fríggjadagur 18. februar 2011síða 2

Fríggjadagur 18. februar 2011 · Nr. 21 vikuskiftisblaðið Dagsins redaktørur: Eirikur Lindenskov Stovnaður: 1927 Ábyrgdarblaðstjóri: Eirikur Lindenskov eirikur@sosialurin.fo Útgevari: Sp/f Sosialurin Uppseting: Sosialurin Prent: Prentmiðstøðin Avgreiðsla: mán - frí kl. 08.00 - 16.00 Marknaðardeild lysing@sosialurin.fo Tórshavn Tórsgøta 1, Postboks 76, 100 Tórshavn tel. 341800, fax 341801, post@sosialurin.fo Norðoyggjar Nólsoyar Pálsgøta 1, 700 Klaksvík tel. 458686 fax 458687, klaksvik@sosialurin.fo Suðuroy tel. 375364, fax 375464, tel. 228814, aki@sosialurin.fo, dagfinn@sosialurin.fo Haldarar, sum ikki hava fingið blaðið, kunnu ringja tel. 341818 frá kl. 8.00 til 20.00 og boða frá. Tel. 341800 www.sosialurin.fo Oddagrein Eirikur Lindenskov eirikur@sosialurin.fo Eirikur Lindenskov eirikur@sosialurin.fo Martha og Stein­ grim Sim­onsen í Vest­manna hildu miku­dagin jarn­brúd­leyp Randi Jacobsen Tað man vera sjáldan, at hjún­um unn­ast at halda jarn­ brúdleyp. Jarnbrúdleyp er 70 ára brúd­leyps­dagurin. Mikudagin hildu Martha og Stein­grim Simonsen jarn­ brúd­leyp. Tey búgva bæði í Eldra­ sam­býl­i­num í bygdini. Hon hev­ur búð har í nøkur ár, og hann flutti inn nakað seinni. Tey eru bæði væl fyri, men treyð­ugt so, at ikki okkurt eldra­brekið er. Steingrim er 90 ára gamal, og hon verður 90 í apríl. Í sínari tíð var Steingrim sjó­maður, og seinni koyrdi hann lastbil, gravimaskinu og hýr­i­vogn. Martha vaskaði fisk, og seinni vaksaði hon í skúla­ num. Jarnbrúdleypið gekk væl. Tey hildu tað í sambýlinum sam­an við børnum, svigar­ børn­um, ommu- og abba­ børn­um, langommu og –abb­a­børn­um og onkrum oldur­ommu- og abbabarni. Tað var ein stak hugnalug løta, siga skyldfólk teirra. Borð­reitt varð við smurdum breyði, og sambýlið bjóðaði krans­a­køku. Ferðavinnu­felagið rópar nú varskó. Ferða­vinn­an, sum skuldi verða enn eitt bein undir eins­tátt­aða før­oyska bú­skap­inum­, hev­ur als onga virð­ ing mill­um pol­i­t­ik­ar­ar. So lítil er virð­ing­in, at alt verður gjørt fyri at sleppa av við allar rest­ir­nar av Ferð­a­ráð­num, sum fyri nøkr­um ár­ um síð­ani var ein stórur stovnur, sum tók sær av ferð­a­vinn­u­mál­um burturav. Hetta ráð lá undir Vinn­u­ mál­a­ráð­num, men tá vit rættiliga skuldu spæla fólk í húsi við utt­an­ rík­is­ráð og tí heila, so skuldi ferða­ vinn­an undir utt­an­rík­is­ráðið. Cowboypolitikkurin hjá sitandi sam­gongu í Uttanríkisráðnum hev­ ur sum øll­um kunn­ugt ført til, at ferð­a­vin­n­an bara er ein við­fán­ing­ur av sær sjálv­ari – og er forfjónað til eitt kusta­skap í Fiskimálaráðnum, skil tað, hvør skilja vil. At Fólkaflokkurin skíggjar alt, sum er al­ment, tað vita vit. Og rætt er tað, at slíkir stovnar hava tann eg­ in­leika at vaksa upp um seg sjálv­an í egn­um kong­a­ríki. Men tað er júst tað, vit hava pol­it­ik­arar til. Teir skulu skera í­gjøgn­um, stinga út í kort­ið og leggja kósina. Fyri tað um fólk­a­floks­monn­u­num ikki dámdi Ferða­ráðið og fólkið, ið har var, so var kortini ikki neyðugt at tæga stovn­um sundur, so vit einki hava. Eyðsæð er, at ferðavinnan er ein vinna, sum vit kunnu dúva upp­á. Tað er ein vinna, sum kann breyðføða nógvar føroyingar, bæði á bygd og bý. Tað er ikki tað almenna, sum skal skipa fyri hesum. Tað skulu pri­ v­atir operatørar sjálvandi gera. Men politkarar skulu leggja karm­ar­nar. Politikararnir skulu syrgja fyri, at mot­or­vegurin til Føroyar er op­in, at tað ikki er ov dýrt at koma hend­a­ vegin, og politikararnir skulu eisini verða vil tið at branda Føroyar utt­ an­lands. Og branda Føroyar sum eitt veruligt ferðamál. Og tað er júst tað, sum eitt Ferðaráð, sum tað almenna saman við privatu ferð­a­ vinn­uni, átti at rikið. Sum nú er gera myndugleikarnir beint tað øvugta. Tað verður gjørt dýr­ari og truplari at ferðast til Før­ oy­ar, tað syndrið, sum var eftir av Ferð­a­ráð­num, er tveitt undir ein lands­stýr­is­mann, sum fullkomiliga hev­ur skrætt tað sundur og tveitt fólk­ini til hús, sum skuldu røkja høv­uðs­markn­aðin og samskifta við út­lendsk­ar túroperatørar. Løgmaður átti at tikið málið frá fisk­i­mál­a­ráð­harr­a­num og tikið sær tað sjálv­ur, um eingin annar í lands­ stýr­i­num er førur fyri at skapa hesi vinnuni virðiligar karmar. Um hann megnar at skapa karmarnar, so er alt at vinna og einki at tapa. Men við sera vánaligu politisku hand­far­ ing­ini hjá landstýrinum hjá Kaj Leo Jo­hann­e­sen í ferðavinnumálum, gong­ur bara skeiva vegin. Løgmaður eigur at taka ferðavinnuna í størri álvara Brúkara­um­boðs­mað­ur­in kunn­gjørdi í út­varp­i­num í gjár, at hann fer at tosa við før­oysku fest­i­val­fyr­i­reik­ ar­a­r­nar, tí teir bróta góðan markn­að­ar­sið við at selja at­gong­u­merki til festivalar, áðr­enn kunngjørt er, hvørjir bólk­ar skulu spæla. Hetta var nú ein løgin útlegging hjá brúka­r­a­ um­boðs­mann­inum – sum kann benda á eina yv­ir­tulk­ ing ella á yv­i­r­for­mynd­arí. Kanska brúk­ar­a­um­boðs­ mað­ur­in átti at klór­að sær í nakk­a­num og ans­að eft­ir, so hann ikki tekur sær ov stórt vald. Tað er kent allastaðni, at fólk keypa atgongumerki til fest­i­valar langt áðrenn øll nøv­nini eru kunngjørt. Hes­um vita fólk av, hetta eru treyt­ir­nar. Vit kunnu siga tað sama um hald­ ara­gjald av bløð­um. Fólk keypa bløð­ini uttan at vita, hvat stend­ur í blaðnum, fólk rinda Kring­varps­gjald, áðr­enn tey hava hoyrt og sæð, hvat Kring­varp­ið hev­ ur at bjóða. Men tey kenna treyt­ir­nar. Sama er við eitt nú end­a­spæl­i­num í HM fin­ al­uni í fót­bólti. Fólk keypa at­gon­g­u­merki – utt­an yv­ir­ høvur ­at vita, hvør er í end­ a­spæl­i­num - og enn minni í final­uni. Yvirformyndarí ella skilvísi... Tey kvala ferðavinnuna Eitt langt lív saman Steypa­ kapping í fimleiki Baksíðan Løg­ mað­ur skal sita á kass­a­num Tíðindi á síðu 10 Martha og Steingrim Simonsen búgva í Eldrasambýlinum Mynd: Karl Thomsen