leygardagur 5. apríl 1997síða 12

1 k 1 k k % 1 £ ið k 3 A 1 Mølle 3 “ ut eg kundi ikk: ringja til æknarnir á Í andssjúkra e unnudåg Månamorgunin ringi hon Landssjúkrahúsið og bad mm at ver rða kannað Í beinanvegin g varð koyrd i skannarin, 1ar eknarnir kannadu barnið någreiniliga. Tað tók drúgva tíð, og eingin segði nakað við barnakonuna. So hvort fráleið. komu fleiri læknar at kanna hana g at enda varð sent boð efur yvirlæknanum Fá eg hoyrdi yvirlæknan spyrja sjúkrasystrarnar og læknarnar, um eingin hevði sagt tað við meg. skrambal aði alt saman, sigur Helle Læknin segði hennt, at barnið var deytt, og at tað als einki var at gera. Helle fór heim at bíða eftir manni num, sum var til arbeiðis Hon hugsaði um, hvussu hon skuldi fáa sagt honum tað, men tað var als ikk sum neyðugt at siga nakað. Hans sá hvussu var statt Vildi eiga sjálv Seinnapartin varð Helle innløgd. A deildini fekk hon góðan stuðul i starvsfólku num, sum tosadu nógv við hana og greiddi frá tí, sum skuld: fara fram Tá eg fekk boð um at barnið var deytt, skilti eg Hon átti ein deydføddan - Vit fara ongantíð at gloyma hann - Hann var so vakur og fittur, og eg var so eirin av at hava átt sonin, sum líktist pápa sínum. Tað skal ikki goymast ella gloymast, tí tað hevur hann ikki uppiborið, sigur Helle Johansen, sum er ein av stigtakararnum til at stovna „Felagið Pinkubarnadeyði“. og í greinini sigur frá, hvussu umráðandi tað er at tosa við foreldur, sum koma fyri tí vanlagnu at missa eitt barn ikki. at tey ikki meg undir keisaraskurð, s« tey kundu fáa lív í barnið men tá eg var greið yvir, at einki var at gera, vildi eg føda barnið sjálv. Eg heyði bíðað eftir hesi løtu í niggju mánaðir, og eg vildi sleppa at siga, at eg heyði átt barn hóast eg visti, at barnið ikki bara løgdu fór at liva. Tað er tað besta eg havt gjørt, sigur Helle Johansen Tad gekst væl at eiga,. og sonurin var væl skaptur Eink: var at síggja á honum Tá eg hevði átt, spurdu sjúkrasystirin, um eg vildi hana hann upp til min, og eg tók hann til mín. Hetta var tað eg hevði droymt um Hetta var tað eg heyði droymt um so leingi. Hann var so vakur og líktist pápa sínum ógvuliga nógv, sigur Helle Johansen, sum helt tað vera eina góða kenslu, at sleppa at hava sonin hjá sær Starvsfólkini á Lands sjúkrahúsinum, sum vøru um hjúnini og familjuna hesar tímar. hevur Helle bert alt gott at bera. Tey dugdu so ómetaliga væl at tosa við tey og hjálpa teimum í sorgimi Eg slapp alla tíðina sjálv at gera av, hvussu nógv eg vildi vera við í tí, sum skuldi henda. Tey spurdu, um eg vildi sleppa at lata hann i g um eg hevði serlig klæð ir. sum eg hevði ætlað til hansara Eg hexði bundið honum klæðir. og tað var bert nátt if tat hann var latin í hesi ti Í í hansara. Eingit I kuld ga klæði scr Vit løgdu hann i kistina ! uddegi, tí hann sku hi obduser: í 1 nn í kapellinum, og har fóru vit og familjan Maðurin mín og eg leg lokið á kistuna ein ræðulig løta men okkum nógv, at sleppa at vera við til at skipa fyri jarðarferðini pg ti, sum skuldi gerast í hesum sambandi Besta hjálpin og uggin í slíkari stóðu er, at avvarandi og vinfólk sýna samkenslu við at vitja og bjóða sær til at hjálpa. Tað høvdu hjúnini stóra gleði av Eg fekk so ómetaliga góða hjálp frá vinkonum mínum, sum vóru hjá mær, tá eg skuldi eiga, og aftaná vóru saman við okkum og barninum, sigur Helle Jo- hansen - Tað er ikki soleiðis, at tú helst vil gloyma sorgina Hon verður altíð ein partur av tær, hóast tú roynir at fóta tær aftur, sum skjótast lu sjålvi Tad var ve tað uggaði Best at tosa um tað Hinvegin, so royndi eg beinanvegin at fara út. Eitt nú fór eg oman í bankan at heilsa uppá. so skjótt sum eg kundi. Umráðandi var fyri meg, at fólk ikki skuldu kenna seg illa, ella at tey skuldu taka synd í mær Torførast var tó, tå eg hitti fólk á gøtuni, sum ikkt ken du meg so væl. Tey smíltust og spurdu forvitin, um tað bleiv sonur ella dóttur? - Tað vóru eisini tey, sum fjaldu seg aftan fyri hill arnar í handlinum, tá tey sóu meg, tí tey tordu ikk: ella vístu ikki, hvat tey skuldu siga við meg Fá fór eg aftaná teimum, og gjørdi vart við, at eg var har. Ég hugsaði sum so, at um eg ikk: gjørdi tað bein anvegin, so fór tað kanska at verða Ogjørligt at tosa við tey seinni Hálvannað ár seinni fingu Kristian og Helle Johansen eina dóttir. Hon er 2 1/2 ár í dag, og er sjálvandi stóra gleðin hjá foreldrunum Helle viðgongur, at hon er ógvuliga bundin at:dótt rini, og at øll frítíðin fer við at vera saman við dóttrini Fey kundu hugsað sær fleiri børn, men tað er sum at spæla í happadráttinum sigur Helle Johansen skemt ul i n al tev IKK I Fjala seg fyri teimum, sum hava mist tl i VI kk i i 3 kk: altið 3 Tab Kl ' á la tak um I y kenna tað uggandi. Fara tað. Tey gráta, tí tey hava brúk fyri tí. Tú hjálpur teim um við at lata tey sleppa at gráta, Sigur Helle Johansen Um tað at liva við at hava mist eitt barn, sigur Helle Johansen Hóast dóttirin syrgir fyri, at eg altíð havi okkurt at hugsa um og gleðast yvir sø gloymi eg ongantíð son in, sum vit kallaðu Rasmus Hon er dóttir mín, men hon hevur ein stórabeiggja. Hon veit, at myndin á vegginum er Rasmus, men hon hevur ikki enn skil fyri, at tað er beiggi hennara Errin av at hava átt hann Hann er so vakur og fittur og eg eri errin av at hava átt hann, og tað skal íkki krógvast burtur. Tað hevur hann ikki uppiborið. Hann vil altíð verða í hjarta og minni okkara. Eg hugsi kanska ikki um hann hvønn dag longur, men eg gloymi hann ikki, sigur Helle Jo hansen Felagið Pinkubarnadeyði hevur opið hús leygardagin 12. april kl. 14. í J. Patur sonargøtu 24, fyri øllum foreldrum. sum hava mist pinkubørn. Avvarðandi og vinir, sum hava samband við foreldrini eru eisini væl komin