fríggjadagur 20. juli 2012síða 56

vika 30 l 23. juli 2012 8 Ólavsøka 2012 Vikutema Elias Magnussen Ein, sum plagar at vera á ólavsøku, er 15 ára gamli Elias Magnussen. – Eg plagi at fylgjast við tveim­ um góðum vinmonnum á ólav­ søku. Tað plagar at vera ordiliga stutt­ligt, sigur Elias. – Vit hvørki roykja ella drekka, men vit hugna okkum tó líka nógv fyri tað. Burtursæð frá at tosa við fólk fara vit til kappróður og kanska eisini oman á Tivoliøkið. – Eg gleði meg nógv til ólav­søk­ una, og um tað verður sum undan­ farin ár, so fari eg nokk ikki í song fyrr enn kl. 5, tekur Elias til. Lilly og Eivin Dam, Tórshavn – Nú er tað soleiðis, at ommu- og abbabørn okkara spæla tónleik bæði við GHM og Havnar Hornorkestur. Vit plaga av tí sama altíð at fara at lurta eftir teimum, tekur Lilly til. – Mær dámar væl at fara oman í Gundadal at hyggja eftir ein góðum fótbóltsdysti, sigur Eivin, sum sjálvur spældi fótbólt við besta liðnum hjá HB í 50unum. Maturin er eisini nakað, sum setir dagsskránna hjá Lilly og Eivin á ólav­ søku. – Eg fylli ólavsøkuaftan, so eg plagi altíð at gera ein góðan nátturðabita. Familja og vinir plaga so at støkka inn á gólvið, og er tað stak hugnaligt, sigur Lilly. – Annars er tað ikki tað sama at vera á ólavsøku nú sum fyrr. Vit kendu nógv fleiri afturi í tíðini, men tey fella frá so hvørt, so nú eru tað mest ung fólk. Annars er ólavsøkan nógv tann sama, sigur Eivin Mín ólavsøka Eiri í Niðristovu og Hugin Andreasen Eiri í Niðristovu og Hugin Andrea­ sen eru vinmenn og búgva í sama grannalagi. Teir eru sum vera man spentir upp á ólavsøkuna. – Eg plagi at ganga skrúðgongu oman á Vaglið í mínari HB drakt. Tað er nokk so stuttligt, tí so slepp­ ur man at síggja allar HB spæl­ar­ arnar, sum spæla í Effodeildini, sigur 7 ára gamli Hugin, ið skal ganga skrúðgongu fyri triðju ferð. Teir báðir vinmenninir fáa nøkur oyru frá foreldrunum at hugna sær við. – Eg haldi, at eg fari at prøva hoppiborgina og alt tað, sigur 8 ára gamli Eiri, ið fer á ólavsøku í føroyskum klæðum. Men dreingirnir eru tó ikki í iva um, hvat teir gleða seg allarmest til. – Tað er at royna tær rundu kúlur­nar, sum flóta í vatni, siga teir báðir við ein munn. Systrarnar Birita, 16, og Maria, 15, Jacobsen Tær eru sum flestu føroyingar spentar upp á ólavsøkuna. – Fyri okkum er ólavsøkan mest hugnin, sum er knýttur at henni. Tað at vera saman við familju og vinum. Tað er tað besta við ólavsøkuni, sigur Maria. – Nú havi eg sjálv róð, so kapp­róð­ urin er eisini nakað, sum fyllir nógv hjá mær. Har fari eg so í hvussu so er ein túr at heppa, sigur Birita. Nú Birita og Maria eru blivnar vaks­ nar, er ólavsøkan ikki heilt tann sama sum áður. – Hon var eitt sindur stuttligari fyrr, tí tá kundi man prøva nógv meira, sigur Maria. – Men eitt, sum er gott við henni nú, er, at vit fara at ganga í føroyskum klæðum. Tey eru ikki liðug enn, men mamma broderar tey, so vónandi fara vit í tey til næstu ólavsøku, sigur Birita. Kristina Háfoss Ein av teimum, ið skal luttaka í skrúð­ gonguni ólavsøkudag, er Kristina Há­ foss. – Eg eri altíð á ólavsøku. Um vit skulu ferðast uttanlands, so leggi eg tað altíð soleiðis til rættis, at vit eru heima í endanum av juli, sigur Kristina. Kristina er vald inn á Løgting fyri Tjóð­veldi, og fyllir tingsetanin nógv hennara ólavsøku. – Tað er ein ótrúliga hátíðarlig løta at sita í kirkjuni og vera partur av skrúðgonguni. Eisini at síggja øll fólk­ ini, sum eru savnað á Vaglinum, gevur sítt til løtuna. – Men eg má siga, at hæddarpunktið við løtuni er at hoyra kórsangin, sum hugtekur meg eins nógv á hvørjum ári, slær Kristina fast. Ólavsøkan er vorðin betri tey síðstu árini, heldur hon. – Her hugsi eg serliga um tilboðini til børnini. Eg haldi, at tað er ótrúliga flott av øllum fyriskiparum, at tey hava megnað at ment og víðkað tilboðini til børn so væl, sigur Kristina. Maria Jacobsen Tað eru ikki einans havnafólk, ið gleða seg til ólavsøkuna. – Eg eri altíð á ólavsøku, sigur Maria Jacobsen úr Sandavági. – Ólavsøkan er tjóðarhátíð okkara, og eg haldi, at vit eiga at vísa henni virðing. Haraftrat er nógv stuttligt og áhugavert á skránni hesar dagar. Serliga nógv fyri børnini. Maria hevur nøkur ting, sum hon fer til á hvørjum ári. – Fólkafundin á Doktaragrund fari eg altíð til óansæð hvat. Til mid­ náttarsangløtuna eri eg eisini altíð, umframt at eg vitji framsýningina hjá akvariumfelagnum, sigur Maria. Sambært Mariu er ólavsøkan broytt tey síðstu árini. – Tunlarnir hava gjørt, at fólk ikki gistir í Havn. Tað hevur tikið nakað av stemninginum, men tað gerst ikki við, sigur Maria. Lagt til rættis: Óla Jákup Jacobsen