leygardagur 2. mai 1998síða 15

Nr. 82 — 2. MAÍ 1998 iska sangi og tónleiki og gleði var at hoyra og síggja, hvussu gott tilfarið er, bæði í tónleiki og sangi. Tilfarið sum nýtt varð, var fyri tað mesta egið skrivað tilfar, so eisini á hesum øki er fram- gongd at hóma. Vónandi fara politikarnir at halda givin vallyfti og vilja stuðla hesum ungu fólkum, so før- oyskur gospeltónleikur eis- ini kemur út um landaodd arnar. Tað er ahnn í hvussu so er verdur. Eg fari ikki at umrøda hvønn bólkin sær, men heldur halda meg til heildarmyndina. Í mínum hugaheimi siti eg eftir við hugsan, at gleðiboðskapurin kortini hevur meiri uppibor- ið enn bara gleðisúttrykk sum Amen og Halleujaróp Vist skulu vit vera glað og gleðast í Jesusi, men vit hava samstundis eina á- byrgd fyri teimum, sum ikki kenna Jesus persónliga at siga meiri frá hvør hann er Summir sangarar gjørdu meiri við at greiða frá hvat tað var teir sungu um, og klæddu enntá tekstin inn í Bíblulesnað og hetta er glediligt, men vidhvørt so haltaði ålvarsliga á hesum øki, og tað syntist sum at tað hjá eisntókum bert ráddi um at fáa sangin lidnan og so sleppa út aftur. Ein lítil I al tí ljóða her, at ry gs i eftir at minnast ul meginregluna, at boðskapurin í sanginum hevur eins stóran týdning og tónleikur og rytma. Latið hetta kortini ikki taka mótið frá tykkum, men gerið tykk- ara besta eina aðru ferð Heildarmyndin var góð og eg fór útaftur við kenlsuni um at her er eitt potensiali, sum er vert at byggja víðari á og eg gleði meg til næsta Gospelfestival at hoyra tykkum ella onnur aftur. Sunnukvøldid byrjað við føroyskari luttøku við dansibólki úr Vágum, ið framførdi tvey ymisk dansi- innsløg, og var tað sera hug- takandi at síggja hesar fýra gentur framføra. Vit fingu enntá loyvi at síggja tær tvær dir framføra »Joy- ful, Joyful«, sum var eitt lag hjå Ludvig van Bethoven, ið sigur frå gleði og tøkk fyri alt tað góða vit njóta frá Gudi. Tað gerst alt meiri vanligt at ramføra dans til gospeltónleik, og hetta er eisini við til at lívga boð- skapin, so tað er bara at alda áfram við hesum Annars var kveldið heilt serstakt, við tað at útlendsk uttøka var á skránni. Bólk- urin kallaðist KOPP og hev- ur virkað nú í nøkur ár, ser- stakliga í Danmark, men so ivørt sum tíðin fer eru tað fleiri og fleiri, ið hava fingið eyguni upp fyri hvør bólk- urin er, so eftirspurningurin bert økist og økist. Her fingu so vit i Føroyum loyvi at uppliva tey og sigast má, at hetta var heilt serstakt, tí tónleikurin og sangurin var á sera høgum stødi. Tað er ikki lætt at lata hesu upp- living í orð, tí hon mátti bara upplivast. Sum eg skilti, so vóru tað fleiri, ið ikki fingu atgongumerki, og ti er Norðurlandahúsið kanska júst 200 pláss ov lítið - harmuligt, ti henda framførsla toldi saktans at fleiri onnur hundrað kundu sæð og hoyrt hana. Hóast tónleikurin rættuliga »pumpadi«, so var eisini tíð til tann ålvarsliga partin, har bodskpurin um Jesus fekk sitt plåss og vist var å ålv- arsemið at vera tilreiðar tå tíðindablað Jesus kemur og hava sína sak uppgjørda við hann Bólkurin hevur fyri tíð síð- ani hava sterka uppliving í samband við eitt ferðslu- óhapp, og tá lærdu tey seg týdningin av, at tá vit eru veik, tá hava vit Ein sum er sterkari enn vit og alt er tengt at Honum og neyðugt við Hansara hjálp um vit skulu liva ella doyggja * Á Børn í 12 ára aldri, har ímillum Rannvá Joensen dóttir Annie og Godtfred Joenser ing við Victor Carlsen