hósdagur 4. juni 1998síða 8

Eivussu heldur tú Norðoyastevnu? - Tað verður alt tað van- liga. Vit plaga at fara í dans friggjakveldið og at halda leingi á. Kappróð- urin siggja vit altid, ikki frå kajini, men hjá ank- um vit kenna, sum bevur gott útsýni yvir vánna. Midnáttarreðuna fáa vit altid við eisini. Saman vid bernunum fara vit í Ti- veli, men tað seýr seg bara um pengar — tað hey- ur einki uppá seg. Sunnu- dagørin plagar at vera A r, ti vit WADSIMOT EUD, y mánamergun spr Bed alt veist um veðrið, ti er út um einar dyr. - Mær dámar væl at halda Nordovastevnu. Eg fari at hyggja at kapp- róðrinum leygardagin og tsåystinum núllum og YB sunnudagin. Tað er ikki sum í gomlum tíðindablaðið Nr. 102 — 4. JUNI 1998 Eftir 17 sjónleikir, 20 teiti og tveir filmir: Framvegis stuttligt at spæla sjonleik — sigur Adelborg Linklett í Klaksvík, sum hevur verið virkin sjónleikari í 30 ár. Og í hesum døgum er hon við í upptøkunum til filmin hjá Katrini Ottarsdóttir, sum ve! rður tikin upp í summar TURIÐ KJØLBRI um hon var við til at end mum Eydn uni á Oyrabakka og so hes ur hon eisini verið við í tveimum filmum, - í „Mað- urin, ið slapp at fara“ hjá Katrini Ottarsdóttir og i „Barbaru“ hjá Niels Malm- ros, har hon spældi bónda- konan í Leynum Og nú Katrin Ottarsdóttir er farin undir upptøkurnar til sín fjórða film er Adel- borg aftur við. Filmurin, sum er ein roadmovie, hev ur fyribils danska heitid „Smá øer er kun for fugle der kan flyve væk”. Hann tvær ungar gentur ttaniands sjontierKariciag T Få tran lær mitta ein Í9roysk upplivingum, sum búna tær Farið varð undir upptøk- urnar týsdagin og miðskeið- is i næsta mánaði eru tær ætlandi lidnar. Adelborg skal saman við Sverra Eg- holm spæla eini eldri hjún — tey spældu eisini eini eldri hjún í omanfyri nevnda filmi hjá Katrini Ottarsdótt- ir, men hesa ferð er talan um eini heilt onnur fólk. Í „Maðurin, ið slapp at fara“ spældi Adelborg ein rætti- liga tollynt eldri kona, sum loyvdi manninum at fara við eini yngri kvinnu, tí hon visti hvar hon hevði hann Hesa ferð er konan av heilt ðrum slag 7 Vit spæla omma « na, sum filmurin snýr Mamma gentuna drenn hon varð få) nogvum g abbr seg um átti hana áð vert fyri hjá ommuni, sum er ógvuliga gudrøkin. Tey hava sligið hondina av pg tá ið ommu dótturin kemur at vitja ommuna, vil hon ikki kenn- ast við hana, tí hon eins og dótturin er dálkað. Hon er ein strang og kenslukeld omma, og tað, at dótturin hevur fingið hetta barnið áðrenn hon varð gift, stýrir hennara atburði mótvegis teimum. Men blóð er yykri enn vatn, tí hóast hon ikki vil loyva ommudóttrini inn, stendur hon og grætur í vindeyganum, tá ið hon fer avstað aftur, sigur Adel borg Tað er ikki ein leiklutur, tú kennir teg aftur í? Abbin vert ikki, hvat at gera nakað rann hevur Men so sendi honum eitt eygnakast sigur meiri enn sigur Adelborg i (4) hon sum 1000 orð, sjógv Filmur og sjónleikur - Tað er heilt hver sítt at vera við í filmi og at spæla sjónleik, og hóast tað er eitt stórt upplivilsi at vera við í filmi, dámar mær betri at spæla sjónleik. Samanhald- ið er betri, tí leikararnir eru so tætt knýttir. „Maðurin, ið slapp at fara“ var fyrsti film- urin, eg var við í. Eg hugs- aði sum so ikki yvir, hvat tað var eg var farin undir, men tá ið fyrsta rullan var framkallað og hon kom aft- ur til Føroya, kendi eg meg meg sjálvan, hvatt 20 var, eg heyði sagt ja til. Tað 1 Eg Sa fyr: mær var tetta ógvusliga løriftid, har eg sá meg sjálvan. Eg hevði hug at bakka út, men tað kundi eg ikki gera ímóti teimum. Bara tankin um, at filmurin skuldi verðina runt, gjørdi meg illa við. Nústani tá skilti eg, hvat tað var Men eg hevði einki val, ti vann eg á teirri kensluni, - eg kundi ikki svíkja tey, tá ið upptøkurnar vóru farnar í gongd, sigur Adelborg. — Tá ið tú spælir sjónleik eru eyguni ikki so kritisk, sum tå ið tú ert við í einum filmi. Eg havi ikki tað stóra sjálvsáltuð, tå ið eg hugsi um evni, sigur Adelborg Men tú torir kortini at leypa út í tað — Ja, løgid nokk ferð eftir ferð. Fólk siga, at tað sæst ikki á mær, at eg ikki havi álit á mær sjálvum. Men tá ið eg eri komin á pall, er allur nervøsiteturin burtur Tad er vist heilt vanligt hjá sjónleikarum at hugsa so- leiðis. Ert tú fyrst komin á pall, vendst ikki aftur, og tí má man bara gera sítt besta. Adelborg, sum hevur ar- beitt saman við tveimum professiónellum leikstjór- um, Katrini Ottarsdóttir og Niels Malmros, heldur ikki, at so stórur munur er á ar- beiðsframferð teirra Tey geva sær góðar stundir, og tú fært als ikki tíð til at blíva nervøs. Mær dámar væl, tá ið leikstjórar loyva leikarunum at royna seg fyrst í leiklutinum, tí tað verður alt ov keðiligt, um tú sum leikari skal fylgja leikstjóranum út í æsir — uttan at sleppa at vísa, hvat tú dt ógvuliga spent fáa høvi at spæla torum nøvn gvuliga filt als ikki, at tey vóru g kendari enn vit. Eg spældi saman vid Jens Okking og tað var eitt stórt upplivilsi, sigur Adelborg, sum hevur varð- veitt sambandið við hann. Hann hevur verið her og vitjað, og vit skriva sam- an. I løtuni er hann í Irlandi og arbeidir. Ætlanin var at hann skuldi koma aftur å vitjan síðsta summar, men tað lá ikki fyri. Kanska verður tað í summar. saman við so um. Tey y og man METK stórri í Stersta upplivilsið Leikurin „Vit eiga ikki eitt oyra, vit lata ikki eitt oyra“, sum Gríma spældi í 1980 og har Adelborg var gesta- leikari, hevur havt ógvuliga nógv at fyri hana Gunnvør Nolsøe leikstjórn aði og leikurin var ógvuliga væl umtóktur Tey grundprinsippini, ið eg lærdi meðan vit vandu og spældu tann leikin, havi siga eg brúkt líka síðani, sigur Adelborg Og leiklutirnir eru ikki so fáir. Síðani Klaksvíkar Sjónleikarfelag varð endur- stovnað í 1977 hevur Adel- borg verið við í øllum uttan tveimum, antin á palli ella aftanfyri, í flestu fórum bæði sum leikari og fyri- skipari. Fyrsti leikluturin var í leikinum „Magnus“, sum varð spældur í 1967. — Oli Dahl ringdi til min og spurdi, um eg hevði hug at vera við. Eg havi frá eg var barn havt hug at spæla sjónleik, so eg segði ja, og síðani hevur sjónleikur verður ein stórur partur av mínum lívi, sigur Adelborg Linklett Klaksvíkar Sjónleikarfe- la 19 hevur spælt stevnuteitið á hvørjum ári síðani 1978 og Adelborg hevur somuleiðis átt ein leiklut í teim ollum. I Nordoya- Menning Nu vit hava fingid okkara fyrsta yrkisleikhús kann hugsast, at munurin millum yrkissjónleik og amatør- sjónleik verður enn týði- ligari. Tað er deiligt, at vit hava fingið eitt yrkisleik hús. Eg trúgvi, at tað fer at hækka stóðið innan allan sjónleik. Tá ið tú spælir amatørleik, tråar tú alla tíð- ina eftir meir, eftir íblástri, tí spælir tå bara amatørleik, hevur tú lyndi til at standa í stað. Tí kunnu amatør- leikarar læra nógv av yrkis- leikarum umframt at skeið og annað er tiltrongd. Tað eru avbjóðingarnar, sum menna leikararnar, og tí trúgvi eg, at yrkisleiklistin fer at geva amatgrsjónleik- inum nýggjan íblástur, sigur Adelborg. Nýggjur karmur Í fjør fingu nordoyingar nýtt mentunarhús. Atlantis Bio, sum hevur hýst Klaksvíkar Sjónleikarfelag í nógv ár, er nú eftir stórar umbyggingar Mentunarhúsið Atlantis, og umframt sjónleiki hýsir húsið biografi og er karmur um onnur tiltøk. Nordoy- ingar eru ógvuliga fegnir um húsið og biografurin verður væl vitjaður. — Umstødurnar eru nógv bøttar, men ein vansi við húsinum er, at sjónleikar- felagið hevur ikki so góðar umstødur til at venja, tí vit mugu bíða eftir hvør øðrum, sigur Adelborg. Klaksvíkingar taka væl undir, tá ið sjónleikur verð- ur spældur. Seinasti sjón- leikurin felagið setti upp var „Boðfreturin“ og um jóltíðir spældu tey yngri í felagnum „Gandaða lyklarholið“. Til heystar er ætlanin at spæla sjónleik aftur, men enn er ikki gjørt av, hvor leikurin verður. — Eg kundi øgiliga væl hugsað mær at felagið fór undir at spæla „Genganger- en“ eftir Ibsen. Tað er ein góður og djúpur leikur, ið er ógvuliga krevjandi og sum vekir nakað í fólki. Hann nýtist ikki at vera so tungur, sum onkur hevur hug at halda, sigur Adel- borg. Klaksvíkingar dámar væl at hyggja at skemtileikum. - Tað ber eisini til at appelera til fólk við øðrum enn látri. Hinvegin eru skemtileikir ikki altíð so lættir at spæla, sum ein kanska heldur, tí hevur tú ikki tað í tær, sum krevst, so ber illa til at spæla stutt- ligur. Men tú búnast meir sum sjónleikari av at spæla leikir, ið stinga djypri. Er tað framvegis stuttligt at spæla sjónleik? Ja, tað er, men eg lovi eftir hvønn leik, at nú haldi eg uppat, men so leypi eg kortini út í aftur hvørja ferð. Men við árunum fer tað at forbjóða seg sjálvt, tí leik- lutirnir fækkast eldri man verður, sigur Adelborg Lin- klett at enda í viðtali.