leygardagur 5. apríl 1997síða 20

Kanska skúmbað... Øl hava veingir (Kári Sverrison og Tóta Frnadóttir løgdu til rættis fyri Plátufelagið Tut Utgåvan Øl hava veingir er N ! i n a ha r Få 1 N t-pidt 1 eru ni tolka r n helst } i i i u i { in Á k * 0 i X DS » i i Í Ø í ! } kk í leika €tla tl Få A hu ir 10. og hon akað tyngri og meiri toku kend M ið ér sagt, kant i | t, at 01) ' rn rr ti VIL P tødur r ettiliøt flog á Lagt verður fyri við 15 skeringum. har skjaldur og kvæði eru blandað saman við teir nýggju sangirnar Og tað er serliga í hesum partinum av fløguni, at flog er á, tí frá skeringunum 16 og ut eftir, eru sangirnir stillir (ikki tí, røddin á Kára Sverrison hóskar sera væl til tann stílin) og tekstirnir ikki sért tungir og abstraktir sjålvt fyri børn, vil eg på standa Kanska skúmbað Klimaksið á fløguni er uttan iva Tá eg havi hug, sum Ívar Bærendsen hevur skrivað Har er spælimanstónleikur in í hæddini. teksturin er frålikur, og tå hoyrast veru tu hga tónar. sum gjøre Nósa-plátuna so væl um tókta millum allar aldurs bólkar Tá eg havi hug. fari eg í bað /á á dett lag! havi hug. fari eg í bað/ á, á dett lag/ Kanska skumbad r eitt blad við í bað yngra Ívar og Kári t ist teksturin kann tykjast Tá eg hanalur r tengdur al yordu ing Kar kk Sur søguna a r hon oføra væl Kári Sverrison hevur 1 sýruna, sum hann sjåvur í Fota Arnadóttir hava skr mol: søgum, sum snugva seg um sólina. stjørnurnar månan. og eru skrivaðar í heldur abstraktum stil. eru ov stórir til at søgan veru liga kann njotast, men tað tykist ikki. at hon hugtekur á sama hátt, sum søgan um Nósa gjørdi tað Tað er ikki nóg einfalt hóast børn uttan rva skilja gongdin, og tú sum vaksin kanst fanga fleiri gullkorn í søguni og sangunum Spælimanstón- leikurin í sentrum Fonleikaliga er fløgan frá lík. Spælimanstónleikurin Tað er Kári Sverrison. sum hevur lagt til rættis ut- gávuna Øl hava veingir, men nógv onnur fólk lut- taka, og sum vera man, hava børn eisini týðandi leiklut. Mynd: Jens Kristian Vang er í sentrum, og hann verð ir spældur av fólki. sum veruliga duga at spæla han Kristian Blak er sum vanligt frálíkur á klaverin um, og saman við Spæli monnunum fær hann veru liga gongd í tónleikin, og tú skalt næstan stríðast í móti, skal tú ikki verða tíkin við Riturnar flúgva er endin av fyrru hálvu av fløguni, og tað er eitt lag hjá Re bekku, sum Kristian Blak spælir. Lagið er einfalt, vak urt og hugtakandi, tá Krist jan spælir tað Samanumtikid kann sig ast, at Øl hava veingir er em god og væl gjøgnum arbeitt fløga, at stilurin s er eitt sindur abstraktur við hvert a løgunum eru still og ikki beint fram, er ein onnur sega. Tónleikaliga kann ein fingur ikki setast á, og í løt um fært tú veruliga hóming av, at øll hava veingir Men so skal ersini leggj ast afturat, at tad verða tær 15 fyrstu skeringarnar, sum oftast koma at spæla i min um fløguspælara! or at so Nnovy Eyðun Klakkstein Sjómansrímur uttan líka H. A. Djurhuus/Regin Dahl: Sjómansrímur (Plátufelagið Tutl) Endurútgáva á flogu plátan er frá 1983 KKK Hann er ødiligur. Pætur á Brekku „Ég gifu meg aldri. Kon urnar deila, meyla og knarra, bjarga meg úr slík um standi bíði eg Várharra Nei, heldur einsamallur hoyra gjósturin tvarra. Gift ing voldir sveynleysar næt ur.< Soleiðis tekur Pætur á Brekku millum annað til í einari av vísunum á fløguni Sjómansrímur. Pætur á Brekku bannaðist illa, drakk sum eitt svin, var bítskur í orðum, men góður í grund Søgan um Pætur á Brekku er bert ein av teim- um mongu, frálíku sjó- mansvísunum, sum Hans Andrias Djurhuus hevur gjørt orðini til, og Regin Dahl so meistarliga hevur gjørt lag til I 1983 kom út plåtan Sjó mansrimur og nú 14 ár seinni kemur útgáva aftur til heiður og æru á fløgu Og tað er uppá sítt pláss Sjómansrímur er heilt einfalt framúrskarandi. Tað eru fangandi søgur um sjómenn, teirra lív og lagnu á havi og í fremmandum londum. og um kvinnurnar, sum eru heima 10 skeringar eru á fløg- uni, og helmingurin av teimum eru um Kristin Há- berg. Um hansara lív á sjó- num, um vitjanir á stóðum sum Madeiru, Setubal og ørdum eksotiskum stóðum, og um hvussu hann endar sínar dagar, troyttur av at liva Fleiri av sangunum å fløguni eru langt sidani vorðnir fólkaogn, og ein av teimum best kendu man vera hann um Katrin, sum býr á Strondini Seinasti sangurin Nei, einki er á hundavakt stað- festir, at stød á fløguni er høgt, frá byrjan til enda! „Nei, einki er á hunda- vakt so gott sum ein skrá,< so segði gamli Mikkjal, sum á beinkinum lá.< Tónleikaliga er fløgan eisini á høgum stigi, hóast arrangementini líkjast nógv hver ðrum. Men tað er á- vísur stílur, ein reyður tráð- ur, sum gongur aftur allan vegin, og tað er til at skilja Tónleikararnir eru frålik- ir, Johannes á Rógvu Joen- sen spælir sannførandi bass, og teir báðir sangarnir, Ulv ur við Høgadalså og Durita Rasmussen Dam syngja framúrskarandi væl, og hóska perfekt til sangirnar. Men alt botnar í legend- ariskum arbeiði hjá H.A. Djurhuus og Regini Dahl! Eyðun Klakkstein ærleiks- sangir Stundum eg siti í einsemis løtum, droymi um teg, vakra dreymakvinna mín Nær man mær eydnan við eymleika søtum bróta mær slóð inn í kærleiksfavn tín!? Dýrdlíka kvinna við stålbjørtum eygum ynidslig ert tú, ið brosar og lær Tú eins og døggin á rósunum reyðum glógvar í náttini føgur og skær Stjørnurnar bjartar í brá tínum Íysa glogvi sum Ghøld yvir lygnandi |; I H n ð ru ? f nn 06 i i hk | P Pi i nt evrd | Dáið t kinir Citt NÓÐIAK Sí ti | er ) m! k Lat okkum stevna mót ævintyrlondum burtur á flytfuglaveingjum í nátt p Ganga har saman á sålgyltum strondum til vit í kærleikans tilveru brátt fevna hver annan í favnhollum ørmum Hjørtuni samfeld tá banka á børmum -- 0 Faguroygd og ásjóndjúp sum stjørnukvirrur himin ein fyrimynd eitt sorgleyst fyrimyndarligt agape so skemtilig og læandi hon lyndisrein og brosandi meg livgar eins og døggin svalir vårsins vøkru blómur Meg rædir titt rama og vargvilla brå har sólin i tokuni hvørvir - eg kenni vilstan langt heimanifrå - og brotin er kumpassarørvur -- Eg elski títt kyrra og sorgblíða brá - sum havdýpið er tað at skoða -- sum sólin her stavar tú hválvinum frá -- tí lýsnar í kenslunar loga --- --0-- Brosandi fridoygd vid kransi um enni, kom hon ímóti mær leikandi igtt. Vænleiki hennar" ei lýstist við penni, - hári sum silki og angandi sett. Alfagurt sýntist mær lyndi henni, vakrasta gentan, ið eg havi mett. Heintandi blómur, við tyssi í hendi, sang hon eitt samfelt og yndisligt lag. Eyguni blíðu, hon móti mær vendi skygdu sum sólin í keldunnar vað. Tá eg so aftur av hugflogi lendi, var hon sum sjónhverving farin avstað. CF