fríggjadagur 17. august 2012síða 52

vika 34 l 20. august 2012 8 vikutíðindi Dødens pølse at ganga leingi arbeiðsleysur ”... okur hava oftani hoyrt fólk tosað niðrandi um tey arbeiðsleysu - almannaklientar - men, nú je havi roynt tað sjálvur, haldi je, at tað eru fá, ið vilja vera í hesi støðu. Vildi ynskt, at øll hesi fingu sama møguleika sum je...” Tað skrivar Leivur Nygaard á sínum facebook-profili, nú hann eftir arbeiðsloysi í hálvt triðja ár hevur fingið arbeiði hjá Varðanum Pelagic á Tvøroyri Vilmund Jacobsen Ein av teimum mongu, sum hevur fingið arbeiði á nýggja uppsjóvarvirkinum á Tvøroyri, Varðanum Pelagic, er 61 ára gamli, Leivur Nygaard. Hann hevur gingið arbeiðsleysur, síðan hann varð sagdur úr starvi hjá Tvøroyrar kommunu fyri umleið hálvum triðja ári síðan. Eftir drúgva starvstíð fyri kommununa – eini 35 ár tilsamans – fekk hann sekkin, og alla hesa tíð síðan hevur hann gingið arbeiðsleysur. Niðrandi um arbeiðsleys Herfyri skrivaði Leivur Nygaard á sínum profili á Facebook hesar reglur: ”Eg eri sloppin aftur til arbeiðis eftir 2,5 ár uttan starv. Og ikki hissini arbeiði - 12 tímars vaktir sjey dagar um vikuna. Tað setir krøv til ein eldri gubba, sum tó er sera takksamur fyri møguleikan. Annars hava okur oftani hoyrt fólk tosað niðrandi um tey arbeiðsleysu – almannaklientar – men, nú je havi roynt tað sjálvur, haldi je, at tað eru fá, ið vilja vera í hesi støðu. Vildi ynskt, at øll hesi fingu sama møguleika sum je. Alt tað besta til tykra!” Í einum øðrum broti á Facebook skrivar Leivur Nygaard: ”Í løtuni eri je bert glaður fyri at vera sloppin aftur til verka. Hasar eyka fýra tímarnar hevði je helst sitið og gløtt í sjónvarpið. Og, tá je tonki nerri upp á hetta, so haldi je, at tíðin verður betri brúkt á henda hátt. Um okur taka útróðrarmenninar.... munna teir nokk hava nógvar 12-tímars krevjandi vaktir við minni enn 12 tímars hvílu. Og teir, sum je kenni, síggja kjarnusunnir út, hóast sera móðir viðhvørt. Enn einaferð, je eri sera glaður fyri arbeiðið og havi ikki hoyrt nakran annan av starvsfeløgunum sagt nakað annað...” ”Dødens pølse” Við Vikublaðið sigur Leivur Nygaard: – Eg eri føddur í 1951 og fylti 61 ár í síðstu viku. At ganga arbeiðsleysur er ”dødens pølse”, men tað er so av­gjørt ikki lætt at fáa arb­eiði í Suð­ur­oy í mínum aldri. Í flestu førum verð­ur fokuserað upp á tey, sum eru yngri enn eg. Leivur sigur, at tá tað gjørd­ ist greitt, at uppsjóvarvirki fór at koma á Tvøroyri, søkti hann um arb­ eiði, men sum tíðin gekk, hoyrdi hann einki aftur. – Men so setti eg meg aftur í samband við leiðsluna og fekk arbeiði, leggur hann aftrat. Í slíkum verksmiðjuarbeiði sum tí, ið er á uppsjóvarvirkinum á Tvøroyri, eru øll líka – um man so kann siga. – Øll virkislið og soleiðis eisini øll arbeiðsfólk hava sama týdning. Steðgar eitt lið upp, kemur steðgur í framleiðsluna. Á summum plássum er neyðugt við kvikum fólki – og aðrastaðni stendur minni á. Kortini hava øll lið sín týdning, endurtekur hann. Leivur sigur, at hann hevur passað eina maskinu ið viklar plattar, sum tað verður rópt. – Hetta er líka sum seinasti liður í framleiðsluni, har plastik verður vundið um plattarnar, og etikettir verða settar á. Langir dagar Leivur Nygaard sigur, at hann byrjaði hjá Varðanum Pelagic hin 31. juli, og hóast vaktirnar hava verið langar, heldur hann ikki, at arbeiði er so kropsliga strævið. – Virkið er so væl útbygt við neyð­ugum maskinum, amboðum og tólum, at her er einki beinleiðis tungt likamligt arbeiðið. Hinvegin kann tað vera strævið hjá einum eldri ”gubba” at ganga á einum betonggólvi í einar 12 tímar út í eitt. Hann heldur kortini ikki, at langi arbeiðsdagurin er nakar trupulleiki, tí arbeiðsgleðin – um alt virkið – er so mikið størri. – Tú merkir dagliga, at øll eru glað, og eingin grenjar um, at arb­ eiðsdagurin er langur. Vit fáa ókeypis arbeiðsklæði, vit fáa ókeypis kaffi, døgurða og nátturða. Jú, tímarnir eru nógvir, men vit fáa eisini góða løn. Ótrúlig verkætlan Leivur er nærmast málleysur, tá hann umrøður stuttu tíðina, alt hetta virksemi er reist á Tvøroyri. – Eg haldi, at henda verkætlan er heilt ótrúlig. Um ársskiftið var steindeytt her á bryggjuni. Her stóð eitt gamalt virki við ongum virksemi, og her var ein bryggja, sum ikki kundi brúkast til stór uppsjóvarskip. Bara 14 vikur seinni byrjaði eitt nýtt og stórt virki, og vit hava eisini fingið eina nýggja bryggju. Skip koma við nógvum fiski, inni á virkinum er nógv virksemi, og stór farmaskip koma nú javnan á Tvøroyri eftir lidnari vøru. Leivur Nygaard heldur, at hetta bara er so heilt fantastiskt, og tað er vist, at tað eru dugnalig fólk, sum hava staðið aftan fyri hesar verkætlanir. – Aðrastaðni tekur tað vanliga umleið hálvt annað ár at byggja eitt so stórt og framkomið virkið, sigur hann. Eg kendi meg kasseraðan - Jú, eg var heilt ótrúliga vónsvikin, tá eg varð uppsagdur hjá Tvøroyrar kommunu. Nú eg havi fingið fast arbeiði hjá Varðanum Pelagic, fegnist eg um, at onkur eisini hevur brúk fyri mær, sigur Leivur Nygaard Vilmund Jacobsen Leivur Nygaard hevði starvast tað mesta av 35 árum hjá Tvøroyrar kommunu, tá hann varð sagdur úr starvi. – Vanliga plaga fólk at verða heiðrað eftir so langa starvstíð, men eg varð bara uppsagdur – sum ”tøkk” fyri hesa tænastu. Eg var vónbrotin og kendi meg rættiliga ”kasseraðan”. Sjálvur hevði eg hild­ ið, at kommunan eftir so drúgva tænastu kundi latið meg verið í starvi nøkur ár aftrat – ella til pensjónsaldur. Leivur, sum er útbúgvin jarn­ smiðjur, byrjaði hjá Tvøroyrar kom­ munu sum umsjónarmaður. Hann hevur eisini verið hallarvørur, og tey seinastu árini, hann var í starvi hjá Tvøroyrar kommunu, var hann vatnmeistari. Sum yngri sigldi hann eitt skifti við Bláfossi, og hann var eisini avloysari við onkrum øðrum skip­ um. – Jú, eg var heilt ótrúliga vónsvikin, tá eg varð uppsagdur. Nú eg havi fingið fast arbeiði hjá Varðanum Pelagic á Tvøroyri, fegn­ ist eg hvønn dag um, at onkur eisini hevur brúk fyri mær, sigur Leivur Nygaard. – Tað er so vist, at dagurin hevur fingið eitt heilt annað innihald, eftir at eg havi fingið fast arbeiði aftur eftir hálvum triðja ári í arbeiðsloysi, sigur Leivur Nygaard ... tú merkir dagliga, at øll eru glað, og eingin grenjar um, at arbeiðsdagurin er langur...