fríggjadagur 23. desember 2011síða 36

Jólini 2011 4 blaðið samrøða Eydna Skaale eydna@sosialurin.fo Í 2007 fluttu Leila á Lofti og maðurin, Mikael Gren, saman við døtrunum Natashu og Emmu úr teimum reyðu tví­ húsunum á Argjum hálvan vegin tvørtur um heimin til Bombai í India. Bondini til India vóru sterk frammanundan, tí bæði Natasha og Emma eru ættleiddar av einum barnaheimi har. So tá Mikael, ið starvaðist á einum boripalli hjá Transocean, fekk tilboð um at blíva fluttur upp á land í Bombay, gjørdu tey av at geva gentunum ein møguleika at síggja tað landið, hagani tær eru ætt­ aðar. Av Argjum til Bombay – At koma til India var eitt kultursjokk, sum eg ikki kann lýsa í stuttum. Tað, sum eg hugsaði mest um, var, um gent­ urnar mundu fáa meiri skaða enn gagn av at koma her. Tær skuldu jú byrja í nýggjum skúla, har undirvíst varð á enskum, og alt var heilt, heilt øðrvísi enn har heima. Hóast tær báðar eru úr Bombay, so var tað týðiligt, at tær vóru før­oy­ingar í India. – Eg sá beinanvegin, at vit fyrst máttu fáa genturnar at fella til, áðrenn hugsingur var um at vitja barnaheim teirra fyrstu ferð. Leila greiðir frá, at fyrsta tíðin var ein roynd fyri tey øll. – Vit vóru saman í døgndrift. Har var eingin familja at vitja, eingin kom á gátt, vit høvdu ongar vinir - ja, vit stóðu á berum, og alt skuldi byggjast upp av nýggjum. Men skjótt byrjaðu tey at síggja alt tað góða, alt tað sum var spennandi, og millum annað ferðaðust tey nógv, bæði til Goa, Kerala, Maldivurnar og Teiland. Natasha fór somuleiðis ferðir við skúlanum. – Men vit skuldu venja okkum við alt – serliga matin. Her er jú onki kent; onki rugbreyð, ongar pylsur og onki kjøt. Men vit royndu at gera alt, fyri at gentunum ikki skuldu leingjast heim. Vaflujarnið og dvd'irnar av »Eg elski Føroyar« bjargaðu okkum mangt kvøldið, minnist Leila. Men eftir umleið tveir mánaðir vóru tey fallin til, og tá var lætt at gera av at vera verandi í Bombay. Nakað eftir, at tey vóru komin til India, ættleiddu Leila og Mikael drongin Elias, sum eisini er av BalVikas - sama barnaheimi, sum genturnar eru av. Barnaheimið BalVikas Eftir eina tíð í India byrjaði Leila, sum er fysioterapeutur, sjálvboðin at arbeiða á barnaheiminum, sum øll børnini eru av. – Eg hevði eina kenslu av, at eg mátti bara gera enn meira fyri enn fleiri. Í fyrstani gjørdi eg tað, sum kendist trygt, nevniliga at viðgera tey børnini, ið stríddust við spastisitet. Har eru fleiri stór børn, ið hava tørv á viðgerð. – Men sum tíðin leið, sá eg, at eg mátti raðfesta øðrvísi, soleiðis at mín­ ar royndir komu flestum til gagns; eisini arbeiðsfólkunum, ið eru um børn­ini. Fleiri av børnunum vóru undirstimbrað, og tað sigur seg sjálvt, at tey tá kunnu vera strævin. Eru børnini hin­vegin mettað av upplivingum og av­bjóðingum, verður atmosferan á barna­heiminum heilt øðrvísi, greiðir Leila frá. – Eg plagi eisini at gera eina »grov­ screening« av teimum smáu, soleiðis at Jólini snúgva seg um at geva. Um at vera saman við sínum kæru. Og um børnini. Men hvat við teimum børnunum, sum ongan góðan hava? Leila á Lofti og maðurin Mikael Gren, sum búgva í India, lata á hvørjum ári hurðarnar upp og bjóða einum heilum barnaheimi heim til teirra í jólaveitslu. Í ár fingu børnini bæði gávur, góðar upplivingar og ikki minst kensluna av, at onkur brýggjar seg um tey Har tað er hjartarúm Í fyrstuni vistu tey ikki, hvat tey skuldu gera við gávurnar. Tey hildu í teimum, sera glað, og hildu bara, at vakri innpakningurin var tað, tey fingu. Vit máttu læra tey, at okkurt var inni í pakkanum, sum tey skuldu eiga