mikudagur 10. august 2011síða 18

Mikudagur 10. august 2011 · Nr. 91 18 Sosialurin Kjak Norður­­írski venjarin, Nigel Worthing­ tohn, heldur tað vera respektlest, skrivar Belfast Telegrapf. Eitt av teimum mest skuffandi úrsliti­ num í søguni hjá Norðurírlandi var, at liðið spældi javnt ímóti føroyska fótbólts­ landsliðnum í oktober í fjør. Tað skrivar írska blaðið Blefast Telegraph í dag. Blaðið byrjar greinina við orðunum: »It was a horror show to forget...«. Síðani verður víst til 1-1 javnleikin móti Føroyum á Toftum, sum blaðið heldur verða eitt sera vánaligt úrslit - serliga tá hugsað verður um, at írska liðið spælir fyri at kvalifisera seg til eina størri kapping. – Tað var bara ein sein útjavning hjá Kyle Laferty, sum bjargaði okkum frá stóru skomm­ini hendan dagin í uppi í Norður­atlantshavi. Spæl­ar­­arnir fingu beinan vegin boð um at sletta dystin úr minninum – at lata sum um, at dysturin ikki hevði verið, skrivar blaðið. – Men tað er ein mynd, sum altíð verður etsað føst í minni hjá norður­írska venjaranum, Nigel Worthingtohn. Tað var skaðafróa reaktiónin hjá Brian Kerr, tá dysturin varð bríkslaður av: Føroy­ ski venjarin, Brian Kerr, sló nevan upp í luftina, og spæl­ararnir hjá honum vóru so glaðir, at tú skuldi trú, at teir høvdu vunn­ið Champ­ions League, skrivar blaðið. Og blaðmaðurin sigur, at hann heldur ikki, at tey kunnu siga nakað ringt um Brian Kerr fyri tað, hóast talan bara var um ein javnleik á heimavølli. Hann heldur, at Brian Kerr sum fyrrverandi norður­írskur venjari og nú venjari fyri einum sokallað­um amatørliði, hevur hann alla orsøk at fegnast um ein javnleik móti einum liði, sum liggur meira einn 50 pláss hægri á styrkislistanum. Men tann veruleikin, at foreldur hansara bæði vóru úr Belfast, gav úrsliti­­num enn størri týdn­ing fyri Brian Kerr. Nigel Worthingtohn heldur tað bara vera eitt sindur yvir­­drivið og eitt sindur respekt­lest, skrivar altso Belfast Telegrapf. Leggja national­istiskt trýst á Brian Kerr Annika Olsen Løgtingskvinna Kaj Leo løgmaður væntar, at hann útskrivar val í heyst, segði hann við útvarpið um dagarnar. Tað vil siga í ótíð. Men sambært ávísum fjølmiðlum so vilja andstøðu­ tinglimir í Tjóðveldi ikki val í ótíð. So her má sigast at verða nógv vent í holuni. At ynskja val í september er ikki tað sama sum at taka undir við lógaruppskotinum hjá Jørgen og Kára. Eg havi ongastaðni sagt, at hvørki eg ella nakar annar í tingbólkinum ætli at taka undir við lógaruppskotinum hjá teimum báðum. Eg havi hinvegin sagt, at vit kunnu vænta, at val verður síðst í september. Og tað hevði eg eisini vónað. Um tað so verður flutt til einaferð í oktober, er ikki so avgerandi. Tað, sum er avgerandi, er, at vit fáa val sum skjótast. Tað vil so í minsta lagi siga: - í ótíð og helst tíðliga í heyst! Alt annað hevði eisini verið politiskt ógvuliga óbúgvið av einum andstøðuflokki. Er tað neyðugt, lat meg so gera greitt, hví eg haldi, at vit áttu at havt val síðst í september. Fyri ein seriøsan andstøðu­ flokk, sum Tjóðveldi eiga vit sjálvsagt at dyrgja eftir vali, so skjótt vit hava fingið okkara ynski um fiskivinnureform og onnur mál í hús. Hetta var eisini tað, sum eg segði við útvarpið fríggjamorgunin. Soleiðis hevði tað borið til hjá einari nýggjari seriøsari samgongu við Tjóðveldi sum einum av flokkunum í landsstýrinum at smíðja komandi fíggjarlóg. Eina fíggjarlóg, sum ikki luktaði av valagni ella sjálvprofilering. Sjálvandi eigur Tjóðveldi framhaldandi at halda fast um málsetningin at koma fíggjarlógarhallinum til lívs í 2016. Vit noyðast at halda fast um útreiðsluneutralitet. Vit noyðast at tvíhalda um forboð fyri meirnýtlsu hjá lands­stýrisfólkum. Vit noyðast at fáa politiska óskilið av vegnum, og visjónirnar á breddan aftur. Og øllum hesum náa vit best við einari nýggjari samgongu. har Tjóðveldi og ein ella tveir aðrir flokkar sita við róðrið. Eg dugi ikki at síggja, hví vit skulu hjálpa samgonguni við teimum málum, sum hon hevur tørv at fáa avgreitt við tí endamáli at hava nakað at vísa á til valið. Tá haldi eg, at málini verða seriøsari viðgjørd og avgreidd, um tað er ein meirilutasamgonga, sum ber tey á mál eftir valið. Nú er ikki at hava kálvahjarta. Vil man úr løgtinginum ella fellir á valinum, má man verða til reiðar at siga farvæl. Vil man verða sitandi og verður afturvald(ur), má man eisini verða til reiðar at taka við landsins leiðslu. Má okkara vón verða, at tað ikki er kappingin við okkara egnu, sum setir dagsskránna – um tað so er til løgtingsvalið ella fólkatingsvalið. Tað eigur allatíðina at verða málið um ein sjálv­ber­ andi búskap og samhaldsfast fullveldi, sum drívur verkið. Spjadd klára vit tað ikki. Men standa vit saman, klára vit tað! Jú, val skal verða í ótíð! Annita á Fríðriksmørk Norðurírar vilja »leggja føroysku ræðsl­una aftur um seg«. Tað skrivar blaðið Belfast Tele­graph, tí tað nívir norðurírska venjaran, at norður­írin Brian Kerr vísti skaðafrøi, tá Føroyar í oktober í fjør spældu javnt ímóti Norður­írlandi Kanning hevur staðfest, at Føroyar er eitt tað dýrasta landið at liva í í heiminum. Kostnaðarstøðið og skatta­ trýstið er ovurstórt. Sum løtan er í dag missa fólk hugin yvirhøvur at fara til arbeiðis, tí skattabyrðan er alt ov høg. Av hvørjum 100 krónseðli eru góðar 30 kr. eftir at liva fyri, tá íð skattur og avgjøld er tikin av. Hetta er ikki vegurin at ganga. I løtuni skatta vit okkara borgarar so nógv, at vit beinleiðis dríva teir av landinum, heldur enn at eggja teimum at vera verandi. Um vit skulu venda búskaparligu gongdini og fáa fólk at venda heim aftur til Føroyar, verða vit noydd til at gera tað liviligt og lønsamt. Tað er neyðugt at gera munandi radikalar broytingar á skattaøkinum, so vit eggja fólki at arbeiða. Tað skal kunna løna seg at arbeiða, at taka eitt eyka tak, at taka nakrir eyka tímar, nakrar eyka vaktir, so tann einstaka familjan kann fáa endarnar at røkka saman og forsøta sær lívið. Tað er ikki gott nokk bara at siga, at skatturin ikki hækkar, hann er longu vorðin ov høgur. Landsstýrið hevur tíverri ongar ætlanir um at lækka skattabyrðarnar hjá føroyingum. Her má vend koma í. Tað ber ikki til at tosa um vælferð í generellum vendingum, og at vit skulu hava eitt vælferðarsamfelag, tá ið okkara familjur liggja í skeljaskori, tí tær ikki hava ráð at halda hús og heim. Somu­leiðis er tað við einlig­ um forsyrgjarum. Her eru heldur ikki nakrir batar at hóma í ætlanum lands­ stýrisins, tí sum vit vita, er tað sera trupult hjá hesum bólki yvirhøvur at liva í Føroyum. Tó skal sigast, at eg fegnist um intentión­irnar við einum kom­andi bústaðar­pakka, sum kann veita lágløntum og støkum uppihald­arum v.m. ein hósk­andi bústað. Vónandi ber hendan ætlan á mál. Samanum­tikið hevur politiska skipanin mist føling­ ina við tí vanligu familjuni og støkum forsyrgjarum og teirra livistøðu. Tað er gott at hava yvirskipaðar visjónir fyri eitt vælferðarsamfelag, men um vit ikki fáa teir smáu týðandi lutirnir at virka, og t.e. tann einstaka familjan og vanligi føroyingurin, sum ikki fær sín gerandisdag at ganga upp í eina hægri eind, tá kunnu vit ikki tosa um vælferðarsamfelag, sum er ført fyri at kappast við onnur vælferðarsamfeløg. Ein grundleggjandi fortreyt fyri búskaparvøkstri er fólkavøkstur. Lata vit standa til, leggja fleiri skattir og avgjøld á okkara borgarar skulu vit neyvan vænta nakran fólkavøkstur og har­­við bú­skap­arvøkstur. Tí skal væl­ferðin hins einstaka setast í hásæti. Brot úr røðu hjá undir­ ritaðu í samband við viðgerð­ ina av løgmansrøðuni 2011. Vit skatta okkara borgarar av landinum Ber tað til at tosa um eitt vælferðarsamfelag, tá okkara familjur ikki fáa gerandisdagin at hanga saman?