mikudagur 26. mars 1997síða 23

Nr. 59 - 26. MARS 1997 tidindabladid 23 DAGSINS TEKSTUR 100 Skirhóst Ti at eg havi fingið frå Harranum tað. sum eg havi latið tykkum fåa hann varð svikin, tók breyð og takkaði og breyt tað og ciyin ut Harrin Jesus ta náttina. sum ! sattmálir hlóð nun rið hetta ta im I! 10 drekka ir aminninga i um tit eta hetta breyðið og drekka kalikin, boða tit leyða Harrans, innt hann kemur. Hver sum tc vegna tur breyðið ella drekkur kalik Harrans overduliga, hant verður sekur í líkami og blóði Harrans. Men hver maður ti eftir hjá sær sjálvum., og síðani eti hann av breyð mum og drekkt av kalikinum. Tí at tann. sum etur drekkur, hann etur drekkur ið hann íkki ger mun á líkaminum sær sjálvum til dóms 1 mit ) honum. Og hanr 3 > Ma n i Utaliga ! | tat Kalambið tykkum. áðrenr 3 i kkUT il Ká tíð n ra eta tað. fyrrer tå Jur fullbu ' Guds rik O inn tók kalik, takkað Fakið henda og skifti0 hann ímillum tykkara tykkum skal frá hesi stund ikki drekk fruktum víntræsins. fyrr enn Guðs ríkt kemur. < Og k breyð. takkaði. breyt tað og gav teimum tað segði: >Hetta er likam mitt, sum fyri givið. Gerið hetta ul áminning mina segði: »Hetta er likam mitt, sum er fyri tykkum: gerið Hetta heilaga evangeliid skrivar Lukas hann eisini kalikin aftan á kvøldmåltidina og segði hetta ul mínar åminnngar'« Sømuleiðis tók hann ersimi evangelistur, 22. kap. 14 Hesin kalikur er hin nýggi sáttmálin í mínum blóði kalikin aftan á kvøldmåltidina og segði: »Hesin kaltkur Og tá ið timn kom. settist [Jesus] til bords, og sum verður helt út fyri tykkum DAGSINS tey kr 1 and tt fyr i fur nettu hann fólks mins varð raktur? fyri einki; men t i ikdomar stað, sum hanr Millum gudleysa teir góvu honum grøv, legstað hjá TEKSTU t irar kvalir, sur n legði á seg; vit hildu hann — ríkum“ p tó at hann ongan órætt heyði gjørt, og svik : revsaðan, slignan av Guð ørdan neyða in ru ikki í munni hans. Men Harranum hugaði at råma Lang ] figgjadag Men hann rå særd ira synda i dur n ) sjúku: tá ið sål hans hevði framborið sektar brotin våra misgerða vegna kkum til friðar kom res ffur. skuldi hann fáa avkom at:síggja, liva langa ævi Henda heilaga lesturin skr ir J aja profetur, 5. kaf nein niður á hann gu rum hans fingu t heilsubót eg Harrans vilji við hans hond verða framdur. Fyri sálar Hver trúði ti, sum tykkum varð boðað, og hverjum Allir vit viltust sum seyðir. hildu hver sína leið; men mødi sína skal hann fáa tað at síggja og verða mettaður varð armur Harrans opinberaður Hann rann upp eins og kvistur fyri ásjón hans og sun | rótarskot úr turrari jørð. Hann var hvørki fagur ella het hjá okkum á at at vit kundu hava hugnað í elæsiligur. so at tað kundi vera hug líta. og ikki åsyniligur, s« honum Vanvirdur var hann, skýggjaður av fólki harmamaður, royndur í sjúkdómum, líkur manni, sum Harrin læt koma niður á hann ta skuld, sum lá á okkum øllum. Hann varð nívdur. men stillisliga bar hann tað hann læt ikki upp munn sín eir "lamb, ið verður leitt u verða Inpið seyður. ið er tugandi ið teir eins 4 rå royta hann; hann læt ikki upp munn sín. Frá trongd dómi varð han burtur tíkin; men hver av samtíðar monnum hans hugsaði um tað, tá ið hann varð ryktur burtur úr landi teirra vandi, at hann fyri synda sakir Tá ið hann verður kendur. skal hann, hin rættvísi tænari mín, gera mangar rættvísar, hann, sum bar misgerðir rra. Tí gevi eg honum mangar í lut, og hann skal fáa måttugar sum herfong, fyri tað at hann tømdi sál sína til deyða og varð taldur millum misgerðarmanna, — hann sum bar syndina hjá mongum og bað fyri misgerðar Mønnum fell Få i ilgerdarmonnur DAGSINS TEKSTUR Påskadag Epistulin skrivar Paulus ápostul i fyrra brævi sínum til Korintmanna, 5. kap. 7. 8. y Reinskið burtur hitt gamla súrdeiggið, fyri at tit mega vera nytt deiggj, eins og tit eru ósúrgaðir; tí at eisini páskalamb okkara er dripið, Kristus. Latum okkum ti halda hátíð, ikki við gomlum súrdeiggi ella við ilsku og óargaskapar súrdeiggi, men við reinleiks og sannleiks súrgaðu breydum! Hetta heilaga evangeliid skrivar Markus evangelistur, 16. kap. 1.—7. 3 Og tå ið hvíludagurin var farin, keyptu Maria Magda lena og Maria, móðir Jåkups, og Salóme vælangandi smyrsl fyri at fara at salva hann. Og reiðuliga árla á morgni hin fyrsta dagin í vikuni koma tær til grøvina um sólarris. Og tær søgdu hver við aðra: »Hvør skal velta okkum steinin burtur frå gravarmunnanum ?< Og tå ið tær hugdu upp, vórðu tær varar vid, at stemmurin var veltur frá, tí at hann var ógvuliga stórur. Og tær fóru inn i grøvina og sóu ein ungan mann sitandi høgrumegin í síðum, hvítum klæðum, og tær ræddust. Men hann sigur við tær: »Rædist ikki! Tit leita eftir Jesusi úr Nasaret hinum krossfesta; hann er risin upp, hann er ikki her Hyggið, har er stadurin, har sum teir løgdu hann. Men farið avstað, sigið við lærusveinar hansara og við Pætur Hann fer undan tykkum til Galileu; har skulu tit síggja hann, soleiðis sum hann hevur sagt tykkum! DAGSINS TEKSTUR 2. páskadag Hesin heilagi lesturin er skrivaður í Apostlaseguni 10. kap. 34 41. Men Pætur læt upp munn sín og mælti: »Av sonnum skilji eg nú, at Guð ger ikki mannamun; men í einum og hverjum fólki er tann, sum óttast hann og innir rætt vísi, honum væl toknaður. Hitt orðið, hann sendi Israelsmonnum, tá ið hann boðaði gleðiboðskapin um frið við Jesusi Kristi, — hann er harri yvir øllum, — hitt orðið vita tit um, sum farið er út um alla Júdeu, men tók seg upp í Galileu aftan á tann dópin, sum Jóhannes prædikaði, søguna um Jesus úr Nasaret, hvussu Guð salvaði hann við heilagum anda og kraft, hann, sum gekk umkring og gjørdi væl og grøddi øll, sum vóru illa stødd av djevlinum; tí at Guð var við honum. Og vit eru vitni um alt tað, sum hann gjørdi bæði í Jødalandi og í Jerúsalem, hann, sum teir eisini tóku av lívi, við tað at teir hongdu hann á eitt træ. Hann reisti Guð upp triðja dagin og læt hann opinberast, ikk: fyri øllum fólkinum men fyri vitnunum, sum áður vóru vald út av Guði, okkum, sum ótu og drukku við honum, eftir tað at hann var risin upp frá deyðum Hetta heilaga evangeliid skrivar Lukas evangelistur, 24. kap. 13.-35. Og sí, tveir teirra vóru sama dagin á ferð til eina bygd, sum nevnist Emmaus og var seksti stådiur frá Jerúsalem; og á leiðini talaðu teir sín ámillum um alt hetta, ið til borist hevði. Og tað hendi, meðan teir samtalaðu og skiftu orð um hetta, kom Jesus sjálvur til teirra og fór í ferðini við teimum. Men eygu teirra vórðu hildin aftur, so at teir kendu hann ikki. Og han segði við teir „Hverjar eru tær samtalur, sum tit halda tykkara millum meðan tit ganga?< Og teir steðgaðu daprir í ásjón. Men annar teirra, sum æt Kleofas svaraði og segði við hann „Ert tú einsamallur ókunnigur í Jerúsalem og veit ikki tað, sum har er hent í hesum døgum?« Og hann segði við teir: »Hvat tå?« Men teir søgdu við hann: >Viðvíkj andi Jesusi úr Nasaret, sum var ein profetur, mektugur í verki og í orði fyri Guði og fólkinum øllum, og hvussu høvudsprestarnir og ráðharrar okkara góvu hann inn undir deyðadóm og krossfestu hann. Men vit vónaðu, at hann var tann, ið skuldi loysa út Ísrael. Men ið hvussu er, so er tað tó nú triði dagurin, síðani hetta barst til. Og so hava eisini nakrar av kvinnum okkara gjørt okkum í ørviti, av tí at tær árla vóru komnar at grøvini; og tå ið tær ikki funnu likam hansara, komu tær og søgdu, at tær høvdu eisini sæð eina sjón av einglum, sum søgdu hann liva. Og nakrir av feløgum okkara fóru út til grøvina og funnu alt soleiðis vorðið, sum kvinnurnar høvdu sagt men hann sóu teir ikki.« Og hann segði við teir: >O tykkara Ovitugu menn og seinføru í hjarta tl at trúgva øllum ti, sum profetarnir hava talað! Atti ikki Kristus at líða hetta og fara inn til dýrd sína?< Og hann byrjaði frá Mósesi og frá øllum profetunum og legði út fyri teimum í ollum skriftunum tað, sum skrivað var viðvíkjandi honum. Og teir nærkaðust bygdini, sum teir ætlaðu sær til; og hann lætst, sum hann ætlaði at fara longri. Men teir noyddu hann almikið og søgdu: >Verð hjá okkum, ti at tað tekur at kvølda og dagur aftnar'« Og hann fór inn at verða hjá teimum. Og tað bar so á, meðan hann sat at borði við teimum, tók hann breyðið og vælsignaði og breyt tað og gav teimum. Tá opnaðust eygu teirra, og teir kendu hann; men tá varð hann ósjónligur fyri teimum. Og teir segdu hver við annan: >Brann ikki hjartað í okkum, meðan hann talaði við okkum á veginum, tá ið hann læt up skriftirnar fyri okkum ?< Og teir fóru á føtur í teirri somu stund og vendu við aftur til Jerúsalem og funnu teir ellivu saman komnar og teir Sanniliga er Harrin Og hesir søgdu frá ti sum við teimum vóru, sum søgdu upprisin og er sæddur av Simuni.« sum hent var á veginum, og hvussu han varð kendur av teimum, við tað at hann breyt breyðið