leygardagur 27. juni 1998síða 14

18 Kommun ngdómsor Tarm á rstrondini. Or 22 spælarar 2 r. Tað varð Kestur, kemur frå ann [ < ra h - kestrið verið uttanlands á hverjum ári og hevur vitjað ein stóran part av verðini USA Russland, England Island, Førovar og E ystur- riki eru bert nøkur av lond- um, sum orkestrið hevur vitjað 3 árini var tað sum leiddi Tey fyrstu 23 vl Feldberg, tidindabladid Fjordblæserne Asger Pallesen: Ein stutt frågreiding um orkestrid »Fjordblæserne«, sum vitjar Vestmanna Hornorkestur i døgunum 29. juni til 3. juli orkestrið. hann legði frå sær nú i ár og nú leiðir Asger Pallesen orkestrið. Asger Pallesen er væl kendur í Vestmanna. Frá 1983-85 búði hann í Vestmanna, har hann var venjari hjá Vest- manna Hornorkestri og Vestmanna Sangkóri. Vitj- anin í summar er komin í tøttum samarbeiði millum Vestmanna Hornorkestur og Fjordblæserne, bæði or- kestrini fara at enda vitjan- ina hjá Fjordblæserne við felags konsert í Vestmanna hósdagin 2. juli Ólukka i Stakkinum Í 1776 hendi ein vanlukka í Stakkinum. Menn vóru farnir at klippa seyðin á Stakkinum, tá ið steinar lostnaðu í berginum Síðani til sýslumannin í Strevmov. Hi åla gt t ul Joen a vid Andreas < Her. inden í landsen støsta s ummar., tá teir skuldu klippa seyði á kallað Stakk in. Síðani var lisið upp m trim ne Ber rå g vann vid eiði og upprøttum fingrum eftir lógini, sum fylgir. Týs- fyri Olavsøku var vitnið saman vid hinum í- búgvunum í Tjørnuvik farin ið báti til tað, tey kalla Stakkin fyri at seta nøkur lomb út. Sum vanligt varð tann fyrsti maðurin hjálptur upp við stong. fimm setur Tá ið vitnið ætlaði sær at sita fast á ovasta setrinum, talaði hann við bróðir tann avdeyða, Maties Hermand- sen, sum hevði hildið stong- ini fyri vitnið, at nú kundi hann koma upp til hansara og vitnið vildi halda linini Í sama bili hoyrdi vitnið, at teir, sum vóru niðanfyri róptu, og samstundi sóu teir at nakrir steinar lostnaðu niðanfyri. Vitnið kundi tó ikki siga víst, hvar stemarnir Stakkurin liggur leysur frá landi, norðast á Streymoynni. Í baksýni sæst Eiðiskollur, meðan Risin og > Kellingin líka kunnu hómast. Áðrenn kassi varð gjørdur, soleiðis at tað bar til at stjóra fólk og fenað millum Stakkin og land, varð farið út við báti, og tað varð klatrað uppá Stakkin komu frá. Beint aftaná sá vitnið steinarnar falla í hav- ið. Tann farna persónin sá hann eisini fara av bergi- num og beint í havið. Vitnið sá hann koma einaferð upp hann lá omaná m, men tað var ógjer- ligt at bjarga honum. Síðani vitnið ikki visti meir at siga, varð tað leysgivið aftur, so sjónu Síðani hitt vitnið, Gutte Heinesen ... og vitnið sá, at tað lostnaðu ella duttu út berginum nakrir steinar ... millum tann farna, sum var nakað undir og bróður hans- ara, sum var komin longri upp. Hann sá eisini, tá ið tann umtalaði steinurin datt niður. Andreas Hermand- sen, tann farni, boygdi seg fyri at umgangast steinin, men steinurin rakti hann aft- an á hálsin, og av saman- stoytinum við steinin datt hann niður av berginum út á sjógv. So segði vitnið, at tað hjá teimum, sum eftir vóru, var Omøguligt at bjarga ella frelsa honum. (Ur Tingbókini) Nr. 119 — 27. JUNI 1998 Kennir tú land títt? | Í | | Eg fari her at skriva eitt sindur um eina ferð, sum mær eydnaðist at uppliva eftir at vera blivin eldri. Ég fái meg næstan ikki ai nevna tað — »støvets år« — hóast vit mangan hoyra hetta tiltakið verða sagt um fólk, sum eru blivin 70 ára gomul. Men hetta var tað, sum hendi meg á sumri 1990. Eg hevði fleiri ferðir borið upp á mál við Ditlev Róin, sum eg visti nýtti nógvar løtur um summarið at fara gongutúrar í fjøllini - bæði her nærhendis og aðrar staðir kring oyggjar okkara. Sjálvandi havi eg gingið nógv í fjøllini nærhendis heimbygdini. Eitt nú sum seydamadur bleiv nógv gingið. Her hugsi eg um allar tær løtur, sum mær untist at vera í haganum saman við mínum góða vini, Alfred Klein. Vit vóru báðir røktingarmenn í Innandals, har okkara håborna Blåbjørg trónar ímóti vestri, sum ein verja um Fugla- fjørð. Jú, har vóru mangar vónir, men eisini mødsamar løtur Men tað, id eg hevði borið upp á mål við Ditlev, var, at eg mangan hevði ynskt mær at koma upp á Slættaratind. Men nú vóru vónirnar við at bresta. Aldurin var komin. Men so hendi tað, at eg fái bað frá honum um, at í morgin, sunnudagin eftir kirkjutíð, fara vit útferð á Slættaratind. Tað sær út til góð lík- indi Jú, so var farið. Millum onnur vóru skótar við í ferðini. Eg hevði tríggjar abbasynir vid mær. Vildi so fegin, at teir skuldu vera við og uppliva, hvussu vakurt tað er at koma upp á fjøllini. Tveir teirra vóru 16 ára gamlir, og tann triði var 22 ára gamal og var komin úr Danmørk við gentu síni at vitja. So her lá tað væl fyri at fáa eina vakra uppliving. Vit koyrdu nú við bilum norður á Eiðisskarð, har lærarin í Funningi, Andor Sivertsen, sum var biðin um at vera ferðaleiðari, stóð klárur at fylgja okkum upp á undin. Tað gekk væl niðan brekkuna. Vit gingu á skák niðan, so tað fall ikki so tungt. Men tann, ið gongur í hagaum, må stødga á og njóta ta vøkru sjón at síggja land okkara í sínum vakrasta skrúð ein summardag. Hetta eru letur, tú kemur at minnast alt lívið, og her rennur mær til hugs sangin hjá Mikkjali á Ryggi Kom upp á fjallatnd, lít yvir Føroyalandid so undurføgur mynd her lyftist upp vár andi. Her runga túsund mál um rók og reyn og réð Gev ljóð mín glaða sál, um kapp við fuglin kvøð Jú, vit eiga eitt vakurt land, sum alt ov fá geva sær far um. Ferðin hendan dagin gekk sera væl. Vit komu upp á tindin. Tað var klárt, og hvat var tað ikki vakurt at síggja tind við tind víða um og so sund og firðir. Men, sum so mangan hjá okkum, so komu vakrir mjørkaflókar og huldu tindin, so vit blivu ikki leingi sitandi. Tá ið vit høvdu etið åbit, fóru vit at fjakka okkum omanaftur. Men tað er nakað meira, sum eigur at koma við á hesi fer. Við á gongutúrinum niðan á hægsta fjall okkara hendan dagin var ein ung mamma við sínum 3-ára gamla soni, sum æt Magnus. Tað gekk spaku- liga hjá teimum niðaneftir. Tí bað hon okkum um ikki at bíða eftir sær. Hon kom so langt, sum tað gekk. Men, tá ið vit vóru á veg niður aftur, var hon komin tætt niðan undir ovasta hamaran. Tá ið Andor fekk at vita um mammuna og sonin, sigur hann — (eg helt tað vera so vakurt): »Hetta man vera tann minsti, ið hevur verið her uppi. Hann skal koma nidanå«. Og so fór hann við Magnusi upp ovasta hamaran Vakurt gjørt av Andori. Jú, vit høvdu ein góðan dag og fóru fegin oman aftur brekkuna. Eg ivist ikki í, at vit vóru mong, ið takkaðu okkara Skapara fyri hendan dagin. Frá mær skal Hann eisini eiga mína stóru tøkk fyri, at hann gav mær — 70-åra gomlum — kreftir at vera við. Ti skal tað eisini vera ein åheitan frå mær til øll yngri fólk: >Nýtið hendan møguleikan at ganga í okkara vøkru náttúru meðan tit kunnu og orka. Tað er lekidómur fyri bæði sål og likam. Sleppið tykkum niðanfrá úr bensinosanum. Ein tøkk til tykkum, sum eru við at skipa fyri slíkum ferðum. Eg vil enda hesar hugleiðingarnar við sanginum hjá Jacob Hansen (Havnar Jákupi): Fagurt ert tú, fosturlandið, tå um kveld við gyltumbrandi fjallatindur feyndur er, álvarsamt mót himni peikar, vónbros undir brúnumleikar, nú hann kveldsins krúnuber.