leygardagur 12. september 1998síða 14

— Felagssangurin rørdi sinnið, tí sungið var av heilum hjarta, tú sást eisini mong av teim, sum Syng) Fuglafirði, skrivar Ditlev Róin m. a. í hugleiðingunum um túrin niðan á Skarð 16. august tíðindablaðið S082alurin a við í kórinum i Mynd: Ditlev Róin 1957 var seinasta árið vit skóru torv á Góðadali — Minnist meg rætt, mundi seinasta árið, vit skóru torv á Góðadali, vera 1957, og hetta árið vóru bert fýra húski eftir, skrivar Ditlev Róin m. a. í hug- leiðingum um túrin, fuglfirðingar 0. 0. gjørdu niðan á Skarð 16. august Um 10 tíðina henda vakra sunnumorgun hittust nøkur ferðabúgvin fólk omanvert fótbóltsvellin í Fuglafirði, við tí ætlan at ganga upp um Háls og niður í Góða- dal Saman við bygarfólkun- um vóru nøkur úr Havn og Lamba. Gamla rásin, sum byrjaði á Trønni, er nú burt- ur, ístaðin er asfalteraður bilvegur, og tvørtur um rás- ina stendur í dag ítróttar- húsið. Fleiri hús eru bygd í Fletugerði, soleiðis, at í dag er getan veruleiki frá skúla- brunninum við bygdarstik- ið. Meðan gingið varð niðan vælveltu gerðini, eins hóv- liga og farið varð á fjall, vóru mong mál vidgjørd, t 0. Um sevy nel una njå ternuni:, nátturuna ferdavinnuna niðan um Helluliðið, øktist 11 vælnøgd ferðafól nú á ferð eftir gomlu torv- gøtuni yvir í Góðadal, onk- ur vóru, sum ikki høvdu hitst fyrr, og er tað altíð hug- aligt at heilsa upp á nýggj andlit Góðadalur veitt mikið Veddarnir skuldu mýkjast, og sum vera man, tekur hetta sína tíð, tí varð stødg- að nakrar ferðir, serstakliga frá niðasta varða og niðan á Rossarygg. Heiðafuglurin er nú meira friðarligur, ung- arnir eru floygdir, tó sást einstakt tjaldursparið, einir tveir spógvar lættu sær á, flugu nakrar metrar og settu seg síðan aftur. Láin uppi í Botni, hár hévur hon átt í so mong Harrans ár, ríkaði okkum løtuna. Minnini frá barnaárunum uppi undir Botnsbrúgv, har Malunnar hav lá, fekk onkra hugfarsliga viðgerð. Umframt allar varðarnar, sum ung í arbeiði saman við Poul Martin á Trønni greiddu so væl úr hondum fyri einum 5-6 árum síðani, hava tey eisini endurreist fleiri kráir, eina á sjálvari Botnsbrúgv og eina longri uppi undir vestara kjálka. Gestirnir vildu vita eitt sind- ur um báðar teir stóru varð- arnar, ið standa á Skarði- num, har er helst ikki meira at siga, enn at fólk hava ver- ið Oføra røsk at leggja síni klípi í. Komin ridan á Háls, og undir tær liggur hin væni Góðadalur, sum igjøgnum øldir hevur veitt íbúgvum á hesum leiðum mikið gagn, torvið, sum her varð skorið til miðskeiðis í fimtiáru- num, var hitt besta, eins og seyðurin í dag er sera haga- góður og viðskerar væl Hver man hava lagt koppin? Tó ikki er heilt ókeypis at vitja dalin, tað skal orka til, kngini fáa av at vita undan brekkuni, og tungt er at koma niðan á aftur. Men heilt givið er, lønina fært tú afturfyri, hesin stóri og prúði dalurin, vakurleikin og stórbæri. Hevði hann kunnað sagt sína søgu um alt tað lív, sum í øldir hevur verið eyðkenni fyri gll tey fólk, sum her hava virkað. Rásin oman er bæði breið og góð, tó tykist hon heldur leys í stóðum. Reina klára keldan ímillum hamrarnar, har flest øll leska sær á úr fittliga koppinum, sum her hevur ligið í mong ár, kenn- ist eisini eitt sindur duldar- fult. Hvør hevur lagt hann, nær, hvussu mong fólk hava leskað sær úr honum osfr.? Tá komið var oman á slætt ella oman á Regna- brekku, varð hildið suður eftir ímóti Enninum. Ein hugaligur røktingar- maður kemur sunnanífrá, ivaleyst hevur hann mong áhugamál í haganum í hes- um døgum, nú bert er um- leið ein mánaður, inntil skurdfjøllini verða gingin. Tað lættir um, um ein hevur gjørt sær tankar, úr hvørjum fylgi brundseyðirnir skulu veljast, og ikki minst, hvør er best egnaður í útsjónd og kropsburði. Eitt stutt prát um dagsins mál, og hann helt síðan leiðina norður eftir. Frits sigur søgu… Ein skågvur lætti sær å og fleyg eystur ímóti Djúpi- num, men var skjótur inn aftur, helst hevur hann bú- leikast á stóru fløtuni í dal- inum Hin dimmgrøni Kålva- slættin beint undir Húsafell- inum, var eins vakur hendan dagin og á miðsumri, nógv gras og yðjandi lív, ikki bert seyður, men harur og fuglur, fitt av mýrisnípu við smáum og størri ungum. Tú vart noyddur at sessast og njóta løtuna, matarskjáttan er al- tíð góð at hava við, ein breyðbiti og drekkamunnur, meðan onkur tekur eina mynd av luttakarunum, hugaligt er at varðveita minnir um eina góða ferð frá einum vgkrum um- hvørvi. Å veg oman å bakkan varð gingið fram vid einum blota, sum er umleið 4-6 kvm stórur, har menn ofta hava mist seyð, enntá neyt, í, hann er nú girdur inni. Niðri á bakkanum sást enn farvegurin av torv- skurði, restirnar av renni- stronginum og kráum hjá Alexandur á Trønni. Gingið varð norður eftir bakkanum, men eitt stutt groft æl við frískum loti setti ferð á fólkini. Komin norður ímóti Dalsá varð turt og gott veð- ur, leitað varð eftir steini, har Hans David Skúli Han- sen hevði telgt sítt navn nið- ur í í 1893, hetta staðið er í brekkuni omanvert rættuna, sum eisini fekk vitjan av hesum 11 fólkunum. Frits visti onkra góða søgu um ein primus, sum enn verður nýttur at kóka við, tá fjallgonga er. Hetta eivdi til, at steðgað varð eina góða letu, tí fleiri høvdu eitthvørt hugaligt og spennandi at siga frå. 1957 seinasta árið vit skóru forv í Góðadali Eitt ren oman á Góðadals- gjógv, havi neyvan verið har síðan miðskeiðis í fimt- — Tað var so hugaligt at hoyra hornblástur og sang, tá tú komst niðan um Vørdhamar, sigur Ditlev Róin m. a. í hugleiðngunum Mynd: Jón Ingi Ejdesgard Nr. 172 — 12. SEPTEMBER 1998 A — A — iårunum. Tíðarinnar tonn hevur brýnt alt umhvgrvið, trappurnar er nærum burtur, festi til rennistrongin sæst lítið til, atløgubryggjan hevði havt gott av eini hjálpandi hond, tó síggjast enn nakrir kongar á norðaru síðu á gjónni, har einir 3 bátar kundu liggja svína- bundnir. Minnist meg rætt, mundi seinasta árið, vit skóru torv á Góðadali, vera 1957, og hetta árið vóru bert 4 húski eftir, veit ikki um nakar hev- ur skorið eftir hetta, møgu- liga Alexandur. Dagurin er nú so nógv liðin, at skulu vit verða á Skarðinum kl. 16, so er at siga takk fyri ein góðan og hugnaligan dag í einum av okkara stóru og vøkru døl- um: Avgjørt varð at ganga torvgøtuna hjá hellufólki, og tá leivdirnar av kráun- um hjá nesmonnum (trglla- nesmonnum) fóru afturvið, var stutt norður á Nestanga. Hugaligur hornblástur Lættgongt er heim til Hell- urnar, sjálvt um niðasti hjalli er heldur brattur, rásin smøl, men góð at ganga eft- ir. Sera vakurt at líta inn í bygdina, sum í næstum hev- ur 150 ára fødingardag. Gingið varð eftir gøtuni, niðan við skúlan, tvørtur við Gullbrandshellinum um lida, upp Kleivina og eftir bygdagøtuni, sum nå hevur fingid vardarnar afturgjørd- ar og harvið fitt av tí arna hugnanum, sum fedrarnir vóru góðir vid og røktu. Komin niðan á sóust fólk koma úr Oyndarfirði, av Hellunum og helst aðra staðni við, til fólkafundin á Skarðinum, sum skuldi set- ast kl. 16. Onkur av góðadalsfólk- unum var so smátt byrjaður at mødast, men bert heilt fáar minuttir yvir 4 kom hin seinasti á mál, hugaligt var tó at hoyra hornblástur og sang, tá tú komst niðan um Vørdhamar. Seinasti tårurin i år Fuglafjardar Fornminnisfel- ag hevur ni i eini 5 år skip- ad fyri hesum årliga fundi, helst í fyrru helvt av august. Væl hava fundirnir verid vitjadir, ynskiligt er ti, at hetta verður eitt framhald- andi tiltak, tí at koma út í náttúruna, út í friðin, síggja vakurleikan, syngja og hoyra vakran tónleik, lýða á hugtakandi rgður, fram- bornar av fólkum við alskni til tað, sum livir og grør. Á hesum sinni varð tað okkara fráfarni kommunulækni Emma Winther, ella bert Emma, sum allir fuglfirð- ingar nevndu hana. Hon hevði fjakkað frá vegabog- anum í Hjarðardali, niðan við heyggjunum, um Neyta- konukelduna og á Skarðið. Aftan á haldið oman við Skarðsá, til Fuglafjarðar. Gamaní eru hetta vælkend- ar leiðir, men tó eitt bragd, tá ein er farin um tey áttati. Eisini hugleiddu Dávur, sonur Emmu, og Poul Mart- in á Trønni hendan dagin. Hornblástrarfelagið í bygdini ríkaði løtuna, eins og undanfarnu ár. Felagssangurin rørdi sinnið, tí sungið varð av heilum hjarta, tú sást eisini mong av teim, sum syngja við í kórunum í Fuglafirði. Hetta gjørdist helst hin seinasti tårurin hjå Føroya Fuglafrødifelag í ár, og vóru luttakararnir vælnggdir við dagin, og takksamir fyri, at tað eydnaðist at fáa hugna- løtuna á Skarðinum við. Ditlev Róin Seinni fara vit at prenta meira tilfar um túrin niðan á Skarð