týsdagur 4. mars 1997síða 17
‹ fyrra síða allar 24 síður næsta síða ›
Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.
Tekstur á síðuni
Nr. 43 — 4. MARS 1997 tíðindablaðið . i7
DAGNY JOENSEN maður settur al anså «
JENS Kr. VANG | ; PU ; ; EÐ 1
Av tí at partar av hesi greinini ikki kundu lesast í ingahavnini, sigur Signhild
Í 1936 høvdu føroyinga leygardagsblaðnum, hava vit valt at prenta gerinina umaftur. per ge eier"
sjómansheimið „Lívdina Vinarliga umberið mistakið bygt og hur kom ein leku
Tekniskur feilur í prenttilgerðin1: En er OMAR
verið i Grønlandi og bygt -
sum føroyska sjomansmis k heið
Janmark, at arbeiða
stónin lat byggja á
And eftir fóru tvær at Lívið gekk sína var tu
ned. konufólkini stákað
beiðskonu Alfred Pete Fór 17 ára gomul Í Føroyingahavnina at arbeiða: — im áneiminum. mea
sen, trúboðart g Ansga |
Jensen, málari. til Grøn Af p il É
lands at arberda á borð á skipunum, tosað }
Arbeiðskonurnar Sigr folk og helt mel I
hild Hansen, gift Johann H ta arið Ting t I
sen, úr Miðvági og Lovisa radiosendara, og Alfred Pi
Hansen úr Mikladali, byttu ersen lærd: seg at nýta
mikrofonina. Hann bad meg
húsarbeiðið millum sit
Lovisa matgjørdi
Signhild ruddaði. vaskaði
g pumpaði vatn úr eini
7 Á * Á fara inn í møtisalin og s
tosaði hann við meg úr
skrivstovuni, fyri at vita, ur
tað rregaði. Síðani for hann
stórari á, sum var nærind tað rriggaði. Síða i
nd til skipin
3 Það við undir at senda
inshein
valninum minnist hon sum
mest lågvar beiðið > di 1 - rr Tvey skip fórust
pre. Hr Á bel se - Eg var arbeidsgenta í Klaksvík og plagdi at fara á møti i Emmaus við Í SAR fárust rørovsk
82 ára gomul, og vit hus Amminnu, systkinabarni mínum. Ein dagin spurdi Alfred Petersen, trúboðari, = skip undir Grønland
Klaksvík. har hon er lat um eg kundi hugsað mær at farið til Grønlands at arbeiða. Tað helt eg vera mansheiminum. til bátur
Hon er klár og minnist spennandi, men at tað var so oyði, at bert eitt græsstrá var at hóma millum kom sum kundi føra teir
A steinarnar, heyði eg ikki vænthd, sigur 82 ára gamla Signhild Johannessen Þá vóru sit so nbev fól
frå BR h ; , húsi. at vit noyddust at fáa
: Ø I k r hjálr kk
A 1 Í I Í kokkurir
y G Í KIKKI | ; £ t Skipinur køkir
)H | ic fyr | } Í Grønlands. Hóast tar t pa til, stgur Signhilc
S juni 19 Ferðin vardi i beiddu allan dagin, so vóru Signhild Johannesen fór
itta dagar it gekk vi nkuntíð stundir at fara ú tur til Grønlands 959
ja — ferðir, um einki fólk búði á men í 1940 giftist hor )
"ur sienhild Joh mnessen
sum brosar við minnið un
tá tey komu fram
Ovitandi um
umsteðurnar
Høvdu vit vitað. hvat
komu til vent cg ikki. Har
Va Wa man á grót
bert hendinga rs i
Tað høvdu kk: roknað
) Sienhild Johanne
H Í
» |
) i
ki Í
kr Í 14
| j toktað, tí ta if
ogvuliga spennandi at Tara
burtur, og lenin góð. Vit
fingu 100 krónur um mána
din, sigur Signhild I
nannessen
Tað var ikki lítið tá í tíð
im. Umframt tað, so kundu
vit ikk: brúka citt oyra með
an vit vóru burtur, og vóru
tí 300 krónur ríkari, tá vit
komu heimaftur, sigur Sign
hild Johannesen
Få føroyingarnir komu í
land í Feroyvingahavnini
fóru teir undir at fáa við
farið til heildar
Vit høvdu alt við okk
um, matvørur, dýnur og ma
drassur eg alt sum Var
neyðugt í tí dagliga, un
framt alt sum skuldi til tvær
kipsmanningar. um okkurt
h } rið áfatt. medar
k f mdir Gr
fyri kristiltgum fundum
annars við at vera um fisk
menninar. sum tá í stórum
tali fiskadu undir Grøn
landi
Andakt var hvønn morg
un. og meti sunnudag og
mikukveld. Tá møtini vóru
flaggadu vit við „dúgvu
flagginum fyri at boða
fiskimonnunum á skipunum
og á búplássum kring okk
um, frá
Dúgvuflaggið var bláður
dúkur við hvítari dúgvu
sum var flaggið hjá sp
Mansmissjónini
Hetta árið høvdu vit
tríggjar sjúklingar at anså
eftir. Teir búðu á Sjóman
heiminum, til teir sluppu
, rdu tr
r Ma
H Lovisa Hansen
høvdu til mpgavu at setå
frímerki i brævbiålvar
pakka postin i postsekkir og
handa teir til kontrollørin
sum var gtønlendskur eftir
hitsmaðurin í Førovinga
havnini
Sama var galdandi, tá
skipið kom og posturin varð
útvegaður. Alfred Petersen
rteraði postin og vit bóru
hann út. Hetta árið vóru
fleiri hundrað postsekkir
við brøvum og pakkum frå
familju og avvarandi heima
Hetta minnist eg sum
mest hugvekjandi løturnar
á ferðmi. Eiskimenninir
komu í stórum tali at spyrja
um bra ( naxki var til
rr | um frættu
Imanifrá
handlarnir fingu hvertimjøl
heim í óru hentir
at hava køkur og annað góð
7 sum komu ógvu
hga væl við hjá móttakar
og sum
gæt I
unum
Tá meti var mikukvøld
var kaffiborð
Tå høvdu menninir
høvi at skriva brøv hem til
Sjómansheimið
g sunnudag
aftana
familjuna
útvegaði pappír og blýant
pg nógvir settust al skriva
heim, men tað var minni
ut teir fingu
tokti
teimum
enn so altíð
aftur
hjartaliga
sigur Sigenhild Johannessen
| nemki sk
rðini
Mær
synd
brøv
srønlan
sjómansheiminun
Bert arbeiði og hvíld
Nei. har var eingin dansur
ella annað skemt at fara til
Fólk arbeiddu allar lar
71 á arbeiðið var á
ru øj mikið lue vad, at
y bert høvdu bruk fyri
vild Sienhild
Ta0 |
1 k í
3
4 k
5 k
; ; Tåt L
OA ; IT i
1t i rn 4
I £ endamálið
Starvsfólkini á mans
heiminum bíðaðu við at fara
heim, til skipini voru farin
avstað. Hetta árið fóru tey
heim 20. oktober við Hans
Egede. Hóast tey komu í
illvedur á Kappanum, komu
tey kortini heim í øllum
góðum
Arið eftir fór Signhild Jo
hannesen og Lovisa Hansen
aftur ul Grønlands at ar
beiða á Sjómansheiminum
í Førovingahavnini
Hesaferð visti Signhild
Johannessen hvat hon kom
til, og hon sigur um tað at
fara i Førovingahavnina
Tå vit fóru ur Førovum
kobladu vit úr, tí vit vístu
at vit foru at vera pura av
byrgd. teir månadirnar, vit
vøru burtur. Soleiðis var tað
t a. sigur I
Aksel Johannesen, vanliga
nevndur Aksen å Hædd, og
tey fingu 10 børn. Hon Í
tatt ongantíð aftur ul
sostå
Grønlands at arbeiða
Mær dámdi ómetaliga
Va hetta arbeiðið g Al
fred Petersen g VI ar
beiddu væl saman. Hanr
gjørdi ómetaliga stórt ar
heiði fr fólk okk
> r
V við
1 for har ] arð
kkum av i
n if
Hann hev lítlan maskir
nát við sær, og setti laksa
gørn o.a. Vit høvdu ti eisin
til arbeiðis at bøta laksa
gørn, og vit vóru eisini við
tá gørnini skuldu røktast
Tad var ein góð tíð, við
nógvum arbeiði, men tað
hugsaðu vit ikki um. Vit
gjørdu tað, sum vit vóru sett
til, sigur Signhild Johanne
sen