týsdagur 6. januar 1998síða 12

Nr. 2 — 6. JANUAR 1998 mannaoyrum, men eg sakn- aði filmin. Tónleikur í hell og á fløgu er ikki tað sama, sum tónleikur á filmi. Nú veit eg ikki, hvussu frá- boðaða fløgan verður sett saman, men í míni verð skal nógv gerast við tónleikin, áðrenn hann kann bera einsamallur — uttan film Syrpa a la Knút Nei! Ikki er talan um eitt óreint konufólk, men um eina stuttliga samanseting av nøkrum av teimum Øtelj- andi vøkru løgunum, ið Knút hevur >rist< úr erm- uni Føroyar mín móðir Avaringarkent ljóð í blástri, eitt sindur nútíðarkent aftursvar í orkestri, og kórið tekur ramliga undir. Vit skifta millum menn og kvinnur — og orkestur og kór Eitt sindur av stílskifti er millum kórsatsirnar og orkestursatsirnar, ið býtað verkið upp í partar. Hetta gevur verkinum ein frískan dám, men kanska eisini eitt sindur av >stílórógv<, og tú erður kanska eitt sindur skakkur, tá kórið knappliga tekur tráðin upp, ið kanska kka var við hondina! Løgini hjá Knúti eru vøk- ur og hava sínar væl royndu dygdir. Tey eru einføld, men sera greið í síni talu: >Minn- ist tú í haganum«, og tónar- nir leika, sum smálomb á bønum »Mær leingist at fevna teg grønkandi vår« og tad hoyrist á bæði kóri og or- kestri, at nú eru vit troytt av vetrinum, og saman við Knúti kenna vit okkum trygg — nú stundar móti vári. Kórið sang vakurt — eitt sindur >yvirsungið< við hvort kanska, og orkestrið spældi væl. Fekk ikki nakra veruliga mynd av samansetingina av verkinum. Í stóðum ljóðaði væl, onkrastaðni stuttligt og eitt sindur >moderna<, men heildarmyndin var eitt sindur rótut — kanska var tað ætlanin? Nýgsfórspgrturin Sum heild kom orkestrið væl frá hesum partinum. Vit fingu eitt sindur av hvørjum. Vøkur kend løg, og eitt sindur av skemtilig- um eisini. Eitt sindur vandamikið er at fara undir kend verk, sum „An der schønen, blauen Donau<. Verkið er sera kent, og ikki serliga saman- hangandi. Ikki er lætt at fáa øll skiftini at >glíða< hvort inn í annað, men væl eyðn- aðist í flestu fórum. »Pizzicato Polka« er ógvuliga avdúkandi. Men hetta vakra og sera skemti- liga lítla verk fekk sera góða móttgku, hóast Pegasus í einum føri misti ein skógv og gjørdist eitt sindur haltur. Tó hevði smiðurin býtt um hetta til seinnu konsertina. Tað skal tó sigast, at verk sum hetta krevja >yvir- skot<, skulu tey veruliga koma til sín rætt. »Københavns Jernbane Damp Galop« var stuttligasti parturin av skránni. Um tokini órógva tónleikin í konserthøllini, hví so ikki gera tey til part av tónleikinum? Hetta hevur Lumbye gjørt í hesum skemtiliga verki. tíðindablaðið S0SÍZu Við sannførandi myndug- leika førdi rúsdrekkaráð- gevin tokið gjøgnum tón- leikin: Floytuna í munni- num, eimin í aðrari hondini og hjólini í hinari! Væl gekst ferðin gjøgn- um høllina, til Kanny Kon- duktørur boðaði frå, at nú vóru vit í Roskilde. Einasta atfinningin fer til myndamannin hjá sjón- varpinum, ið var ikki til reiðar at taka ímóti á far- stødini. Martin og orkestrid Vælupplagdur og vælfyri- reikaður = setti Martin Mouritsen sín dám á hesa frálíku konsert. Sera neyvt og livandi leiddi hann or- kestrið frá byrjan til enda. Tað er gleðiligt, at hann er farin at leggja seg meira eft- ir at liva við í tónleikinum — hetta >smittar< beinan- vegin, og orkestrið verður meira livandi. Heldur henda menning fram, eiga vit í framtíðini ein frálíkan dirigent í Mart- ini. Orkestrið spældi sum heild sera væl, hóast dygdin í spælinum var eitt sindur bylgjandi. Neyvleikin var 6 heilt góðari leið, og >klang- ur< og >balanca< vóru fragd fyri oyrað. Munur er sjálvandi eisini á verkum — summi eru meira spennandi enn onnur. Har orkestur og Martin kendu seg heima, fingu vit eina frálíka uppliving. Havi ikki skift áskoðan, síð- an eg fór umdir at skriva hetta ummæli: Eftir mínum tykki higartil besta nýggj- árskonsertin. Heldur henda menning fram, hava vit nógv at gleða okkum til. Pauli í Sandagerði Myndir: Jens Chr. Vang