týsdagur 23. desember 1997síða 13

Nr. 245 — 23. DESEMBER 1997 nú høgt at:leypa, tí slagsíðan var vorðin so stór. Men vit vórðu væl kunnaðir um hvussu farast skuldi fram Leypast skuldi so, at vit komu so flatir sum møgu ligt niður á takið fyri ikki at skræða hol á bátin. Tað gekk av tí allar besta. Ég haldi ikki. at nakar varð so frægt sum vátur um beinini Vit mundu fara í bátarnar um tvey tíðina seinnapartin 24. juli Men tríggir mans vóru eftir umborð á »Bliki«, tá vit løgdu frå borði. Teir vóru skiparin og tveir dekkarar Teir vóru umborð so leingi sum møguligt, fyri at hava samband við land Í síðstu løtu fóru teir í tann eina gummibåtin og yvir til okkara Allir bjargingarbátarnir vórðu bundnir saman við maskinbátinum á odda, og hildið varð so frå søkkandi skutum fyri ikki at fara til botns saman vid henni Stutt eftir, fór tann emi útróðrarbáturin akandi av kipinum, og hann fleyt væl g virðiliga. Farið varð eftir hesum vælsignaða báti, sum ir »Snekkjan« ur Fámgr Tad sást ikk: løstur á honun í Nakran hatt Nú høvdu vit em eyka bjargingarbát Tað var sera gott at hava hann afturat, tí hann var so nógv størn enn hinir bátarnir. Vit føldu okk um nógv tryggan, tá ið tann báturin eisini var hjá okk um Segdu »Bliki« farvæl Vit fingu nu at vita, at tvey skip og ein flúgvari vóru á veg til okkara. Skiparin hevði, áðrenn hann kom båtin, havt samband við týska hjálparskipið >Pos udon« og vestmannatrol aran >Jóanes Fonsdal<, sum kundi vera frammi hjá okkum seinni um kveldið Við >Fonsdal< var mill um aðrar Olavur, svágur Hann var ikki svågur mín tå, men nærmast granni og vinmadur. Eg var sera spentur, og tad var Olavur við, um teir fóru at verða fyrstir til okkara Flúgvarin mundi vera hjá okku um fýra tíðina. Hann fleyg uppi yvir okkum eina góða løtu. Hetta gav okkum gott mót. Nú sóu vit við okkara egnu eygum, at sam- band var við umheimin Henda mikudag seinna part 24. juli 1963 um fimm tíðina ella gott tað, fekk »Blikur« so nógva slagsíðu, at hann tók inn fgjøgnum ventilarnar á bátadekkinum, og tá gekk tað skjótt. Hann sakk longur og longur í reyvini, og skjótt varð eitt veldugt buldur. Lastalúkur nar skutust av. Tað físti og buldraði. og skjótt fór »Blikur« eftir reyvini niður í bláa dýpið. Tað síðsta, vit sóu til hetta stásiliga skip var, at tað líkasum í deyðs krampa skeyt kroppin upp í sjónum við gronimi beint upp í loft, fyri so við einum ønskriligum, óhugnaligum físi at geva upp ond. Ein vatnsúla, sum mest mint um eitt stor springvaln stóð upp úr gronini, og so var »Blikur« burtur. Hesa løtuna stóðu allir menn uppi í bátunum við húgvumt í hondini. Á henda hátt sýndu vit Bliki síðsta heiður Finsamøll í verðini Tad var eitt grúiligt tómrúm ið tá varð. Vit kendu okkum púra einsamøll í verðini har úti á endaleysa havinum Tá ið menn sita soleiðis í einum lítlum trongum gummibáti úti á v íðum havi og eingin sterri eind er í nánd. so er tað ymiskt, sum menn eru til. Eingin okkara hevði verið í gummibáti fyrr. Meginparturin av fólk inum vóru rolig, ikk: minst konurnar, men onkur hevði tað ikki so gott Tann eimi maðurin flutti fleiri ferðir ímillum bátar nar. Annars var eingin hurl vas: (panikkur) av nøkrum slag at merkja. Alt virkaði so væl skipað, og veðrið var gott Av tí at eingin áður heyði verið í gummibåti, vóru menn varðnir. Í okkara báti dum árum vóru menn í go Eg var yngstur. Eg dugdi tt sindur av emmgilskum, 5 eg fór at:lesa í bruksanvis inginum. Har stóð m.a., at botnurin skuldi pumpast upp fyri at halda kuldan frá sjónum mest møguligt burt ur. Ég fann pumpuna fram g for at pumpa. Tað dámdu teimum einki Termum dåmdi ikki, at nakar for at pilka við, tí mann kundi al tid gera onkran skada. Og rætt høvdu teir, tí vit royndu skjótt. at álvarsamur skaði kundi henda, um ikki rætt varð atborið. Tí tá ein rakett varð send úr tí eina bátinun fór hon ikki upp í loft, sum ætlað, men eftir sjónum kundi gjørt hol á gumn hátarnar. Men til alla lukku hendi eingin skaði Fekk íkki pissad fyri konunum Meðan vit sótu í bátunum vildi eg so ræðuliga illa pissa. Eg ætlaði at pissa út um. Men dekan fari, tað fyrsta, eg síggi, er í fjesið á hesum báðum damunum og ikki fekk eg dropan út Tad var eingin kjansur. So fór eg hinumegin, men har var eisini bátur. Tað riggaði heldur ikki. Eg var um at spreingjast og vist: ikki hvat eg skuldi gera. Men ein plastikkposi var í bátinum og eg fekk so pissad í hann Tað dámdi teimum eisini illa, tí eingin visti, hvat vit kundu fáa brúk fyri. Men eg skolaði plastikkposan væl í sjónum, og legði hann aftur Tá ið vit høvdu flouð soleiðis í nakrar tímar aftrat, sóu vit skip langt burturi men teir høvdu ikki sæð okkum. Í somu løtu køvdi hann av í mjørka. Hetta var sera Ohugnaligt, tí nú høvdu vit sæð okkara bjarging so nær, og so varð hon burtur aftur fyri okkum. Theodor Heinesen, 2. stýrimaður, var ein sera sinniligur maður Hann lyfti eitt radarrefleks upp í loft, og løtu seinni kom skipið spakuliga út úr tíðindablaðið Br — -— Hanni við Rætt, Tennis Wardum, Eyðfinn og Axel hjá mjørkanum. Tað var ein 6 trúligur lætti og ein grípandi løta Posaidon« var hjá okk um kl. hålvgun niggju um kveldið. Vit gið hjálpaleysir á havinum høvdu sostatt Nå, men »Posaidon« varð ða Pi mal henda vælsignal don«, henda týska umsjón arbátin Triatiåtta = fólk skuldu herbergast, 17 út róðrarmenn, hesar báðar konurnar av Skála, Niels Winther Poulsen og teir báðir ferðamenninir, sum komu umborð í Føroyinga havnini Tað var ikki heilt lítið av fólki at fáa umborð á eitt sovorðið skip. Men rúmligt sýhtist at vera umborð, mill um annað vóru tvey hospi tal. Har kundu fleiri mans sova. Annars fingu vit koyggju hjá manningini. Eg varð innkvarteraður hjá hovmeistaranum saman við bátsmanninum á »Bliki« Patzy, ein stórur og prúður tvøroyrarmadur Vit vórðu sera væl mót- tiknir. Fingu gott at eta, um kanska ikki júst tað, ið vit kundu hugsað okkum. Vit fingu týskan sjómanskost súpan við kjøti og grønmet í. Skjótt vóru vit hen og væl til passar Menn umborð vóru ersini sera blidir og hampiligir at tosa vid. Ein eldri lágur, myrkhærdur maður var 2 stýrimaður. Hann tosaði eg nógv við og kundi royna mítt týska. Tað gekk ikki altíð eftir bókini, tí tá eg kom inn á brúnna til hansara ta einu ferðina heilsi eg á gøtutyskum: »Wo geht es?« g hann svarar »Zzum ætlaði at Revkjavik« I g siga: »Hvussu gongur tað?- og so eitur tað: Wie geht es Eg haldi, at vit høvdu ikki siglt í meir enn umleið ein tíma, tá brast hann á við dnarveðri. Veðrið var sí ringt, at ikki bar til at sigla við fullari ferð Hildu til Reykjavíkar Skipið var á veg til Reykja vikar, og avgjørt varð at halda leiðina fram, heldur enn at seta inn aftur í Grøn- landi við okkum Sunnumorgun, 28. juli, sjálvan ólavsskuaftan klokkan tíggju, vóru vit á Reykjavík. Har var hópur av fólki ímóti okkum á bryggjuni. M. 0. vóru nógv blaðfólk, og blødini vóru á tremur við myndum og frá- sagnum um føroysku skips brotsmenninar Vit fingu innivist á einum sjómansheimi = tætt við bryggjuna í Reykjavík. Har fingu vit bæði mat og song og høvdu tað gott Hetta var, sum áður sagt, sunnumorgun, og beint sum vit høvdu etið, fingu vit boð um, at nú skuldu vit fara í býin at fáa okkum nýggj klæði. Umboð fyri Skipa felagið Føroyar komu vid okkum í ein klædnahandil í gøtuni niðri vid haynina. Vit høvdu jú mist tað mesta men fingu so hampilig klæði at ganga í á heim ferðini Flogsamband varð júst Skómakaranum síggjast í bakborðsbáti komið í lag millum Íslands og Føroya. Ætlanin var, at vit skuldu heim við leigu flogfari beinanvegin, men líkindi vóru ikki at lenda í Vágum, og máttu vit tí bíða til dagin eftir Um kveldið fóru vit túr býin. Eg gloymi ikki hvussu vakrar eg helt tær íslendsku genturnar vera Fær festu seg so fast í sinn- ið, at eg altíð hugsaði, at soleiðis skuldi mín genta síggja út. Trý ár seinni kom eg aftur til Reykjavíkar at rógva út. Eg leitaði truliga eftir gentunum, eg hevði sæð hitt minniliga sunnu- kveldið, men tær vóru ikki til. Genturnar í Reykjavík vóru einki serstakt. Aftaná havi eg hugsað, at tann ser liga stødan, ein var í, fyrst at vera í vandastødu, og so knappliga at verða bjargað- ur og hava tað so gott, helst hevur havt sína ávirkan á ein 18 ára gamlan ungling Veðrið varð verandi keð iligt, men út á ólavsskudag varð farið av flúgvipláss- inum í Reykjavík á veg til Føroyar »Neydlendu« å Egilsstødum Ovfarakæti var á monnum Summir fóru at skemta við, at roykur og neistar komu úr motorunum, at olja lak undan veingjunum 0. s. fr., lagið skemt kanska. Tá vit soleiðis høvdu flogið yvir Íslandi í smáar tveir tímar, nú síggi eg, at flúgvarin missir flogið og fer longur og longur niður. Eg síggi ein beinan veg undir okkum frammanfyri, og hugsi 13 0 „Hvat Sørin, nú neyðlendir hann. Hví sigur flogskiparin einki ?< Eg var deyða rædd ur, og eingin segði nakað Eg spenti føturnar i dúrkið og siggi beint undir okkum eina á renna. Spurningurin er bara, um vit klára at koma um ánna og yvir á vegin So setir flúgvarin seg. Og nú vísir tað seg, at hann hevur sett seg á flúgvipláss ið á Egilsstøðum. Tað var ikki lendandi í Føroyum, og tí millumlendu vit á Egils stóðum. Har skuldu vit so verða, til floglíkindi vórðu aftur Seinni fekk eg at vita, at allir vóru í somu støðu, sum eg. Vit hildu, at enn eina ferð var boð eftir okkum, og at ætlanin altíð var, at vit skuldu ikki síggja okkara kæru aftur Vit vórðu hýstir á einum stórum bóndagarði á Egils stóðum. Har fingu vit song og mat. Har var gott at vera, men forargiligt, tí vit vildu sleppa heim til Olavsøku Mikumorgun, 31. juli sluppu vit til Føroyar Flogið varð tvær ferðir Vit útróðrarmenn sluppu við fyrru ferðina. Flúgvarin fór so yvir aftur ul Reykja vikar eftur manningini og ferðafólkunum A flúgviplássinum í Før oyum var mikil mottøka Nærum øll oyggin var ímóti okkum. Gleðin var stór at fáa øll hesi fólkini aftur í øllum góðum Soleiðis endaði land- námsferðin hjá mær summ arið 1963