týsdagur 28. juli 1998síða 6

tíðindablaðið SOSU Nr. 140 — 28. JULI 1998 Tingarbeiðið skal vera liðil1gt og stødugt Formansskapurin vil hava, at landsstýrið í hesum álmanakkaárinum skal koma við helvtini av tingmálunum, sum skulu viðgerast í hesari tingsetuni Tað er uppgávan hjá for- mansskapinum í løgtingin- um at syrgja fyri, at um- stødurnar hjá teimum, sum skulu lóggeva, eru so góðar, sum tað á nakran hátt ber til. Tingsskipanin er grund- arlagið, sum tingið verður stjórnað eftir, men formans- skapurin skal alla tíðina við- gera, hvat kann betrast Lí 1} sin undan un a I tin r på jøgtuungsmonn bøtt um fysisku Kåarr og at teldan fer at meiri nytt, enn hon hevur verið higartil Tilrættaleggingin Onkuntíð hevur lógarar beiðið fram móti ársskift inum og serliga fram móti endanum av tingsetuni ver- id skyrt fyri at vera fusk og tað er komið fyri, at tað hevur verið neyðugt hjá tinginum at fara afturum aftur, tí tað hevur gingið ov skjótt fyri seg Hesum ætla teir at sleppa undan í framtíðini — Tað er nátúrligt, at tað er nógv á skránni síðstu dagarnar, men tað, sum hev- ur gingð fyri seg, eigur ikki at halda fram. Tað er lands- stýrið, sum leggur nógv tey flestu uppskotini fyri tingið g fari at skriva løg- manni Dræv har eg far: at heita á hann um at skipa iðis fyri, at helmingurin mum uppskotum, sum landsstýrið ætlar at yri ungið í hesi tingsetuni 1eggja verða løgd fram á tingborð í hesum álmanakkaárinum Nýggja ungsetan verður hin fyrsta heila tingsetan eftir fyrsta løgtingsvalid aft- aná at nýggja stýrisskipan- arlógin er komin í gildi. Tað verið funnist at, at javnvágin millum løgting og landsstýrið hevur ikki verið tann rætta. Týdning armiklasta uppgávan hjá formansskapinum er at syrgja fyri, at tingid fær so góðar møguleikar at útinna sín part, sum tað á nakran hevur hátt ber til, staðfestir løg- tingsformaðurin. Arbeiðsgongdin Við hvørt hava tingmenn givið ilt av sær, tí teir hava ikki havt nóg nógv at gera, og tað er meiri enn so kom- ið fyri, at tingformaðurin av formanspallinum hevur heitt á landsstýrið um at koma við fleiri málum Tað besta er, um ungið arbeiðir støðugt og reglu- liga, og at tingmenn vita, nær tad er tingfundur. Eg kundi hugsa mær, at nevnd- irnar høvdu fund fyrrapart, og at tingiå var saman seinnapart frá týsdegi og til fríggjadag, sigur tingfor maðurin - Øll mál skulu viðgerast gjølla, eisini tey, sum ikki beinleiðis hava við fíggjar lig viðurskifti og landskass- an at gera. Higartil hevur tað verið soleiðis, at upp- skotini til rikisrættartilmæli hava verið minni vidgjørd enn uppskotini til løgtings- lógir. Tað eigur at vera broytt. Hugburðurin skal vera, at vit skulu koma við einum tilmæli og ikki, sum tað higartil hevur verið, bara taka uppskoti ul eftirtektar. Tað skal vera soleiðis, at vit gjølla vísa á, hvørjar av- leiðingar, uppskotið fer at hava fyri okkara samfelag. Tað kann tykjast sum um, at tað liggur lítið ella einki arbeiði aftanfyri eitt tilmæli frá einari nevnd, ella serliga frá umboðunum fyri sam- gonguflokkarnar í einari nevnd, um at taka undir við uppskotinum hjá landsstýr- inum. — Men eisini aftanfyri slik tilmæli eigur at liggja eitt stórt kanningararbeiði og ein politisk viðgerð. Tað er ábyrgdin og skyldan hjá umboðunum fyri lóggávu- valdið at kanna avleiðing arnar av teimum uppskot unum, sum útinnandi valdið kemur við, men tað er einki forgjørt í, at nidurstødan er, at nevndin ella partur av neyndini mælir til at taka undir við uppskotinum Men tað skulu vera tíð og umstødur annars til at ar beiða seg fram til tað til mælið Broytingarnar Tá tingið nú kemur saman eru tað ein stórur partur av tingmanningini, sum — burt- ursæð frá teimum fáu døg- unum tingið var saman, eftir at landsstýrið var skipað — fer undir sína fyrstu ting- setu. Tað ræður um hjá for- mansskapinum at syrgja fyri, at alt gongur rætt og sømiliga fyri seg, og tað verður gjørt við at formað- urin og formansskapurin syrgja fyri, at vanligu mann- agongdirnar verða hildnar í hevd, samstundis sum at ar- beitt verður við at gera tær broytingar, sum teir í for- mansskapinum halda vera neyðugar. Amboðið, sum ungar beiðið verður skipað við, er tingskipanin. Í síðsta kapitli í henni stendur, at uppskot til broyting í henni skal við gerast í løgunginum, soleið is sum onnur løgtingsupp- skot verða vidgjørd. Tað stendur eisini, at broytingar kunnu ikki koma í gildi fyrr enn á ólavsgku árið eftir, at tær eru samtyktar Endamálið má alla tíð- ina vera, at umstødurnar hjá tinginum at arbeiða eru so góðar, sum tað ber til. Eg skilji væl, at tað skal ikki bera til at broyta tingskip- Tað er uppgávan hjá formansskapinum í løg- tinginum at syrgja fyri, at umstødurnar hjá teimum, sum skulu lóggeva, eru so góðar, sum tað á nakran hátt ber til (Savnsmynd) anina í tíð og ótíð, men eg haldi kortini, at tað er ólaga- ligt, at ein broyting, sum tað í formansskapinum og í løg- tinginum er meiriluti fyri at gera, ikki skal kunna frem]- ast fyrrenn á ólavsgku. Tað vil siga, at um vit nú bein- anvegin eftir 6lavsøku sam- tykkja eina broyting, so kemur hon ikki í gildi fyrr enn á Olavsøku í 1999. Tað er sera Olagaligt, heldur løg tingsformaðurin Orðaskiftið Finnbogi Ísakson heldur tað er av stórum týdningi, at orðaskiftið í tinginum verður skipað so lagaliga sum tað ber til. Sjálvur held ur hann t.d., at tað hevði verið rætt, at andstødan fekk orðið skjótari, enn hon fær tað undir galdandi skip an. Tingskipanin sigur, at framsøgumenninir fáa orðið eftir flokkastødd. Í sitandi tingi vil tað siga, at fram- søgumenninir fyri bæði tjóðveldisflokkin og fólka- flokkin fáa orðið, áðrenn fyrsta umboðið fyri ein and- støduflokk, javnaðarflokk- in, sleppur framat. — Fyri ordaskiftid hevði tað verið gagnligt, at and- stødan slapp fyrri upp í part, heldur úngformaðurin, sum vísir á, at Í nýggja tinginum fer tað at ganga skjótari at fáa framløgurnar hjá flokk- unum avgreiddar, enn tað gjørdi í gamla tinginum. Eftir valið í 1994 vóru átta flokkar í tinginum. Nú eru teir seks í talið. Formansskapurin hevur møguleikar at gera smáveg- is broytingar, og formans- skapurin hevur longu sam- tykt at gera broytingar í sambandi við orðaskiftini: — Tá galdandi tingskipan kom í gildi, bar tað til at viðmerkingar eftir hvørja framløgu. Hetta vísti seg at vera óheppið, tí tað hevði við sær, at tað so at siga var eitt heilt ordaskiftid hverja ferð €itt floksumboð hevði havt sína framløgu So varð hetta broytt, og nú hevur tað verið soleiðis, at tað ikki hevur verið møgu- leiki fyri at gera viðmerk- ingar fyrrenn allir fram- søgumenninir hava havt orðið. Hetta hevur heldur ikki víst seg at vera serliga heppið, og nú royna vit ein millumveg. Formansskap- urin hevur samtykt, at eitt umboð fyri hvønn flokkin kann fáa høvi til at gera eina viðmerking eftir hvønn framsøgumann. gera jh