fríggjadagur 13. mai 2011síða 15

15 Fríggjadagur 13. mai 2011 · Nr. 55 Sosialurin Góði Kristin Tíbetur vita vit onki um, nær okkara síðsti dagur her á fold er komin. Eiheldur er tað tað, vit ganga og hugsa um. Sjálvandi var tað heldur ikki hetta, eg hugsaði um, hin 8. apríl, tá tú rópti til mín á veg úr skúlastovuni: »Lisa, vit síggjast aftur mánadagin!« Tú hjálpti einum vinmanni og fór knossandi avstað við tveimum skúlataskum. Hendan dagin hevði tú glett teg nógv til. Tú skuldi nevniliga hava allar tínar floks­felagar heim við beint eft­ir skúlatíð, tí tú skuldi halda tín føðingardag. Dagurin byrjaði góður. Vit fóru í handaverk og list-stov­ una at gera leirfuglar, og eins og hini, sat tú hugagóður og elti leirin og formaði av eins­ listum. Tá tú, sum ein av teim­um fyrsti varð liðugur, byrj­aði at rudda upp eftir tær, endaði tú á gólvinum við ein sjaskvátum klúti, tí nógv­ir leirmolar lógu har og teir skuldu vaskast burtur. Jana hjálpti tær, og tað gjørdi hon nærum altíð. Tit bæði høvdu eitt heilt serligt vinar­ lag og fylgust tit altíð. Í frí­ korterinum hálvgun tíggju, komu næm­ing­arnir í 1. flokki í Vest­manna skúla á vitjan. Saman við teimum fóru vit túr í bygdini og om­an í útgrevsturin. Vit bæði fylgd­ ust oman, og á vegnum segði tú mær frá, hvør búði hvar. Millum onnur sást tú abba tín, sum sat í vindeyganum. Kanska sá hann okkum? Tað helt tú í øllum førum. At hoyra teg siga frá tínum kæru, segði mær nógv um, hvussu góður tú vart við tína familju. Tú nevndi tey altíð í ymsum samanhangum, og av tí sama segði tað mær eisini nógv um, hvussu høgt tey elsk­aðu teg. Tíbetur hevði eg mynda­ tólið við mær og fekk tikið nakrar myndir av tykkum øllum - dýrabærar myndir at eiga í dag. Kristin góði, tað var ikki altíð so lætt hjá tær at fylgja við í øllum, og viðhvørt so fór tú í verkfall. Tað gjørdi tú friðarliga, men eg kendi teg so væl, at eg skuldi bara hyggja at tær, so visti eg, at nú tímdi tú ikki meir hatta fjasi við antin at halda rætt í blýantinum ella at skriva innanfyri linjurnar. Og tað var í lagi, tí tú vart ment­ur heilt fantastiska nógv síð­an skúla­byrjan. Ongin, held­ur ikki tíni foreldur, høvdu vænt­ að, at tú fór at taka okkum á bóli. Tú dugdi næstan allar bókstavirnar og øll tølini. Av tí at sjúkan, sum tú skuldi dragsast við í tínum stutta lívi, varð staðfest so seint, var kropsliga menningin hjá tær ikki á sama støði, sum hjá tínum javnaldrum. Men tú gjørdi okkum øllum til skammar. Eitt má eg eisini nevna í hesum føri, Kristin, og tað eru tíni foreldur. Tey hava frá fyrsta degi gjørt alt, sum gjørligt var at stuðla tær í tíni skúlagongd. Tað er alla æru vert. Tað varð tungt at fara í skúla aftur mánamorgunin eftir. Tí tað var so óveruligt og óskiljandi, at tú ikki skuldi koma aftur og vera sam­an við okkum. Hendan mána­morgunin kom prestur og hjálpti okkum við eini minningarløtu - eisini vóru mamma, pápi og systkin tíni komin, so øll kundu sleppa at heilsa uppá tey. Av tí at øll vóru kedd, so kanst tú ætla, at vit grótu nógv tár. Vit fóru inn í skúlastovuna og har tendraðu vit eitt ljós, sum stóð á tínum borði. Vit skriv­aðu tær brøv og tekn­ aðu myndir til tín at hava við í kistuna. Og hóast onkur spurdi, hví vit skuldu skriva tær bræv, tá tú ikki kundi svara uppá brøvini, so vita vit vaksnu, at hetta var ein av nógvum reaktiónum uppá sorgina yvir missin - at tað er óskiljandi hjá øllum, tá eitt barn doyr. Vikan endaði við at fylgja tær á tíni síðstu leið til grav­ ar­bakkan. Løtan í kirkjuni gjørdist hátíðarlig, og sang­ urin, sum tit lærdu so væl og sum skuldi syngjast til jóla­haldi, men sum bleiv av ong­um vegna veður, varð sung­in fyri tær. Eg eri errin av, at tínir floksfelagir kláraðu tað so væl. Tá vit komu út úr kirkjuni, skein sólin so vakurt, og eg visti tá, at hóast tú ikki ert millum okkum meir, so hevur tú tað gott heima hjá Jesuspápa. Tú fert altíð at vera ein sólstrála í mínum minni- ein raskur, djarvur, hugagóður og fittur næmingur. Við hesum orðum fari eg at takka tær fyri mangar minniligar løtur í álvara og gaman. Eg vóni, at tú ofta fert at senda okkum tínar góðu tankar saman við øll­ um sól­strálunum, sum fara at koma, so at øll verða styrkt í sorgini. Serliga vóni eg, at tíni foreldur, systkin og familja, koma væl ígjøgnum hesa sváru tíð við øllum teim­um góðu minnunum, tey hava um teg. Løtan á fold er stokkut, men vit hittast øll aftur heima í himli. Tær kærastu heilsanir frá tínum flokslærara, Lisa Hendriksdóttir Til minnis um Kristin Davidsen * 13.04.2003 † 08.04.2011 Nú fríggjadagin tann 13. mai fer mamma mín um tey sjeyti. Hon er klaksvíkskona, dóttir Alexandru og Kaj Johannesen og systkini eru Mortan, Mariu, Hannu og Julius. Hon giftist tí lækna­lesandi Oddmari í Århus í 1963 og hava tey ver­ið saman síð­ani. Hon pass­aði meg og pápa sum heim­agangandi tey fyrstu árini í Århus, har mang­ ar góð­ar løtur vóru og spæli­pláss í fleirtali vóru vitja. Ein for­kunnug tíð har familjan bleiv væl saman­sjóvað. Seinni fór mamma á læraraskúla og fekk prógv frá Skovlunde Lærerseminarium í 1978. Ar­beiddi so sum lærari í Al­ bertslund til vit fluttu heim til Føroyar í 1980, tá hon for at arbeiða í Hoyvíkar skúla til hon gavst fyrraárið. Sum lærari hevur hon giv­ið næmingum uppliv­ ing­ar sum tey ivaleyst fara at minn­ast fyri lívið. Bæði í undir­vísingar hópi og uttan fyri skúlatíð hevur hon sett síni spor. Hugsi eitt nú um túrin til Ummannaq. Saml­ aði lítla millión til henda grønlandstúr, sum fáir før­oy­ingar munnu hava upp­liv­að mak­an – allur flokk­urin á hunda­sletum út í oyðuna at liggja nátt í óbygd­um. Tá mamma setur sær nakað fyri fer hon um neyð­ugt gjøgnum heilt fyri at røkka sítt mál. Mamma ber ikki burtur úr ætt. Hon hevur fingið nógv bæði frá Alexandru og frá Kaj. Hon er heilt víst eisini ein dama fyri sín hatt. Hon er sum eitt stórt orgul við nógvum registr­um, bæði við tølandi floytu­ stemmu og við gjallandi basún­stemmu. Hon er fram­ søkin, initiativrík og heilt órædd, men hon er eisini kensluborin og skapandi, sum eitt listarfólk og í øllum hesum stendur hennara álit á Gud og Frelsara okkara fremst. Hon hevur ikki bert sam­kenslu við øðrum í mót­ gongd, men eisini viljan og evnini at umseta sína sam­ kenslu til praktiska hjálp og stuðul. Men fyri mær er hon fyrst og fremst mamma mín, sum við kærleika og hjálpsemi hevur fylgt mær og mínum á lívsleiðini. Fyri okkara børn­um er hon omman, har tað er høgt til loftið og vítt til veggja. Hvør minnist ikki pyjamas party hjá Joannu við tilhoyrandi móta show fyri allar gentunar heima hjá sær ella tá hon kav­aði av hægstu vippu í svimju­ hylinum sam­an við ommu­ børnunum. Nógvar aðrar trivaligar løtur kunnu trív­ ast í og einki er at ivast í, at hon er ein sera spennandi omma at hava hjá sær. Fyri pápa hevur hon ver­ ið álitið í lívinum; hon sum gjørdi tilveruna góða, sjálvt um arbeiðið hjá pápa breyt náttarfriðin í áratíggju. Sam­an hava tey givið mær eina góða og trygga upp­ aling við Gudi í hásæti og natúrligur partur av okkara dagliga til­veru. Eg fari at ynskja mamma hjartaliga tillukku við teim­ um sjeyti og Guds ríki sign­ ing framyvir. Mamma góða, tín partur liggur ikki eftir, so tú kanst njóta lívið við góðari sam­ vitsku – og ikki minst.... ferð­ast um heimin, sum tú elsk­ar. Einkarsonurin Jonna Færø 70 ár