mánadagur 12. desember 2011síða 12

Mánadagur 12. desember 2011 · Nr. 144 12 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Soleiðis minnist eg abba mín: Góði abbi. Eg havi leingi ætlað at skriva minningarorð um teg, men tíðin gongur so skjótt ..... og nú eru longu 9 mánaðir farnir, síðani Jesus pápi tók teg heim til sín. Vit saknað teg, men eru fegin um, at tú nú ert saman við ommu og mammubeiggja. Eg veit, at eins nógv, og vit saknað teg her, so hava tey glett seg til at fingið teg heim. Abbi tú vart ongantíð ein maður við nógvum orðum, men tær gerðir tú gjørdi, og tað tú var, hevur havt nógv at týða – ikki bara fyri meg – men eisini fyri øll tey, sum vóru rundan um teg. Eitt tað besta eg minnist um teg, abbi, er, hvussu góð­ ur tú vart við ommu. Tú mátti altið vita, hvar hon var, og hvat hon gjørdi, og tær dámdi best, um tú kundi vera saman við henni, har hon fór. Tá ið tú komst inn á gólvið hjá okkum á Glyvrum, segði tú altíð: “Eg vil einki, eg fari inn aftur til ommu tína” og tað fyrsta tú gjørdi, tá ið tú komst heim, var at rópa: “Noomi, hvar ert tú?” Omma var tín tryggleiki á sama hátt, sum tú og omma vóru tryggleikin hjá mær og okkum. Vit vistu, at vit altíð kundu koma til tykkara, um tað var okkurt, ið tyngdi. Sama gjørdi um tað var á nátt ella degi. Tá ið eg byrjaði at spæla hondbólt og fótbólt vart tú ofta og hugdi at, tá eg spældi dyst. Eg elskaði at hoyra teg rópa, og var fegin um, at tú tímdi at brúka tíð upp á at hyggja eftir mær og okkum. Tú vart so spentur og livdi teg ordiliga inn í dystin. Og tað rørdi teg at síggja, at tað gekst mær væl. Vit bæði vóru til nógvar dystir, bæði í høllini og við Løkin – hetta var eitt av okkara felags áhuga­málum. Eg minnist, tá ið vit plagdu at verða á møti í gamla Elim, tá ið eg var smá­ genta. Minnist at eg plagdi at hyggja eftir tær, tá ið vit sungu úr sangbókini – tú sang ikki við, men tú blundaði, og ofta runnu tárini niður eftir kjálkunum. Og tað sama var galdandi, tá ið onkur talaði ella hevði ein vitnisburð. Eg skilti ikki tá, hví tú græt, men tað skilji eg nú, tí tú við tinum atburði lærdi meg at skilja tað. Tað kann verða, abbi, at fólk fara at gloyma, hvussu tú vart, ella gloyma tað tú segði, men eingin fer nakrantíð at gloyma, hvussu væl tú dugdi at fáa tey at kenna seg væl. Tú var og fer altið at verða nakað serligt, abbi. Vit elskaðu teg og nú sakna vit teg so sárliga. Tín fyrstfødda abbadóttir Nøvn Mín elskaða mamma Marianna D. Nolsøe Fødd 29.04.49 Deyð 22.07.11 Gleðihátíðin, familjuhátíðin, jólahátíðin – mammu­ hátíðin stendur fyri durum. Tankarnir leita heim á klett­arnar, heim til tín góða mamma, tú sum ikki longur er millum okkum. Lagnudagurin var tann 12. august 2009, tann dagin fekst tú tín dóm. Tá byrjaði sorgin, hjá tær og hjá okkum øllum. Boðini vóru „ALS“, tann harðasta dómin, ið nakar kann fáa – ein deyðadóm. Sorgin nívur, hóast vit vita at tú vildi sleppa vekk, vildi fáa frið. Men hví tú? Órættvíst at ein so lívsglað, smílandi og fitt kona skuldi uppliva slíka pínu. Sálarliga pínan var tó tyngri enn tann likamliga pínan. Kampurin vardi í 1 ár, 11 mánaðir og 1 viku, tá vann sjúkan. Tú var sterk, var ein sonn hetja líka til tað seinasta, eisini har royndi tú at gera tað lættari fyri okkum sum stóðu tær nær. Nakað sum eyðkendi alt títt lív, tú livdi fyri tíni nærmastu. Tað sást væl í øllum tí tú gjørdi, tí tú skipaði fyri – fyri at gleða onnur, sum dømi kann eg nevna yvirraskilsið tá babba varð 60 ár, ferðin til Turkalands – hetta, og mangt annað, eftir at sjúkan var farin at gera um seg. Góð minnir. Góða mamma, saknurin er stórur. Tú var ikki tann sama ta síðstu tíðina áðrenn árarnar vórðu lagdar inn, men vit minnast teg sum tú var áðrenn sjúkan tók yvir. Altíð so blíð og gevandi, ommubørnini høvdu so nógv at siga fyri teg, tú lýsti sum ein sól, tá tey vóru hjá tær, eisini fyri tey vildi tú vera sterk. Tann stóri vinahópurin vísti eisini hvat fyri menniskja tú var, tað var ikki ein dagur, har eingin kom á gátt – tað hevði nógv at siga fyri teg og okkum. Eg vil nýta høvið at takka øllum, sum vóru um teg, tað gav tær nógv, ein ávísan tryggleika, ið gjørdi lívið eitt sindur lættari hóast alt. Tíðin lekir sár er sagt, kanska einaferð. Eg minnist teg sum ta bestu mammu, nakar kann hugsa sær, eg syrgi fyri at Teitur og Marianna minnast ommu sína sum tað góða menniskja tú var – tú ert ljóslivandi í minninum. Marianna tosar ofta um teg, ja hvønn dag, hon er vís í at omman nú bæði kann tosa og dansa – tað eri eg eisini vís í, tað er ein lítil uggi í tí. Hvørt kvøld tá vit syngja „Góða mamma, eg vil sova“ leita tankarnir til tín mamma. Í sanginum sigur „Har man Jesuspápi búgva, vakrar blómur vaksa har; hagar hvítir einglar flúgva, flúgva einaferð við mær“. Har ert tú nú, í blómugarðinum saman við hinum vøkru, hvítu einglunum. Blómur vóru títt yndi – og eru tað ivaleyst enn. Til seinast vil eg takka øllum, sum vóru um teg, góða mamma, meðan sjúkan herjaði á. Ingeborg gumman – har var fáur dagur sum datt burtur í millum, takk fyri tað. Babba fær eina serliga heilsan, tú var kletturin góði babba. Takk. Góða mamma, hvíl í friði. Eg sakni teg. Allir ljósir einglar fylgja tær. Jólaheilsan, Elin Til minnis um abba mín Jóhannus Martin Solmunde f. 02.03-1925 d. 14.03.2011 www.sosialurin.fo