Sosialurinarkiv
Sosialurin 1997-12-05, síða 11
Tak niður PDF av hesari síðu Stórt myndaskrá

fríggjadagur 5. desember 1997síða 11

‹ fyrra síða allar 32 síður næsta síða ›

Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.

Tekstur á síðuni

Nr. 233 — 5. DESEMBER 1997 Kon me tórar u OVA IK Í in t ! Mr ikk ør Torshavnar Kamarorkestur Sú k amt k k ræð að eð Í k stur Cf kið TO tavgjørt í num kama k eir be næming i yna seg, lærarnir k } í SC r kunn fad ð iv csum Iningarmikla virksemi Orkestrið eldi und nøkur av korverkun Im, men Vit ingu ersir kkurt orkesturverkið at Ein kvartett tuðlað undir »Brandenburger konsert nr. < Kenneth Jones spældi mini«-trompet, og kom hann sum heild væl frá handfaringini av hesum lítla og avdúkandi ljóð fóri. Í stóðum sera vak urt. Og skulu allir »solistarnir« hava rós fyri sín lut Konsertin eydnaðist væl - »andante satsurin« var í mínum oyrum tann vakrasti. Tað órógvaði eitt sidur, at instrument- ini »stemmadu« ikki altíð nóg væl, men rætti andin var har allatíðina, og løtan var livandi og góð Dansitónar í kirkjuni Kom at hugsa um Barbu og fransarnar í einum kjallara á Tinganesi, tá orkestrið spældi fest- musikk úr operuni »Al- cina« efur Håndel. Okk- urt høvdu teir gomlu sagt, um okkurt parið hevði stilla upp til eina Gavottu« á kirkjugólv- inum. Vit hugsa í dag neyvan um dans, tá hesin tónleikur ljóðar, men væl hóskar hann - eisini á eim atventskonsert í kirkjuni Eisini her eydnaðist orkestrinum at draga ihoyrarnar við sær inn í eim glaðan tónaheim -Begga- og Jógvan Thomsen høvdu hver sín lítla lut í konsertini Jógvan spældi nøkur smá orgulverk við tryggleika og myndugleika - eitt sindur »stevleysari« spæl heyði kanska hugað mær betur, men her eru sjálv andi eins nógvar áskoð anir, og tað eru fólk, ið lurta. Eisini spældi hann undir, tá Berghild Poul sen sang kenda lagið tíðindablaðið | — ——<! A ———"———W———iid€W—wIIIIiIiGCi:i:iiunna„eaccennnaeeeeeeeeewweeeweeeeeeeee I »Bist du bei mir« »Begga« mennist í hverjum, og hesin sangurin var einki undantak. Sangurin var sera væl framborin - inniliga og mergjað fylti hon kirkjurúmið við eymleika og kraft »Magnificat« Bach fekk seinasta orðið 1 Og vid hesum mergjadu tónum takkaði allur hópurin fyri seg Vit takka eisini fyri eina fjálga og hugnaliga løtu