týsdagur 13. oktober 1998síða 13

OSS Nr. 193 — 13. OKTOBER 1998 ÍTRÓTTUR Hr. ítróttar OX sosialurin, box 76, 110 tórshavn - tlf 31 18 20 - fax 31 47 20 - teldupost til ítróttin: emil &Gsosialurin.fo Nýggja ættarliðið brúkti Fyrsta stigið í EM-undankappingini var úrslit av heilhjartaðum felags stríði, heldur enn av góðum fótbóltsavriki Ofta verður tikið til, at eitt ættarlið er eini 25 til 30 ár. Í fótbólti er eitt ættarlið kanska helmingurin av hesum áramálinum. Og landsdyst- urin í Vilnius leygardagin var søguligur á tann hátt, at hetta var fyrsta ferðin, at landsliðið spældi síðani søguliga sigurin á Eystur- ríki 12. September í 1990, uttan at nøkur av teimum ellivu hetjun- um, sum undir leiðslu av Páll Judlaugssyni stríddust teir 90 minuttirnar ta ferðina, var á vøll- inum. Jan Dam og Jens Martin Knudsen sótu á beinkinum leyg- arkvøldid, og Allan Mørkøre hevdi givid avbod. Hinir åtta — Jóannes Jakobsen, Mikkjal Dani- elsen, Tummas Eli Hansen, Julian Hansen, Torkil Nielsen, Abraham Hansen, Kári Reynheim og Kurt Mørkøre — eru ikki longur tøkir til landsliðsfótbólt. Eitt nýtt ættarlið hevur tikið við. Allan Simonsen hevur síðani 1994 arbeitt miðvíst fyri at skipa liðið betri, bæði í verjupartinum og í framrættaða spælinum, og burt- ursæð frá onkrum stórum svips- arum, so hevur tað gingið rætta vegin. Men stigaposin hevur verið soltin. Sigrarnir á San Marino og Malta varð tað roknað við. Tað varð eisini roknað við, at lands- liðið skuldi fáa stig móti Estlandi fyrr í summar, men tað kiksaði, so tað framvegis svíður í. Út frá omanfyri standandi er ikki langt av leið at staðfesta, at málleysi javnleikurin í Vilnius er eitt tað besta úrslitið, sum lands- liðið hevur rokkið tey fimm árini, Allan Simonsen hevur verið venj- ari. Urslitid leygarkvøldid setur samstundis ljóskastaran á, hvussu ússaligt avrikið í Estlandi var. Lit- ava er nummar 55 á altjóða styrki- listanum, Estland er nummar 107, og Føroyar eru á 119. plássinum. Andaneyð Litavar vístu frá fyrsta bríksli, at teir á heimavelli ætlaðu at fáa fulla årtøku burturúr móti nógv lægri styrkismettu Føroyum. Heima- menninir løgdu fyri sum eitt satt ódnarveður, og tað er sjáldan komið fyri — um nakrantíð — at føroyska landsliðið so leingi hevur verið undir so stórum trýsti, sum tað var undir móti Litava. Ikki soleiðis at skilja, at mótstýðuliðini ikki hava verið betri, enn Litava var, tí í fótbóltsdygdum standa baltararnir avgjørt ikki jugoslav- unum, spaniumonnunum og nú i ir se danskarunum kurl, men hesi mót- stødulondini hava øll havt ein heilt ødrvisi máta at spæla fótbólt uppá, enn litavararnir høvdu hesa ferð. Meðan hini m6tstødulidini við hvort hava skundað sær og so tikið tað heilt róliga eina løtu, so trýstu og kroystu litavararnir í ein sam- fullan klokkutíma. Litavararnir høvdu tríggjar spælarar á toppinum, og tað hevdi við sær, at Sámal Joensen í stórar partar av tíðini meiri var miðverji, enn hann var á miðvallarplássin- um, sum hann var ætlaður at vera á. Skarbalius, sum spælir í Brønd- by, var sera álopshugaður í høgra borði, og tað var trupult hjá Henn- ingi Jarnskor, sum ofta so at siga hevði hálvan annan spælara ella meiri enn tað ímóti sær. Litavar- arnir megnaðu fleiri ferðir at senda vandamikið innfyri, serliga úr høgra borði og eisini úr vinstru síðu. Í 1. hálvleiki høvdu teir nógv hornaspørk og fýra upplagdar møguleikar, men Sámal Joensen bjargaði eina ferð á strikuni, og Jákup Mikkelsen hevði eina rgð av bjargingum. Tvær vóru framúr, og ein — tá teir heilfluktaðu úr sjey metrum eftir innlegg úr høgru — var í heimsklassa. Hóast teir ikki skoraðu, so hildu måtstødumenninir á at pressa og trýsta, men sum 2. hálvleikur leið, var tað alt meiri sjónligt, at tað fór ikki at eydnast hjá teimum. Í 1. hálvleiki royndu teir — umframt við vongspælinum — eisini við kvikum eitt tvey samanspæli at seta seg ígjógnum á miðásinum, og burturúr hesum stóðust vanda- miklar frisparksstødur dygst utt- anfyri brotsteigarmarkið, sum ikki góvu mål. Teir gjørdust ongantíð blankir mitt fyri eftir slíkt saman- spæl, tí føroyska miðverjan hvørja ferðina máldi teir av og tipti fyri. I 2. hálvleiki ótolnaðust teir á heirnaliðnum, samstundis sum á- skoðararnir góvu sína misnøgd til kennar, teir fóru at senda skrábólt ar í brotsteigin longri úti á vøllin um. Hetta treivst føroyska mið- verjan sera væl við, og seinna um- farið vóru vandasjógvarnir heilt fáir og føroyska skútan var ong- antíð um at kollsigla. Hugaligt var í tí sambandinum at staðfesta, at sjálvt um tað oysregnaði alla tíð- ina, og ikki serliga slætti vøllurin harvið var bæði vátur og tungur, so bilti tað ikki nakað serligt við orkuni Uppskriftin Tað man vera langt síðani, at fór oyska landsliðið hevur havt so lítið at bjóða uppá í álopspartin- um, sum teir høvdu hesa ferð Målmøguleikarnir kundu teljast á aðrari hondini, men alíkavæl var møguleikin fyri at hava øll trý stigini við um Eystrasalt og til Skotlands ongantíð burtur, og í veruleikanum kendist tað, sum um sigurin var ongantíð so nær, sum tá dómarin bríkslaði fyri síðstu ferð. Tað var hesa løtuna, tå heimaliðið flutti sítt fólk longri fram, og áskoðararnir spottaðu teir, at verjuparturin hjá teimum var heilt tunnur. Todi Jónsson, sum annars fyri tað mesta hevdi til uppgávu at verja heldur enn at hótta mót- stødumålid, fekk ein møguleika, ið var nett av sama slagi, sum hann avgjørdi niðri á Malta uppá, men hesa ferð fór skotið við síðuna av. Uni Arge, ið arbeiddi sum ein hestur, smekkaði eina ferð úr vinstru og í síðunetið. Hann hevði Tað er ikki ov langt av leið at siga, at hesin maðurin tryggjaði Føroyum eitt stig leygarkvøldid ikki fingið ey ga á, at Todi Jónssor var púra leysur í hinum borðinum Og Julian Johnsson sleyt seg eftir sending frå Henningi Jarn skor - leysan i vinstru, men eingin var undir målinum at prika inr leggið um strikuna Í 1. hálvleiki vóru føroysku møguleikarnir so at siga eingir Okkara menn tóktust so strongdir av stóra áganginum, at teir høvdu lítið ella einki yvirskot at halda uppá bóltin, tað hevði óneyðug bólttap við sær, og tað var rár hending, at tað á midvøllinum eydnaðist at samanspæla fleiri enn tríggjar ferðir . Besti næstan -målmøguleikin var, tá Henning Jarnskor sendi diagonalt til hin vongverjan, Pól Thorsteinsson, ið var um at gerast leysur, men misti javnvágina, tá hann skuldi seta ferð á móti mál- inum, og eina løtu lá hann skaddur uttanfyri vøllin. Spælid fleyt ikki, og møguleik- arnir vóru fáir og smáir. Alíkavæl var javnleikurin ikki púra við síð- Lesið eisini ítróttin á Internetinum 13 www. sosialurin.fo uppskriftina úr Landskrona Hansen, Hans Fróði Hansen Óli Johannesen sannir brandar bæði niðri á svørdinum og ini. Sammett við ferðina til Balti kum fyri fýra mánaðum síðani var hugburðurin ikki at kenna aftur Spælararnir ofraðu seg, sum teir gjørdu fyri átta árum síðani Landskrona, men teir høvd ið meiri við í I seg at, enn óroyndu menn høvdu ta ferðina. Og årslitiX gott. Verður hugburdurin tann nvussu sami i annadkvøld, verdur talan ikki um nakað skrædl, og allir spælararnir vístu, at teir eru sí mikið at sær komnir, at tað als ikki er púra burturvið at droyma um meiri enn eitt tepurt tap jh