mikudagur 5. august 1998síða 12

Ungi toftamaðurin, Hans Hansen, hevur í rúgvuvís av yrk- ingum liggjandi á goymslu. Hann hev- ur umhugsað at fingið yrkingarnar givnar ut, men hann kennir seg ikki nóg búnan til tað, sigur hann. Tað eru ikki meira enn em fimm ár síðani, at Hans fór undir at skriva. Fyrstu tvey árini var tað fyri tað mesta hugleiðingar og stuttsøgur, 10 hann skrivaði, og ikki fyrr enn fyri trimum árum síðan fór hann undir at skriva yrkingar Sjálvur sigur Hans, at hann ikki hevur nakran bundnan form, tá ið hann yrkir. Hann dugir ikki at yrkja og sam- stundis at halda seg innan fyri nakrar ávísar rammur. Tað fellur mær nógv lættari at yrkja á óbundnum máli, sigur hann Skrivingin fekk meg at skilja Spurdur um, hvat tað var, ið fekk hann at fara undir at skriva, svarar Hans, at hann fann út av, at hann við at skriva skilti seg sjálvan nógv betur. Við at seta orð á tað, sum eg visti, fekk meg at skilja tað, og hetta gjørdi, at eg bleiv bitin av tí; Sigur ungi toftamadurin: Hans sigtår, at hann kennir ikki nógý ung, sum fåast við at skriva. Nekur eru tó, sum skriva, men tey flestu hava ongar ætlanir um at nakað av tilfarinum skal almannakunn- gerast. Tey flestu yrkja bert fyri seg sjálvan. Tá hann er í depurhuga, hjálp- ir tað rættiliga væl at skriva, sigur Hans. Hann sigur eisini, at tað vísir seg, at hann er er- ligari, tá hann skrivar og er í dopurhuga. Tekur staði í sær sjálvum Allar yrkingarnar hjá Hans taka stødi í honum sjálvum, tí hann kann ikki annað, sigur hann. Tað, sum eg skrivi um, handlar ikki bara um meg, sigur Hans, men tað speglar onkursvegna tað, sum býr í mær. Hann er rættiliga berg- tikin av muninum millum kærleika og hatur, millum sorg og gleði, og hvat tað er, sum ger, at vit elska ein dag og biðja ilt um dagin eftir. Eg er rættiliga hugtikin av menn- iskjum, sum hava tað ringt, bæði so og so, sigur hann. Hans er fær eisini íblástur av fólki, sum eru komin út eitt skráplan av einari ella aðrari orsek. Fjeldin stendur sum oftast bert og ristur við høvd- inum eftir slíkum fólki og sig- ur seg ikki skilja. Spurningurin er tó, um vit ikki øll hava onkrar trupuleikar at dragast við, og at vit tí kunnu skilja viðkomandi. Yngd nr. 16 - 5. aug. 1998 Nr. 144 — 5. AUGUST 1998 smílið grætur men gráturin er turrur og hini tey tey ið heilsa girnast og hata ei tey fata at handan smílið er lív Útgávuhugurin er ósteðugur Hans sigur, at tað er av og á, so hevur hann hug til at geva út, og til aðrar tíðir hevur hann als ikki hug til at geva út. Hann hevur ongar ætlanir at gerast kendur sum ein stór- ur yrkjari. Hann leggur aftrat, aí tað er ógvuliga avdúkandi at geva út. Tá tú gevur út, so skal tilfarið verða erligt, annars kann tað ikki brúkast. Serliga her í Feroyum kann tað verða vandamikið at geva út, tí at so kunnu fólk kanska fara inn og kenna tað aftur, og tað er ikki meiningin, sigur Hans. Lesur nógv yrkingasøvn Sum vera man, so lesur Hans nógv yrkingasøvn. Hann sigur, at honum serligani væl dámar danan, Piet Hein, men at hon- um eisini dámar føroyskar yrkjarar. Nevnast kunnu Janus Djurhuus, Jóanes Nielsen og Rói Patursson. Hann heldur, at steðið á yrkingum í Feroyum