið stuðlaðir at landa í Føroyum? Ein máti hevði eisini verið, at flakavirkini blivu so bilig, at tey høvdu ráð, at betalt meiri fyri fisk in, heldur enn at pengarnir blivu etnir upp í rentum Oddfríður heldur tó, at tað útlendskar uppbodssølurnar verða altíð ein harður kapp ngarneyti. Men kappingin má og skal takast upp, skulu vu hava nakran møguleika Hann sigur, at tað er eisini ivasamt, hvussu nógv betri prísirnir eru uttanlands í longdint Inni å virkinum hjå Odd tá ið enn liv var í Alt varð skrætt úr virki num. har alykil ikki pass fríði aði, var hurðin traðkað igjøgnum Hann hevur sjålvur keypt fisk og selt av landinum. Og tå avtornaði var ikki meir enn javnvåg í kassanum Vidhvørt var stórt, men vikuna eftur var undirskotið líka stórt So ilongdini, men prisur in í Feroyum rovnas yvirskotið líka drugvur, sum aðrasta heldur hann Lønin ger litlan mun Annars heldur vinnulivs maðurin í Fuglafjørði ikki at tað kostnaðarstóðið í Før oyum, sum tekur okkum Kostnaðarstøðið er høgt, men tað var ikki tað, sum gjørdi, at vit kollsigldu Nógv verður tosað um lønirnar, men um timalønin fer ein 10 krónuseði! niður, ger tað ikki tann stóra mun in. Tað er ikki har. bjarg ingin liggur. Tað skal sterk ari lútur til enn so Tann stóri spurningurin er, hvussu vit koma uppá á sama stødid sum teir tekn iskt, ikki minst umborð á skipunum. Bæði skotar og írar, norðmenn og hetlend- ingar eru farnir strúkandi framum okkum. Tað verður eitt ódnartak, tí iløgurnar eru so ovurhonds stórar, sig ur Oddfríður Haraldsen