týsdagur 23. desember 1997síða 9

Nr. 245 — 23. DESEMBER 1997 tíðindablaðið 9 Hann bíðaði í mjørkanum í 12 tímar og varð so funnin aftur Gleðin kendi eingi mørk í Lamba sunnu- náttina, tá tað var greitt, at Símin Jóhan Samuelsen, sum tað hevði verið burtur í mjørkanum í nógvar tímar, var komin afturíaftur í ollum góðum JÓANNES HANSEN spurningurin um lív leyð eftir nøkrum tímum nærverandi briggja kkum un Tibetur endaði tað væl. og á jólum kunnu hon og mað unn Símun Jóhan Samuel sen og børnini og teirr gjørdist enn vil meiri i hal la jól kortini við uppaftur sterr sum tey plag a takksemi. tí tey vórðu spard tá tað kundi endað heilt illa Ein sólskynssega Blødini verða viðhvert á kærd fyri at dáma best at gera burturúr, tá tíðindini eru dekk og syrgilig, meðan minni verður gjørt burturúr tá tað gongst væl, og tá end in er góður Soleiðis skal tað ikki vera hesa ferð. Talan er um eina sólskynssegu, sjálvt um størst: parturin av henni gekk fyri seg í k la svørtur miørka. Endin var so góður st cin av teimum Há iva ið uppí } fyr í % þ i ip ) M | i ! høvd tað efti var funnin aftur í øllum góðum Harutúrurin Leygarmorgunin um átta tíðina fóru Símin Jóhan Samulsen og svágur hans ara, Samson Mikkelsen, at skjóta harur í Lambareyni, sum er eystari armur á Lambavík. Teir eru ikki 6- kunnugur har, men kortini tók dagurin seg ødrvisi upp, enn teir báðir høvdu roknað við. Teir høvdu samband við hvenn annan, soleiðis sum teir plaga at hava, men á miðdegi mistu teir hvønn annan burtur. Tá legðist mjørkin so tjåkkur, at tað såst ongan veg - Eg rópti fyri at fáa sam band við Samson, men eg fekk einki svar. Eg gekk man ímóti, har eg helt hann vera, men har var einki at síggja og einki at hoyra r eg fekk eina undarliga kenslu av. hvat kundi vera I rættiliga bratt ý Jurfyri ører Simit Johan Samuelsen frå Hann gekk eina lítla løtu men tað var so skjótt, at hann ásannaði, at hann var vilstur í mjørkanum tað loysti seg ikki at ganga Har var einki annað at gera hjá mær, enn at seta meg niður og at bíða ul tað gjørdist ljósari ella til fólk kom at leita. Eg hugsaði um Samson sum eg hevði mist sambandið við og at svágin r hvat mundi vera vorðið } r I h 1 nd k ina f má nm «< era t } kkil k ift ettu tíðina Men sjálvur kendi meg alla tíðina tryggan. Tað er altíð gott at eiga ein Harra og Frelsara at leita til, og ikki minst í tílíkum umstød um er tað gott at kenna, at tú eigur ein vin, sum er hjá tær og um teg, tá eingin annar er har. Ég kendi ein fullkomnan frið á mær, og eg legði meg sjálvan og míni kæru í Guds hendur, og eg visti, at hini eisini bóðu fyri mær, greiðir Sím- in Jóhan frá, Hin var eisini vilstur Tá Samson Mikkelsen hevði mist svágin burtur gjørdi hann av at leita upp hús. Hann visti, at hann skuldi ganga undan brekk uni og so til høgru fyri at koma til Lamba, og tå hann hoyri brimið, helt hann seg vera komnan bein. Men tá passaði roknistykkið ikki vindurin var ímóti. Tað átti hann ikk: at verid, tí hann var landsynningur í ættum Tá gekk tað upp fyri Sam m. at:í staðin fyn at ganga 1 á Mjóvand har hann gekk seg fastan í eini rók, sum tað tók drúgva tíð at sleppa leysur aftur av Hann vendi, og eftir at hava borið kenslu á okkurt, eydn aðist tað honum at koma heim til bygdina, har hann frætti, at Símin ikk: komin Jóhan var Leitingin Hóast tey vóru ótolin, s bíðaðu tey eina g Lamba, áðrenn tey settu seg ha } ndugleik lað du k V g Ma K I | it hann av Mifanum royndum, hvussu torført tað er, tá mjørkin sýgur seg oman yvir hagan, sum hann og Niels Weihe eru felags um Klokkan 17 fekk løgregl- an boðini, og hálvan triðja tíma seinni fóru teir avstað Fyri uttanfyri standandi kendist tað drúgvt at bíða, áðrenn leitingin varð sett í verk, men Kari Thorsteins- son, sýslumaður í Eysturoy, greiðir frá, hví teir ikki fóru avstað beinanvegin — Tá vit høvdu fingið boð- ini settu vit okkum í sam- bandi við Vaktar og Bjarg- ingartænastuna. Teir hava ábyrgdina av at leita fram við landinum, meðan vit hava ábyrgdina á landi. Vit settu okkum í sambandi við at fáa hund nar umframt at boð vgrðu send til bøndur rókungarnenn fjallmenn og eru staðkendir rum tydningt aðrar, sun Tad efnv st tt tað bara er staðkent fólk um ter at ta. tá tað vert leiðis við Tá I larnir eru við verður leitingin skipað eðr vísi, enn tá hundarnir ikki eru við. Um eingir hundar ganga menninir í einari ketu. Tá hundarnir eru við, fara teir og hunda førararnir fyrst avstað, og so ganga hinir, sum leita, eitt indur aftanfyri og niðan fyri. Tað er sera týdningar mikið, at hundarnir kunnu tevja tað, sum teir leita eftir Og hetta riggaði stak væl í Lamba og eru við, so Løgreglan var i tødini 1 Runavík g tað et } rr i C ið tar ir te tað g at hann v átt % i i u Svyslumadurin åsannar, at tad er so sjåldan, at letting ararbeið endar soleiðis, sum tað gjørdi hesa ferð Ofta vísir tað seg, at tað verður farið ov seint at leita, og so er skaðin hendur, áðr- enn hjálpin kemur fram. Tí- betur var tað ikki soleiðis hesa ferð, og tú kanst ætla, at tað var ein lætti at fáa loyvi at bera konuni og teimum avvarðandi góð tíð- indi. Eg skuldi undir øllum umstødum borið teimum boðini, og tað var stuttligt at bera teimum tey góðu boðini, at maðurin og pápin, sum vit høvdu leitað eftir, var funnin í øllum góðum, sigur Kári Thorsteinsson Bar tann, sum tit leitaðu eftir, seg at, sum hann átti í einum sovornum ført? Leygardagin hevði familjan hjá Símin Johan Samuel- sen alla orsek at kenna seg rættuliga skelk- að, tá lívsins álvari og spurningurin um lív og deyð eftir nøkrum tímum gjørdist meiri nær- verandi, enn vit briggja okkum um. Mynd: Jens Kr. Vang Avejørt. Simin Jóhan hevur verið brandmadur, og hann er vanur at vera uppii lá slíkar uppgávur koma fyri. Hann bar seg akkurát at, sum hann átti. Hann fann skjótt útav, at hann var vilst ur g í staðin fyri at ganga ringrås brúka nógva orku uppá tað og kanska ganga seg í oføri hann seg á staðnum og bíð aði í tolni so helt Tann burturvilsti Hóast bæði skip og nógv fólk fór at leita, so var tað leingi, áðrenn Símin Jóhan hoyrdi nakað Eg havi ongantíð áður vitað um, at mjørkin er komin so brádliga, og at hann hevur verið so tjúkkur sum hann var leygardagin uppi í Reyninum. Hjá mær ir nk t gera uttan ål ða. Har til stein 5 ciaryvge Im uppat, og haruna, sum hevði fingið, legði eg nkuntíð undir høvdid. Fyri at halda hitanum blakaði eg mær og gjørdi aðrar likam ligar venjingar Hoyrdi tú teir, sum leit aðu, langt frammanundan, at teir komu fram á teg? Nei, tað gekk skjótt fyri seg. Eg hoyrdi teir, og so rópti eg, og lat tvey byrsu- skot av upp í loft. Aftaná havi eg skilt, at Samson svágur, sum var við teim- um, hevði hoyrt meg rópa, og so sleptu teir hundunum leysum. Tá menninir komu til mín, góvu teir mær breyð og ein heitan jakka at fara í. Tá var klokkan fimm min- uttir yvir hålvgum eitt, og vit mundu vera í Lamba um tvey tíðina Tey har heima Kirsten Samuelsen og dótt urin, Julianna, sum fríggja dagin var komin år New Zæalandi, har hon hevi verið g vitjað skyldfólk í tveir mánar Runavík seinnapartin leygardagin og keyptu. Sjálvandi vóru tær kløkkar, tá tær fingu at vita at maðurin og pápin ikki var komin aftur Vit vóru alla tíðina í Lamba. Fyri okkum tóktist tað at ganga long tíð, áðrenn teir fóru frá húsum at leita men aftaná havi eg skylt, at tað var sera týdningarmikið, at teir løgdu alt væl til rætt is. Vit løgdu alt í Guds hendur. Tað var fantastiskt at kenna, hvussu stóra um sorgan bygdafólkini og onnur, sum komu hagar høvdu, meðan hetta stóð uppá leit voru í Tá teir fóru at leita fingu teir matpakkar við akkuråt, sum tá teir fara á fjall, og tá teir komu til hús tur, vórðu teir bodnir int til ma måltid mitt å nått hjá fólki, sum ikki all nytt ust at kenna ábyrgd fyri hes um, men gjørðu tað alíka- væl, greiðir Kirsten Sam- uelsen frá Hon og Símin Jóhan Samuelsen ynskja so hjarta- liga at takka øllum fyri tað stóra og framúr góða ar- beiðið, ið varð gjørt leyg- ardagin bæði av teimum í Lamba, av løgregluni, Vakt- ar- og Bjargingartænastuni og øllum hinum, sum hjålp- tu til og hugsadu um tey. — Vit ynskja øllum hesum og landsmonnum okkara annars eini gleðilig jól og eitt av Harranum signað nýttár, heilsa tey bæði, sum við serligari gleði fara at halda jól saman við sínum kæru.