fríggjadagur 24. juli 1998síða 61

Nr. 138 — 24. JULI 1998 Ung og øOrvisl nyhugsan Sum nakað nytt, er ætlanin at hava eitt ungt listafólk at sýna fram á ólav- søku, umframt árligu 6lavsøkufram- sýningina. Hetta verður fastur táttur og byrjað verður í ár, nú Listasavnið fyllir fimti og hálvtrýsinstjúginda ólavsgkuframsýning hjá Listafelag Føroya er sett upp. Lagt verður fyri við Hansinu Iversen DAGFINN OLSEN Nýggja framsyningin verð- ur í høli fyri seg, meðan ólavsgkuframsýningin verður í gamla partinum av húsinum. Hetta er Fyrstu ferð Hansina Iversen sýnir fram einsamgll í Føroyum. Hon hevur áður havt stakfram- sýningar, t.d. í Føroyahusi- num í Keypmannahavn og fleiri ferðir í Helsinki í Finnlandi. Aðrastaðni Hansina er úr Havn og er fødd í 1966. Hon er komin heimaftur til Føroya, eftir listaliga útbúgving í Íslandi og Finnlandi. Hon var næm- ingur á Myndlista- og Handíðaskóla Íslands í Reykjavík 1989-93, síðani fór hon á Kuvataide- akatemia, Helsinki, hadani hon er Master of Art. Fyrst fór hon til Islands í læru í Tjóðleikhúsinum, sum leiktjaldamálari, men húsið varð latið aftur, tí tað skuldi umvælast. Hetta var í 1988, so Hansina hevur verið í útlegd leingi, hóast sín unga aldur. Og neyvan er tað av tilvild, at hon á íslendskum, finskum og før- oyskum nevnir framsýning- ina; Annar staðar - Toisaalla - Aðrastaðni. — - Eg havi búð í Íslandi og Finnlandi, men eri úr Før- oyum; Føroyar sita í merg- inum, sigur Hansina. Spennandi listakvinna Hansina var fyrst i Finn- landi sum Norð-pluss næm- ingur. Tá hon hevði tikid B.A. prógv í Íslandi, vildi hon sleppa aftur til Finn- lands, tí hon har heyði havt so góðan lærara á málninga- list. Hansina arbeiðir mest við oljumálningum, men kanska ikki, sum vit vanliga kenna hesa list í Føroyum. — At mála er fyri mær nú meira minnir og upplivilsi úr egnum lívi. Ikki bein- leiðis landslagsmyndir, men kanska óbeinleiðis lands- lagsmerktar myndir. Alt ávirkar, sum eg síggi; fólk, rusk, bygningar og ljós og litir, sigur Hansina. — Eg eri ikki nakar slóð- brótari, málningalistin er jú gamal listaformur, men typ- isk føroysk er mín list nokk ikki. Men kanska er okkurt nýtt í føroyskum høpi. Hugsan mín um, hvat tað at mála er, haldi eg er ødrvisi, enn vanliga hugsanin í Før- oyum, heldur Hansina. — Eg er sjålvsagt eisini ávirkað av ti eg havi sæð, har eg havi verid. Eg havi sæð so nógvar framsýning- ar, bæði í Reykjavík og í Helsinki. Har sær ein so nógv av tí, ið gongur fyri seg her og nú runt um í heiminum, sigur Hansina. Saknar eitt listaumhvervi Hvat víðari skal henda, um hon skal seta fast búgv í Føroyum, veit Hansina ikki. — Nú havi eg verið heima í hálvtannað ár, havi havt arbeidshøli í býnum. Men eg sakni líkasum eitt um- hvørvi - listaumhvørvi. T.d. var tað so, at tå eg var næmingur í Finnlandi, so fekk ein sær sjálvur arbeiðs- høli uttanfyri skúlan, sum aðrir yrkismálarar. Tá var tað altíð ein gomul verk- smiðja, ellá okkurt tílíkt, ið varð útleigað til fleiri. So kundi ein ganga inn til Olavsøku hvønn annan, siggja hvat hin tókst við, fáa eitt prátt, kjakast um tað, ið vit høvdu lagt úr høndum. Her er eingin, ikki á mínum aldri, sum arbeiðir við tí burtur av. Tað sakni eg. Eisini sakni eg at fara út at síggja ymiskt, at fara á museum ella gallarí, sigur Hansina. — Men tað er so lítið í Føroyum, so tað kann ikki vera sum í einum stórbýi niðri á meginlandinum. So ein má gera upp við seg sjálvan, havt ein vil hava, fyri at fáa íblástur ella at fáa gerandisdagin, arbeiðsdagin at ganga. — Eg havi kent meg eitt sindur avbyrgdad, havi líkasum havt ilt við at finna stevið, nú eg havi verið burtur so leingi, sigur Hansína. NC 112 SYS In nr 9 månadar i Hansina heldur tad t6 altid og allastaðni vera eina av- bjóðing at arbeiða. — Eg hevði td. eitt so- kallað gestaarbeidshøli í Finnlandi úti á landinum. Har var einki nærhendis og øll tosaðu finskt, so tað var løgid. Har var bert skógur og vøtn, men har var eg í 9 mánaðar. Tá kennir ein seg eisini avbyrgdan. — Tað er ringt, men tað hendir nógv alíkavæl. Ein flytir seg sjálvan, so hendir nakað, tí ein kann ikki taka nakað fyri givið, einki er sjálvsagt. Einki kemur av sær sjálvum, sigur Hansina, sum ikki ivast í, at eisini hetta tíðarskeið, ið hon hevur verið heima, fer at geva henni nógv. - Ein sær tað kanska ikki, meðan ein er í tí. Seinni varnast ein, hvat er komið burturúr, sigur Hansina. Listin er ikki søluvøra Hon saknar eisini stuðul, ella legat, til listafólk í Før- oyum. — Ein má selja tað ein ger, men ein kann ikki arbeiða, sum var listin ein søluvøra. Um so er, kann ein arbeiða í mótahandli ella við lýs- ingum, sigur Hansina, sum heldur tað vera upp til stjórnina í einum landi at avgerða, hvat hon vil stuðla. — Men høli og tilfar skal ein so hava, sigur Hansina Iversen, ein føroysk lista- kvinna í yngra ættarliðnum, við altjóða royndum og íblástri. Spennandi, ødrvisi Hansina Iversen sýnir listaverk fram i Lista- skálanum á Glavsøku. Hetta er fyrstu ferð, at hon einsamøll myndar eina framsyning i Før- oyum Mynd: Jens Kristian Vang og vid nyhugsan i føroysk- um listahøpi. 27. juli kl. 16:00 letur hon upp framsyning í Listaskål- anum. Framsýningin er opin til 23. august 1998