leygardagur 19. apríl 1997síða 15

var størlimaður og ikki fer ur Olivar var ótrúliga raskur Jákup á Tormansbakka sig ur, at alt grød, sum er høgt til brimgaræin á keimi. hex Hann var ikki nakar hegnismaður ur Olivar sleggjað men væl hevur hann dugað ut handfand sleggjuna. Pull irtir um stóð uttast ndanum. hevur hann cisir legrtað Hann var við í allari kvibyggingint frá byrjan ] ið var tungt og kr viandi en har umframt di alt annað ersini pass ist. Torvid skuldi skerast turkast og berast hvann dag bøurin skuldi sláast. grasið ist og berast, Uttan hus skuldi røktast og so alt ! yo rdi cimum hus í til arbeiðis kl komu ikki heim aftur Í enn klokkar k Morgunmatin fingu teir t in n, men teir foru | m til degurða Hentletkar vóru ikki nógvir. Ein krana høvdu teir. Sibba Josup førdi øvdu teir skinnarar at vognar á við tilfari "bjørg heldur, at keim tendur. sum ett gott bilæti va teir gomlu. hvussu 10 art iddu Hann hevði torvherdar niðri á Tjørn. Men tað tors ið var ikki so gott; so nógv øska kom av tí. Men tey høvdu ersini torvheiðar úti í Nypu, úti á Bládýpinum teir kalla. Tað torvið var so sera gott. Alt torvið varð borið til hús, og tað var ikki stuttur teinur at ganga við rokadum leypi hvønn morg un. Við Leitisrætt, í Keilini, hevði Olivar torvhús. Had ant bar hann eisini tørv Men tað eina árið, tá Ric- hard var um 16 ára aldur, setti hann uppá at føra torv ið heim av Bládýpinum í gróthúsið. Hann fekk sín vilja. Men áðrenn torv fekst aftur, var torvið longu um at vera uppi. Tá segði Oliv ar, at næsta ár skuldi einki torv førast, tí torvið gjørdist ov ódrúgt Men næsta árið bleiv vár ið so sera gott. Hann fekk næstan ikki tíð ul at bera nakað torv heim. Men, hvat gjørdi Olivar, jú, hann fór út á Blådypid, áðrenn teir fóru til útróðrar - og tað var tíðliga, tí teir fóru tíðliga avstað um morgnarnar, teir fóru mangan um seks tíðina Hann heyði knappan tíma hvønn vegin, so hann mátti oftani fara kl. 4 út í Nýpu Tá var svarta niða. Hann bar so torvid og róði út akkurát sum aðrir menn Utr6drarmadurin Olivar var framúr útróðrar maður. Hann var miðamað ur burturav. Tað var ikki mið í Vágahavinum, sum Olivar ikki kendi. Hann var ikki bara eitt flogvit, men hann mundi hava eitt 6 trúligt minni eisini, tí hann skrivaði einki niður Alt goymdi hann í høvdi num. Einastu menn, sum vit vita um, skrivadu mið niður, vóru Sámal Jákup á Tor- mansbakka og Mikkjal Jákup á Tormansbakka vísti emaferð Olivari miðabóki na hjá Mikkjali. „Um eg minnist rætt skrivar Mikkjal aftanfyri okkurt miðið Tað nýtist ikki at standa, tað er rætt“. segði Oltvar. og hann legði aftrat Ég kundi gott latið teg fingið hundrað mið aftrat im tað skuldi verið“. Spell at Jákup ikki tók hann upp torðið og skrivaði tey upp Hann tuskaðist ónatúrligt á sjónum Få Olivar var blaðungur høvdu teir: ertt tíggi umannafar, teir kallaðu Br ford. Teir róðu út frá Flesini Báturin stóð har inni millum Forapakkhus og pakkhúsið hjá Wenzili. Hann segði fyri bónda Mariusi, at tann eima dagtn. teir foru. var son ur vindur, at:teir settu mast ina, tá teir løgdu frá Fl im. men teir koyrdu ongan tid seglið upp heilt út á Í So nogvur var vindurin, át masturin var nóg mikið at stela båun. Hann var rími ligt landnyrðingur í ættini og tað er besta ætt her vest anfyri Eina ferðina komu teir ill a fyri. Teir vøru farnir við tggjumannafarnnum ut á hav. Odnarveður kom á teir g teir vunnu ikki um Tang an. Teir høvdu sæð eitt skip fyrr um morgunin. Tað stóð so mikið illa til. at teir samdust um at royna at finna skipið. Tað eydnaðist Teir sluppu í øllum góðum upp á skipið, men båtin mistu teir. Skipið var Del finan, sum Pol Niklåi á Glyvrum førdi. Teir plagdu seinni at grina at, at teir høvdu sagt vid Hans Fred erik å Sibbanum, sum var við, at nu var synd í konuni Få skuldi hann siga: „Tað ger einki. Livandi maður er góður at vænta.“ Ein góð mynd um, hverj ar kempur Uppistovu menn inir vóru, er søgan hjá Mikkjali „Tríggir stravnir dagar“. Hon er frá trettanda 1903. Tá var Olivar gaman í í bestu árum. Teir høvdu ein ónatúrliga ringan dag á havinum við fýramannafar mum hjá Oltvari. Fimm mans vóru teir vanliga við, og so var eisini henda dag Teir vóru: Olivar og Jógvan Uppi í Stovu, systkinabarn ið Jóannes í Skálalonini, bónda Heini og Mikkjal í Beitinum Få teir uppundir dagsetur vunnu suður móti Tanga- num fáa teir eina gladu, sum tók bátin eftir síðuni móti landi. Tvær árar brotnaðu í bakborð. Nú vóru góð ráð dýr. Teir slógu skeytan av eini stýriborðsár og stríddu seg so um Tangan og vunnu við tógvið baks upp land í llum góðum. Tá vóru menn á veg at fara at:leita Trettandakveld var, og teir ætlaðu at:fara í dans Men veðrið var so vánaligt, at konufólkini hættaðu sær ikki Fyri lýsing morgunin eftir bankaði á skjøldurin hjá Mikkjali. Utróðrarlíkindi vóru ikki, so Mikkjal skilti Olivar á Ryggi varð borin í heim í Miðvági í 1871, og í heimbygdini virkaði hesin stillføri maður alt til deyðadags i 1963 einki. Tá var tað Jógvan, ið legði til at fara á fjall á Utt anhús - sjey fjórðingar eru at ganga at markinum Jógvan og Olivar ræktaðu Uttanhus. Jú, somu menn á fjøllin í ukkum kava. Og veðrið etlaði bara út á morg unin, men eingin talaði um at venda aftur. Aftur høvdu teir ein strævnan dag Um náttina makaði hann vindin, og langt fyri lýsing vakti Olivar aftur til at fara til útróðrar Hesin dagurin gjørdist eisini ein av teimum strævn u, tí veðrið helt sær ikki Verri enn so. Aðrastaðni í landinum vóru bátar eisini illa staddir. Onkur maður vann ikki upp land á lívi Olivar var altíð bátsfor maður líka til ellisårø Hann átti motorbátar saman við Jóan Paula Ell efsen. Tað var eisini Olivar, sum setti navnið á teir báðar bátarnar Troystina og Ald ubáruna Tá ið hann gavst hjá Jóan Paula, fór hann at rógva við teimum hjá bónda Heina Teir høvdu eitt fýramanna- far við motori. Olivar var bátsformaður. Dreingirnir hjá Heina, Karl og Jógvan Erland, róðu við honum Oljuklæði brúkti hann ong- antíð, men harafturímóti góð føroysk klæði frå innast til uttast. Hann hevði eitt roð liggjandi á kngunum Suvlar brúkti hann heldur ikki, men húðarskógvar. Anna Elisabeth hjá bónda Heina segði altíð, at tå Ol- ivar var við dreingjunum, óttaðist hon ongan vanda. Hann var skilamaður á sjónum og tók eingi óráð fyri. Hann legði ikki meir fyri. enn ráðiligt var. „Teir høvdu tað fyri, tá ið hann lá av ulsynningi, at fyrsta ælið, hann setti á Mykinesi, so stungu teir av, viss tað var harður streymur. Akku rát tað sama um tað var tíðliga um morgunin“, sigur Karl Marjus sigur frá um ta fyrstu ferðina, hann var við teimum. Hann leggur til merkis, at Olivar var í ong- um stivlum, hann sigur tå við Jógvan Erland, at Olivar man hava gloymt stivlarnar „Nei“, sigur Jógvan Erland „hatta eru skølingar. Olivar brúkar ongantíð stivlar“ Tað var kavi og herðsla Teir fingu væl tann dagin Avreiðingarprísurin = var vånaligur, og Olivar vildi altíð hava nógmikið í húsi num. „Vit býta“, segði Oli- var. Marjus hevði hug at muta ímóti, men Olivar segði tað bara eina ferð, og so var tað so. Hann hevði ein slíkan myndugleika Teir býttu so fiskin og mundu hava hálvtannað- hundrað pund uppá mannin av avhøvdadum fiski. Tá hugsaði Marjus, at í dag fór Olivar ikki undir byrðuna einaferð Hann hevði ein 24 kann- ubaraleyp. Hann fylu í leyp- in, men tað sást beinanveg- in, at alt fekst ikki í. So fór hann niðan í neystið og kom oman aftur við tveimum snørisstubbum at:teggja tað, ið eftir lá. Hann fór so undir leypin og bað so teir um at heingja teggjurnar á hvønn stuðulin aftan. Síðan fór hann heim vid fonginum Hann mundi vera út ímót teimum sjeyti tá Hetta gevur væl ein homing av, hvar kempa hes in maður var I in ovana hev ngantid hevå hann ma 4 Olivar ið sær. Hann sást ongantil eta í báti. Onkur plagdi á bjóða honun men hanr 10 t hann I 1 tið Ol f tr fler ár t skt KONG 1”. Mc þí dit Sádi VU Tuskaritd hevur verið nógv hjá pápa. tað er vist op sannhetl sigur Ingi bjørg. „Hann var ein ordi ligur arbeidsmadur. ein ar beiðshetja má hann kallast Hovggid um drenn dreingirnir komu til mátti hann gera alt mans arbeiðið einsamallur. Har aftrat forsømdi hann ongan summarið dag á sjónum, í arbeiði á keuni ella í haganum, tá hann var heima Sum sagt, Olivar var altíð formaður. Og sostatt var tað hann, sum vakti til útróðrar Tann eina morgunin fór hann heim í Stovu at purra Jógvan út, men hann fekst ikki at vakna. Hann før til Rasmus at læna stav, Ras mus gekk altíð við stavi, so bankaði hann uppá betong- veggin, men nei, har lætst eingin um vón. Teir, Karl og Jógvan Erland, vóru eis im vid í bátsskipanini og Tormans Jógvan. Tormans Jógvan argar tá Jógvan Er land: „Pápabeiggjan sært tú ngantíð aftur, hann er deyður“ Tá var tað, at ein kúgv Heimi í Stovu hevði kålvad, og Jógvan hevði verið uppi alla náttina. Hann var júst sovnaður og fekst ikki at vakna So ein morgun, nú metast teir báðir Laars og Olivar i túninum. Laars sær, at Oliv- ar hevur okkurt í hondini og spyr, hvat tað er. „Hetta er ein sleiv“, sigur Olivar. Tá hevði hann tikið sleivina at banka uppá við. Hann tók bara tað, sum var fyri hond Hann var so líuð vandaligur t somata Framhald Heimildarfólk: Ingibjørg á Ryggi Martus Joensen Jákup Haraldsen Karl Joensen Valborg Svadahu Bókmentir: Midvingasøga Mikkjalsbók Mið og menn Figgingardømi: Utgj.: 4.500,- pr.må /18 må.: 650,- |