mikudagur 18. januar 2012síða 15

15 Mikudagur 18. januar 2012 · Nr. 8 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Nøvn Eitt dagligt bragd Góða Hanna. Og góðu tit synirnir. Verdøturnar. Ommu­børnini og lang­ ommu­børnini við makum. Og oldur­ommubørn. - Ja, øll hendan stóra fjølskyldan, sum tygum hava givið lív og sett við, Hanna. Hjartaliga til lukku á hesum mikla merkisdegi hjá tær og tínum. Tær bestu kvøðurnar vil eg bera tyg­ um – frá mær sjálvum og vegna Tjoðveldisflokkin. Eyð­mjúkliga vil eg takka fyri tann trúfasta og dygga stuðul, ið tygum hava veitt flokkinum frá byrjan - og seinni eisini mær persónliga. Og eg vil takka fyri alt tað dagliga verk, tygum hava útint fyri bygd, land og tjóð – í eina samfulla øld. Við hugsjón, hjarta, hondum og mentan. Tygum, Hanna, eru part­ ur av tí liði, sum skaldið lýsir soleiðis: “Eitt fáment trúgv­andi lið, sum trúgv móti stórari hugsjón, fingu Før­oyar at vakna við.” Hetta hava tygum gjørt við tygara stóra dagliga verki í upp­ vøkstri­num og lívinum sum bóndakona Uppi í Stovu í mentanarbygdini, Velbastaði. Við tygara uppihaldi á Valle­ kilde Háskúla í Danmark, har tygum eins og onnur tjóðskaparfólk hava fingið og givið íblástur til føroyskt framburðsstarv, upplýsing og mentan. Og við tygara stóra áhuga og luttøku í sam­ felagsmálum og mentanar­ starvi sum heild. Og tygum vóru millum teirra sum í 1946 settu álit­ ið á fólkaræðið og fólk­ið í landinum, og valdu loys­ing á fólkaatkvøðuni 14. Sep­ tember. Og tað hava tygum staðið við, hildið fast um og borið áfram – í mun til onnur, sum lupu frá og fóru at ganga ímóti fólksins avgerð. Takk fyri tað, Hanna. Tann førningur, ið tygum og tygara lið støðugt hava lagt afturat og borið fram á leiðina, er eftir mínum tykki bulurin í teirri menning og teimum virðum, sum allarflestu fólk í Føroym í dag dýrmeta. Í máli, mentan, skúlaskapi, vinnu, javnrættindum og sam­haldsfesti. --- Tað er enn í stóran mun “ein óskrivað søga, ein orðaleys røða, um fólkið her livdi, skapaði tjóð”, sum Christian Matras yrkir. Og serstakliga er tað enn ein óskrivað søga og ein orðaleys røða um tær kvinn­ urnar – ja, tey konu­brotini – ið, sum tygum, Hanna, hava virkað, strevað og skapað tað samfelagið, tey virðini og tann mentanararvin, sum vit øll kunnu eiga framíhjá í dag. Fyri mítt ættarlið og tey, ið síðani eru komin afturat, kann tað stundum fatast sum ein trupulleiki, at streymurin fer og hárturkarin og kom­ fýr­urin ikki riggar – ella at internetið slitnar ella arbeiðir ov seint. Fyri okkum er tað nærum ógjørligt veruliga at fata tey kor, tað stríð og tær broytingar, sum tygum hava livað og virkað hesa seinastu øldina. Sum smágenta at missa móður tína. At vaksa upp undir einum heimsbardaga og trongum korum. At seta búgv. Festa. Fara burtur í skúla uttan stuðul ella skip­ anir. Eiga børn. Halda hús og reka garð við fólki og fæi. At vinna og virka alt burturúr tí tilfeingi, ið sjógvur, bøur og hagi kundi geva. At ansa børnum og teimum eldru. Og alt uttan teir hentleikar og tær tænastur, sum hava staðið okkum í boði. Ja, Velba­staður fekk ikki streym­ veiting fyrr enn í 1958, tá tygum hava verið um miðjan aldur. Eg veit, at tygum vóru í hoyna til dagin fyri, at tygum áttu yngsta sonin, Gunnleiv. Og eg veit eisini, at tygum so at siga róku tygara egna eldrasambýli, har tygum ans­ aðu fleiri av teimum eldru í familjuni. Og ikki fyrr enn 97 ára gomul komu tygum sjálv her á Ellisheimið í Havn. Og so afturat øllum at hava orkuna til at taka lut í mentanarlívi og sosialum lívi í bygdini og í landinum, og at hava givið hugsjónir, andsvirðir og musikalitet víðari til familjuna og sam­ felagið – sum vit síggja nógvar fruktir av í dag. Tað er eitt dagligt bragd, sum søgur og røður eiga at skrivast um. --- Abbi mín, Karsten Hoydal, var eins og tygum, Hanna, føddur í 1912. Hann sigur í eini yrking, sum er vígd móð­ ir hansara, at tað hann kendi í sínum uppvøkstri og barna­ heimi, var: “...signað við eygum og hondum, sum dugdu hin ljósasta gand.” Og soleiðis hevur tað uttan iva eisini kenst hjá teimum, ið unst hevur at kenna verkið og hitan av tygara hondum, huga og hjarta. Fari tí at enda at takka fyri høvi at vera við á hesum hundrað ára degi tygara við einum ørindi úr somu yrking hjá abba mínum: “Tú sum ert undan á vegnum, dýrmett var gáva tín, mín hin reinasta tøkkin tær fylgi um ytstu sýn.” Høgni Hoydal Heilsan til Honnu Dalsgarð av Velbastað á 100-ára degnum, 2. januar 2012 Mánadagin 23. januar verður Kári Horn 70 ár, og fer tí frá sum tænastumaður á MRCC Tórshavn, har hann hevur tænt síðan MRCC Tórshavn varð sett á stovn. Kári er føddur og upp­ vaksin sum tvíburði í Vági. Hann var yngstur í einum systk­inaflokki av 5, Páll, Egil, Jógvan, tvíburðasystirin Tur­ið og Kári. Hann plagar sjálvur at taka til, at hann er føddur “gentlemaður”, tí hon kom fyrst. Foreldrini vóru Óli Horn úr Haldórsvík og Jóhanna Horn úr Vági. Pápin doyði longu, tá Kári var 11 ára gamal. Hugin til sjólívið fekk hann inn við móðurmjólkini, tí hann varð føddur inn í eitt reiðaravirkið, har hann frá barnsbeini hoyrdi og lærdi um sjólívið. Og longu sum smádrongur helt hann heldur til á bryggjuni, millum sildatunnur og gággurúsur, enn í skúlanum. 15 ára gamal fór hann fyrstu ferð til skips við Saint Jack, sum bróðurin Páll førdi. Páll man hava ver­ið góður lærumeistari, tí Kári fekk hug at føra skip sjálvur. Hann tók prógv sum skips­førari í Havn í 1965 og fór út at sigla við Mærsk. Har sigldi hann í nøkur ár sum stýrimaður, seinni gjørd­ist hann skipari hjá reiða­rínum Otto Danielsen, har hann starvaðist í fleiri ár. Eisini sigldi hann eitt stutt tíðarskeið við Smyrli í uttanlandssigling. Í 1983 fór Kári í Vaktar- og Bjarg­ingar­ tænastuna, sum stýrimaður á Tjaldrinum. Seinni gjørdist hann skipari á Tjaldrinum og á Ólavi Halga. Tá MRCC Tórshavn skuldi setast á stovn í 2002, var tað heilt natúrligt at Kári, sum hevði drúgt og gott innlit í sjóbjarging, varð ein av teimum, sum kom at seta sín dám á henda nýggja stovn. Og ikki kann sigast annað enn, at hansara partur ligg­ ur ikki eftir, nú hann fer úr hesum ábyrgdarfulla starvi fyri aldur. Betri ar­beiðs­fe­ lagi finst neyvan, tí sum menn­iskja er hann heilt framúr. Langar og drúgvar vaktir gerast stuttar saman við Kára, tí hann hevur altíð eitt ella annað at undirhalda við. Tað kann verða onkur góð søga frá siglingstíðini á nær- og fjarleiðum, ella bara okkurt sum rennur hon­ um til hugs. Og glaðari og fróð­ari persón hittir tú ikki á hvørjum horni. Tí verður saknurin eisini stórur, nú hann leggur frá sær. Familjukærur er hann sum fáur, men tað hevur kanska eisini sínar góðu or­ søkir, tí hann var at kalla eldri áðrenn hann fann sær konu. Kári giftist í 1977 við Annu á Reynatúgvu av Sandi, og tey búsettust har. Børnini eru Ada, Elin, Hanna og Ólavur, og abbabørnini eru 6 í tali, og sjálvandi er Kári eisini uppkallaður. Vit fara at nýta høvið at takka fyri sera gott samstarv hesi árini, og ynskja eitt gott og langt lívskvøld. Í samband við at Kári fer úr starvi, verður mót­tøka á MRCC Tórshavn Ting­hús­ vegur 64, har fyrrverandi og núverandi starvsfelagar, familja og kenningar eru hjartaliga vælkomin til ein kaffi­munn. Manningin á MRCC/ Tórshavnradio Kendur skipari 70 ár !