leygardagur 12. apríl 1997síða 17

Mentamálaráðharrin heldur seg fáa ov lítið fyri pengarnar. At hann ikki skammast. Skilir maðurin yvirhøvur tað, hann ger. Mentaráðharrin, sum eg skilji tað, mestsum reypar av, at hann aldri hevur sæð nakran sjónleik. Men hvussu kann hann so bjóða seg fram av vera ráðharri fyri okkara teatur. Og gongur hann ikki til sjónleik, hvussu kunnu vit so vita, um hann yvirhøvur lesur okkara bøkur. Og um hann ikki lesur okkara bøkur, hvussu kann hann so vera ráðharri fyri okkara bókmentir, spyr Jens Pauli Heinsen, rithøvundur í hugleiðingum, hann hevur havt í Rithøvundafelagnum í samband við, at landstýrismaður- in í mentamálum hevur gjørt av at taka sømdarpeningin frá okkara mentafólki urmál og sína mentan, men tað víst seg at vera, sun Regin Dahl yrkis í sínum ungdómi Í yrkingini „Kvæði fremsta framtak kappa landsins Vit eru Ísroyingar i hvørjur fundi og hvørn håtidarstund alt hátt hátt í æru men vrkadagar hal halda vit Ein formaður eigur ikk at leypa framav, hann eigur at vera dipl matiskur, mer tað kemur fyri, at stødan pura fastløst, tað ver 3 if stendur sum í berginum, so tú hugsar: nú kann tað vera nóg mikið, nú má okkur gerast. Og so var. Tað hendi Ég skrivadi nakrar greinir í Leikrit um støðuna og loyvi mær at nøkur brot fram. sum t.d taka Ein íbirtari, ein ný- skapari ein slóðari... >Mentamálaráðið skuldi verið óheft av partapolit ikki, og kortini er tað hent við hesum ráði. at ein einsa mallur flokkur at kalla frå heimastýrislógin kom í gildi hevur havt monopol og pat ent upp á tað. Nú er mono pol ongantíð av tí góða Heldur ikki í hesum færi. Alt gott annars at sga um flokkin og teir menn (tå var cingir kvinna ið hav i myndad hann teir eru stås menn, hver á sín vís. men ntamálaráðið hava I nkið við neum áhuga igur ik gum stevnu HOI nøu mentunarp uukki og ongum framtaks frammi 1 tilvildarlig åvgreidslu miðstað. Eitt ministertum er fyrst av øllum eim ibirtar ein nýskapari. ein slóðar Tað eigur at hava ætlanir leggja in framtidarskrå birta uppundir, skapa lív eggja, liggja framvid alla f tíðina íðfera seg til aðrar síður. um hvat ið gerast kann og skal fylgja við hvat ið hendir mentunarliga innanlands og uttanlanda at liggja í bótbrotinum í sam tíðini, syrgja fyri, at tað ongantíð verður øskukalt Snøgt sagt: at hava eitt stevnumið, eitt stavnhald, at føra ein mentunarpolitikk Okkara mentamálaráð veit einki um hetta, skilir ikki sl ka talu. Situr íkasum og bíðar uttan at vita, hvat ið tað bíðar eftir« — Gamalt er, at eitt fakfelag undir ongum um- stødum skal sleppa tí av hondum, sum tað hev- ur vunnið, og nú hevur okkara góði ráðharri stolið semdarpeningin frá okkum, fyrigevið mær, at eg brúki orðið stolið, men soleiðis feli eg tað. Fyri meg komu hasar 20.000 krónurnar sera væl við. Sum kanska tykkum kunnugt havi eg sjálvur givið flestu av mínum bókum út og havi tískil staðið í eini skuld uppá millum 10.000 og 15.000 krónur um árið, so tit skilja, at semdarpeningurin kom á eitt sera turt stað. Men hvat nú. Urslitid er bara tað, at eg fyri mítt viðkomandi ikki verði førur fyri at geva fleiri bøkur út og ætli mær at halda uppat við ti, sig- ur Jens Pauli Heinesen m. a. í hugleiðingunum, hann hevur havt í Rithøvundafelagnum - og sum vit prenta í blaðnum í dag Og tað eydnaðist, eði kom í grindina, og tá ið und irritaði enntá rak uppundir at grundin til at einki nakað ið er sera svar fingu folkaligt av teimum tekin um vånaligan fólka kikk hvørk: gjøgnum blødini ella gjøgnum postin rak uppundir at grundin var tann. at teir kanska ikki lugdu at skriva. Tá kot ræt ir sperðil í ster: eftur meg sjalvan Nívandi studningshugur Og sanniliga at raknaðu teir ikk: við í blaði teirra helst fyri at prógva. at ter andu enn, at teir dugdu ettt sindur at skriva ut teir hóast alt ikki høvdu gloymt okkara dýrasta ar Ikki heilt ið hvussu er. Greinin var stutt, bara nakrar faár linjur. Har stoð m.a Nú vita vit ikki fyri vist út frá hverjum hann fellir sín dóm, men man ikki tann altíð nívandi studningshug urin hava verið uppi í leiki num, tá hesin dómur varð feldur Mentamálaráðharrin kundi havt gjørt sum Funn ingsbóndin á sinni og tveitt teimum ein vålgarsbita, so kanska teir tagdu eina løtu og guldu sítt limagjald til felagið, men um mentamál aráðharrin hevði verið stórri mentamálaráðharri fyri tað. er eitt stórt ivamål« Kastaði aftur Hesin brandurin, ið kast aður varð eftir okkum, festi rættiliga í, og undirritaði gjørdist so firtin, at hann svaraði m.a. soleiðis í eini grein, sum æt »Vålgarsbit ins »Og so koma vit til válg arsbitan hjá funningsbónd anum. Undirritaði kann ikki svara fyri onnur, men tað skal hann svara fyri seg, at skuldi tað býttisliga og lát urverda hent, at hann fekk slongt ein »vålgarsbita« frå eimum mentamálaráði sum mentamálaráð er, sc hann forvissa blaðið einki skal um, at flokkurin (fyri at siga at cingin mis skiluung skal vera tað so tætt skal fáa hann sendandi aftur við postávísing til kovnis pp Eg var komin á fíggjar na longu tá, og post verkið var danskt. tað var ikki yvirtikið tá, og eg fekk brøv frá hesum danska post rkið, sum undraðist á, at eg ikki vildi taka ímóti hes um pengum, tað snúði seg um eimi 2000 kr. og tað var nógvur peningur tá. Men eg araði teimum ikki. Hvar hesir pengar eru endadir, tað viti Vårharra Droymdu um bókment- anarlig stórverk Hetta hevur verið umleið 1970, fyri eini 30 árum síð g síðani tå er so ótrú liga nógv hent á rættari leið fyri føriskar bókmentir Mínir góðu vinir, Olavur Michelsen og Tummas Napoleon Djurhuus, vit tríggir droymdu um bók mentalig størbrøgd, men at føriskar bókemntir skuldu koma nógv fram sum tær eru komnar í dag droymdu vit ikk: um, tað høvdu vit ikki fantasi til nei, og innan fyri øll um ráði, tað veri seg barnabók ur, ungdómsbekur, bundnan og óbundnan skaldskap Framburðurin hevur verið ótrúligur. Men so koma vit aftur niður á jørðina. Hvor) um hava vit at takka fyri tað? Mentamálaráðnum? Válgarsbitanum? Ja, tit sum gerið so væl og ant, í sær so sita her svart Hevur aldrin sæð ein sjónleik...!? Mentaráðharrin heldur seg fáa ov líuð fyri pengarnar At hann ikki skammast Skilir maðurin yvirhøvur tað, hann ger. Mentaráð harrin, sum eg skilji tað mestsum reypar av, at hann aldri hevur sæð nakran sjón leik. Men hvussu kann hann so bjóða seg fram til at vera ráðharri fyri okkara teatur Og gongur ikki til sjónleik, hvussu kunnu vit so vita, um hann yvirhøvur lesur okkara bøkur. Og um hann ikki lesur okkara bók ur, hvussu kann hann so ver a ráðharri fyri okkara bók ) hann mentir tt faktelag stødum Gamalt er, at :c ir ongum un kal sleppa ti av h sum tað hevur vunni kkara góði ráð stolið semdarpeningin ndum nu hevur harr! í frá okkum, fyrigevið mær t eg brúk! orðið stolið, mer soleiðis feli eg tað. Fyri meg komu hasar 20.000 krónur Sum kanska sera væl við tykkum kunnugt havi eg sjálvur givið flestu av mínum bókum út tískil staðið í eini skuld upp á millum 10.000 og 15.000 krónur um árið, so tit skilja at sømdarpeningurin kom á eitt sera turt stað. Men hvat nú. Urslitid er bara tað, at eg fyri mítt viðkomandi ikki verði førur fyri at geva fleiri bøkur út og ætli mær at halda uppat við tí Latið vera við at blanda sømdarpening og starvsløn saman, vælsignað hann eigi tykkum, latið hesi tingini vera hvert sær, og sømdarpeningin í sítt gamla stað og arbeiðið av øllum alvi fyri starvslønini, sum hevði verið og er eitt sera, sera gott tiltak Ah, Jante, Jante, tann øv undargudur. Eg havi altíð hildið, at høvundar vóru eitt so skilagott fólkaslag. at teir vóru vaksnir høgt upp um alt, ið rópast øvund. Men fari eg skeivur her? Tær greinir eg skrivaði í Leikrit fingu loyvi at end urgevast, og tað vórðu tær eisini. Lat tað verða kunn gjørt á hesum stað, at:hesi mini fáu, fátæku orð saktans kunnu endurgevast, um tað er onkur. ið skoytir um tey g havt setið