fríggjadagur 5. desember 1997síða 11
‹ fyrra síða allar 32 síður næsta síða ›
Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.
Tekstur á síðuni
Nr. 233 — 5. DESEMBER 1997
Kon me tórar u
OVA IK Í in
t ! Mr ikk
ør
Torshavnar
Kamarorkestur
Sú
k amt
k k ræð
að eð Í
k stur Cf kið
TO tavgjørt
í num kama
k eir be næming
i yna seg, lærarnir
k } í SC
r kunn
fad ð iv csum
Iningarmikla virksemi
Orkestrið eldi und
nøkur av korverkun
Im, men Vit ingu ersir
kkurt orkesturverkið at
Ein kvartett tuðlað
undir »Brandenburger
konsert nr. <
Kenneth Jones spældi
mini«-trompet, og kom
hann sum heild væl frá
handfaringini av hesum
lítla og avdúkandi ljóð
fóri. Í stóðum sera vak
urt. Og skulu allir
»solistarnir« hava rós
fyri sín lut
Konsertin eydnaðist
væl - »andante satsurin«
var í mínum oyrum tann
vakrasti. Tað órógvaði
eitt sidur, at instrument-
ini »stemmadu« ikki altíð
nóg væl, men rætti andin
var har allatíðina, og
løtan var livandi og góð
Dansitónar í kirkjuni
Kom at hugsa um Barbu
og fransarnar í einum
kjallara á Tinganesi, tá
orkestrið spældi fest-
musikk úr operuni »Al-
cina« efur Håndel. Okk-
urt høvdu teir gomlu
sagt, um okkurt parið
hevði stilla upp til eina
Gavottu« á kirkjugólv-
inum. Vit hugsa í dag
neyvan um dans, tá hesin
tónleikur ljóðar, men væl
hóskar hann - eisini á
eim atventskonsert í
kirkjuni
Eisini her eydnaðist
orkestrinum at draga
ihoyrarnar við sær inn í
eim glaðan tónaheim
-Begga- og Jógvan
Thomsen høvdu hver
sín lítla lut í
konsertini
Jógvan spældi nøkur smá
orgulverk við tryggleika
og myndugleika - eitt
sindur »stevleysari« spæl
heyði kanska hugað mær
betur, men her eru sjálv
andi eins nógvar áskoð
anir, og tað eru fólk, ið
lurta. Eisini spældi hann
undir, tá Berghild Poul
sen sang kenda lagið
tíðindablaðið |
— ——<! A ———"———W———iid€W—wIIIIiIiGCi:i:iiunna„eaccennnaeeeeeeeeewweeeweeeeeeeee I
»Bist du bei mir«
»Begga« mennist í
hverjum, og hesin
sangurin var einki
undantak. Sangurin var
sera væl framborin -
inniliga og mergjað fylti
hon kirkjurúmið við
eymleika og kraft
»Magnificat«
Bach fekk seinasta orðið
1
Og vid hesum mergjadu
tónum takkaði allur
hópurin fyri seg
Vit takka eisini fyri eina
fjálga og hugnaliga løtu