leygardagur 1. august 1998síða 19

GI Nr. 142 — 1. AUGUST 1998 n 6 f alu tíðindablaðið 3082 19 ———iiidii———————"8i8iIxVWin————winceeeddwedddaawwwawwwwwwwweaewweeeeeeeeeen ÍF Minningarhald fyri bretskum hermonnum Seinasta sunnudag var minningarhald í kirkjugarð- inum fyri falnum bretskum hermonnum undir seinna heimsbardaga. Bretsku ka- dettarnir og umboð fyri bretsku sjónverjuna vóru til steðar, meðan Bjarni Bæk, dómpróstur helt stutta guds- tænastu. Eisini vórðu krans- ar lagdir á grøvirnirar. Vit prenta her prædikkuna hjá Bjarna Bæk: Hvør kann meiningin vera við hesum minningarhaldi í dag? Gevur tað yvirhøvur meining at minnast tey deyðu? Tí menniskjaligt minni er ógvuliga stutt. Fyrr ella seinni tekur deyðin okkum. Hvussu leingi fara tá tey, sum einaferð hildu okkum vera týdningarmikil í lívi teirra, at minnast okk- um? Er yvirhgvur nakað at minnast, tá ið vit eru deyð? Tað stutta av tí langa er: Er nøkur meining í at minn- ast tey deyðu, um veruleik- in er tann, at deyðin fær alt og gll at forganga og hvørva út í bláa luft? Um tað er seinasti veruleikin í lívi og tilveru okkara, so hevur minningarhald okkara onga meining. Men tílíkir tankar og um- hugsanir eru ikki allur sann- leikin um lív og tilveru okk- ara. Als ikki. Seinasti veru- leikin um lív og tilveru okk- ara er vónin, vónin um upp- reisn á evsta degi. Vit kunnu minnast tey deyðu við okk- ara menniskjaliga minni, vit kunnu gera minnisvarðar, men minningarhald okkara kunnu ikki geva okkum okkara deyðu aftur. Nei! Men tá ið vit minnast tey í Jesu Kristi navni, so minn- ast vit saman við Gudi. Og tá deyðin tekur okkum, so minnist Gud framvegis. Spurningurin er tá: hvussu minnist Gud okkum? Í einum sálmi í gamla testamenti stendur: Um ævir hann minnist sátt- mála sin, gjøgnum túsund ættir tað orðið, hann gav. Gud minnist um ævir, ja. Men ikki sum harddiskurin í eini himmalskari teldu. Tá ið Gud minnist, minnist hann til tess at halda lyfti síni. Hann minnist sáttmála sín, orðið hann gav Tá ið vit nú minnast tey deyðu, so gera vit tað, tí tey eru í Guds hond inntil upp- reisnardagin. Vit minnast hesar menn fyri at æra minni teirra og tænastu og offur teirra fyri lív og frið Kanska vóru teir ikki hetj- ur. Kanska longdist teimum teim og ynsktu bert at sleppa burtur úr krígnum. Kanska vóru teir deyða- ræddir. Men teir blivu, har teir vóru. Teir høvdu heldur onki val, kundu ikki taka til rýmingar, um teir vildu. Teir máttu verða verandi, og tá þ so var — so gjørdu teir skyldu sína. Tí æra vit minni teirra Men vit minnast teir eis- ini jåst ti teir gjørdu skyldu sina og av umstød- unum vórðu noyddir at gjalda prísin. Í hesm føri minnast vit teir fyri okkara egnu skuld, so at vit kunnu umhugsa, um og hvussu langt vit eru til reiðar at lata teir vera fyridømi, tá ið vit umhugsa skyldu okkara í okkara umstødum við okk- ara tilfeingi og møguleik- um og evnum. Tann spurn- ingur veksur so at siga fram úr minningarhaldi okkara í dag. Eitt møguligt svar er okkara egna Hvussu vit enn svara, so er Gud hin sami, og hann minnist framvegis á tann hátt, at hann fremur lyfti síni. Tað kann gera okkum fræls til at gera skyldur okk- ara. Tað er ikki til onga nyttu Um ævir hann minnist sáttmála sin, gjøgnum tús- und ættir tað orðið, hann gav. MYNDIR: JAN MULLER