mikudagur 7. mai 1997síða 14

14 í Læraraskúla- høllini Til á sumri 1980 var Hans Berntsen ein ågrytin, framfysin hand- ilsmadur, sum ikki hugsaði stórvegis um kristindómin Men ein summardag. fyri 17 árum síðani, broytti Gud fullkomi- liga liv hansara Hendan dagin í 1980 var familjan Berntsen, Hans, Inge og bæði børnini, á veg heim frå summarferiu í Frak- landi. Við Flensborg varð bilurin við camp- ingvogni árendur av ein- um stórum lastbili - bil- førarin var sovnadur, medan hann koyrdi 103 km/t Oskadd Bilur og campingvogn- ur vórðu fullkomiliga vrak, men øll familjan grulvadi óskadd út úr bilinum uttan so mikið sum ein snudd. nógvar av ognum okkara lógu spjaddar út um vegin, sigur Hans Berntsen. Løgid nokk eisini eitt lítið Nýggja Testamenti, sum vit høvdu við okkum, uttan tó at hava lisið í tí. Tá vit tóku tað upp, lá tað sligið upp á eina ávísa síðu, og eygu okkara fullu á Markus kap. 13, tey versini, ið tosa um at vera árvakin, so Jesus ikki finnur okkum sov- andi, tá hann brádliga kemur aftur. Tað var jú satt. Tá vit stóðu har og hugdu at bilinum, máttu vit ásanna, at vit kundu verið deyð. A meti aftur - Afturkomin til Alborg byrjaðu tey at ganga á meti, og børnini í sunn- udagsskúla. Fáar mån- aðir senni byrjaði sam- koman har Inge og Hans gingu bíbliufundir. Eitt av hesum kvøldunum bóðu eini hjún teimum heim til ein kaffimunn. Aðrenn tey fóru haðani, las verturin nøkur vers fyri teimum og tey b6du saman. I hesum sam- bandi bad Hans Bernt- sen um at fåa eina nýggja fatan av Jesusi. ...eg feldi á mær, at hesi hjúnini høvdu nak- að, sum eg ikki hevði. Tað rann upp fyri mær, at hetta >nakað< var fylling Heilaga Andans. Og eftir at eg fekk loyvi at uppliva tað, havi eg ikki kunna latið vera við at siga frá um Jesus, sig- ur Hans Berntsen. Lýsið í Søslalinum Avtala við Jesus Í januar 1981 tók Hans Berntsen lut á nøkrum metum í Brovst. Har tal- aði ein norskur prædiku- maður profetiskt til Hans Berntsen: ...»Gud vil å ein serligan hått nyta teg at bidja fyri sjikum«, segði hann. ...eg var í iva, eg Visti ikki, hvat eg skuldi gera So eg byrjaði at lesa í Bíbliuni, um tað Jesus og tey fyrstu trúgvandi gjørdu. Her så eg, at tå fólk komu til Jesus, vórðu tey altid hjålpt Eg gjørdi so eina munn- liga avtalu vid Jesus, har eg segði: Um Tú sendir fólk við onkrari sjúku á leið mína, so vil eg lurta eftir teimum. Aftaná vil eg spyrja, um tey vilja sleppa av við sjúkuna. Síðani sigi eg, at eg eri ein trúgv- andi, og at eg trúgvi, at Tú fer at hjálpa teimum - og síðani byrji eg at biðja fyri teimum. Skjótt byrjaðu fólk at koma við trupulleikum teirra, líka frá krabba- meini, heilasvullum, heilabløding, gikt, suk- ursjåku, epilepsi, sjúk- um hjarta, høvudpinu, eymum musklum og bamloysi. Og sambært teimum sjúku, so eru flestu = trupulleikarnir horvnir sum døgg fyri sólini eftir forbønina. ...eg geri ikki undur, og eg komi heldur ikki til Føroya sum ein und- urgerari, men eg trúgvi å undrunnar Gud. Gud hevur kraft til frelsu. Hann letur ongan óhjálpnan, og Hann ger ikki mannamun. Frelsan er fyri hvønn, sum vil brúka hjartað og trúgva. Hans Berntsen hevur nakrar ferðir áður vitjað í Føroyum. Fyrstu ferð var í 1985, tá meti vórðu, m.a. í Havnar Bio, undir heitinum Jes- us 85. Undir hesum metum møttu mong tí livandi Jesusi, bæði til frelsu, grøding og end- urreisn. Hóskveldið komandi (Kristi Himm- alfarðardag 8. maí) og fríggjakveldið verða meti við Hans Berntsen í Læraraskúlahellini, og leygarkveldið verður meti við Hans Berntsen í Kelduni í Skálabotni, øll kvøldini kl. 20.00. Jesus 97 tidindabladid Vit mugu tr Nr. 85 — 7. MAI 1997 gva upp å hugsjonina Henry Jarnskor helt hesa rødu å årsfundinum i år hjå Javnadarflokkinum Er LEA * Tað er við blandaðum kenslum, eg standi her. Sum fráfarandi neyndar- limur í Eysturoyar Javnað- arfelag eri eg errin av at vera javnaðarmaður. Samstundis skammist eg yvir tað. Eg eri errin av hugsjónum okkara, stevnuskrå okkara og so sanniliga av teimum monnum, ið ótroyttiliga hava stridst og strembad fyri, at korini hjá arbeids- og fiskimanninum gjørdist betri Eg eri errin av teimum mongu politisku sigrunum, ið hava givið okkum mann- sømilig kor og givið børn- um okkara útbúgvingar- møguleikar. Eg eri ikki so errin av at hava verið vid til at tikid vónina og trånna upp á framtíðina frá tí unga ætt- arliðnum. Ég skammist yvir, at vit hava givið skarvin yvir Hugsjónarmenninir eru burtur, og í staðin hava vit fingið livibreydspolitikkar- ar, ið av reinum kleyvar- skapi hava mist ella kanska slept endanum, so teir borgarligu aftur eru slopnir framat tí, ið teir síggja sum eitt sjålvtøku- borð. Ja - eg skammist yvir, at vit hava verið við til at avreitt ognir Føroya fólks til somu gammarnar, ið klóraðu og skræddu í seg í 80-årunum, til óbótaligan skaða fyri lønmåttakaran. Tað er so populert at tosa um vegamót. Hvussu ofta hoyra vit ikki: »at vit standa á einum vegamóti<. Tíverri haldi eg, at vit eru endað í veitini við síðuna av vegn- um - og tað fyrsta vit eiga at gera er at sleppa okkum upp aftur á vegin. Vit liva í einum samfelag, har lógir og reglugerðir raka hvønn einstakan hvønn ein- asta dag. Hesar lógir og reglugerðir eru ætladar sum verja hjå borgaranum og vælferðar- samfelagnum sum heild Men hvussu virkar hettar í praksis? Vanligi borgarin kennir ikki sín rætt og bjóð- ar ikki til at seta seg inn í hesa stóru fløkju, og letur seg leiða av betrivitandi al- mennum skrivstovuklerk- um. Borgarin má vera tolin og lítið krevjandi og ikki rokna við altíð at fáa svar uppá fyrispurningar. Hettar kann ikki undra nakran, tá sjålvt Føroya Landsstýri ikki heldur tað hava nakran týdning, um tey svara ella ikki. Nøkur eru tó tey, og tíverri gerast tey fleiri og fleiri, ið hava sett seg inn í hvussu væl- ferðarsamfelagið fungerar, og uttan nakað hóvasták brúka tilboðin - ella rættari misbrúka tey - til egnan vinning. Vit síggja, at tað eru fólk, ið fáa almenna hjálp og stuðul í høvd og reyv, ið ikki hava nakra hjálp fyri neyðini, meðan tey við veruligum tørvi sita køld, svong, sjúk og hjálparsleys. Aftur her vinnir tann sterk- ari, tí hesir landsmenn okk- ara hava ikki orku til at gera nakað - ikki eingang til al- ment at ilskast inn á sys- temið. Hví loyva vit slíkum órættvísi, hví ger eingin okkara okkurt fyri hesar landsmenn okkara? Alt skal betala seg í dag. Eingin kann fara undir nak- að, og eingin verkætlan kann setast í gongd, uttan at fíggjarráðgevarin og cks- pertar hava sagt gott fyri profittinum. Profitturin er neyðugur til tann risikovill- iga kapitalin. Alvaratos - hvaðani stavar hesin risiko- villigi kapittulin frá? Hevur ikki familjumaðurin, ið dag- liga roynir at gera familjuni lívið liviligt, samstundis sum hann roynir at svara hverjum sítt, skapt hann við hondum sínum? Hví skulu vit vera við til at avhenda spekulantunum virðini, soleiðis at teir kunna seta seg afturá fyri framhaldandi at spekulera í stórri kapitali? Vit eiga at siga kortanei - kapitalurin klárar seg uttan okkara hjálp - tað hava hesu seinastu árini sanniliga prógvað. Vit eiga við takksemi at taka ímóti tí tilfeingi, ið Skaparin gevur okkum, og seta á stovn almennar fyri- tøkur, ið kunnu taka ímóti og virka ta råvøru, ið tær profitorienteraðu fyritøk- urnar tveita burtur ella venda bakið - ti tað betalur seg íkki. Vinningin koma vit at síggja aftur í landsbúskap- inum, og vinnarin verður føroyingurin. Uppskot til nýggja fólkaskúlalóg er til- evnad av pedagogum, og verður nú lagt fyri aðrar pedagogar til »hoyringar«. Vit vanligu fólk eru býtt, vit skilja einki. Politikarin veit betur, hann vil ikki skilja nakað, kenslurnar og meiningarnar hava vit. Vit Minnist til haldara duga ikki so væl at bera fram okkara egnu hugsanir, og vit eru óvon við at lut- taka í polemiskum orða- dráttum. Tí er tað lætt at »pilka okkum nidur« og vinna á okkum í tvidråtu við tekniskum orðavavstri. Eg havi tosað við nógv fólk, ung sum gomul, og eru flestu teirra samd við mær í at: >tað nýttar als einki, vit fáa als einki gjørt. Teir, ið eru førir fyri at gera nakað, vilja ikki. Politikkur hevur einki við veruleikan at gera, tað er eitt skymaspæl«. Vit hava sæð og hoyrt framborðið, at vit undir ongum umstødum góðtaka, at fólk verða býtt upp í fyrsta- og annaðfloks borg- arar, og Guð hjálpi mær eis- ini triðjafloks borgarar. Samfelagsupploysn og vónloysið trívast væl og hava tað gott. Familjur syndrast, børnini mugu klára seg sjálvi og á Rusuni gleðast tey um avlopið. Bankakreppan bjargaði ein- um lítlum parti av Føroya fólki. Flestu okkara kendu sviðan, og hevur tað so sanniliga tikid ilt fyri seg síðani tá. >Tað gongur bet- ur« verður sagt. Hjá hvørj- um? Jú hjá tí lítla partinum, ið politikkarin bjargaði. Skamm fái tykkum, ið vilja hava vanliga føroyingin standandi við húgvu í hond. Skal meginparturin av okkum gerast »sosial til- feldir«? Úr vøggustovu og barnagarð til eldrasambýli og røktarheim? Skrásettir taparar? Ein heilur dagur í barnagarði er ein vánalig lívsbyrjan: eingin disciplin- ur + eingin virðing fyri ogn- arrætti * læra at klára seg sjálvan * taka ábyrgdina av sær sjálvum = ruðuleiki. Er ruðuleiki má okkurt vera galið heimanífrá, og tí: sosi- alráðgevi * stuðulspedagog = skrásettur tapari. Hver eigur Føroyar? Hver eigur framtíðina? Hver eigur nakað at geva? Hvar eru tit, ið eiga og vilja jaldið!. geva? Vanligt er at Status verður gjørt á hverjum ári. Eg hugsi ikki her um hvussu nógv stendur á bók, ella hvussu nógv tey peninga- ligu virðini eru, ið flokkurin eigur. Veruliga virðið hjá flokkinum er veljarin, og fyrst og fremst hin skrásetti limurin í flokkinum Hvussu stendur til við limaskaranum? Hvussu stórur partur av hesum skara eru verkamenn og fiskimenn? Hvussu sórur partur eru timalønt og arbeiðsleys? Hvussu stórur partur hev- ur bert hendurnar at líta á. og síggja fram til eina fólka- pensión, tá hann verður 67 ár? (Einki ringt um hin sam- haldsfasta - men hetta mun- ar bara so vælsigna lítið). Ég haldi at hetta eru áhugaverdir spurningar, tí teir kundu verið settir upp ímóti = spurningum um, hvussu nógvir av limum okkara eru fastløntir - við høgum eftirlønartrygging- um longu frá 60 ára aldri Latum okkum gera Stat- us: er flokkurin ein Javnad- arflokkur fyri verkamannin ella er hann ein >Sekt< (fel- ag/klubbur) fyri fyrsta- klassaborgarar??? Oljan er guds gáva til okkum øll, ið vit for guds skyld ikki mugu lorka av hondum, og tí má tað al- menna hava alla stýringina á hesum øki, við javnaðar- manni við róðri. Tað gongur framá við rúkandi ferð, sigur lands- bankastjórin. Tað gongur so skjótt framá, at vandi er á ferð. Hettar má steðgast, og ein máti at tálma vøkstrin- um, sigur landsbankastjórin - allarhelst frá Annfinni Kallsberg - er at seta MVG- ið upp. Hvar í verðini eru hesir menn? Hvat ætla slíkir menn? Skulu vit loyva teimum at seta eina nýggja húskallalóg í gildi? Eitt er at vit eru tiknir av bóli, men skulu vit leggja okkum á hina liðina, og bara lata standa til? Nei, nei og aftur nei, men fyri at fáa avrikad nakað, so noyðast vit fyrst og fremst at trúgva upp á hugsjónina, okkum sjálvi og framtíðina Hettar lærdu teir okkum, ið gingu undan og slóðaðu getuna fyri okkum. Uttan Javnaðarflokkin - eingin framtíð. Ég trúgvi upp á framtíð- ina - framtíðin leingi livi.