fríggjadagur 11. januar 2013síða 34

nr. 4 · 11. januar 2013 2 VIKUSKIFTI List Eyðun Klakstein eydun@sosialurin.fo Í 1986 ynskti hann sær at sleppa til Dan­markar sum skiftisnæmingur, men hann endaði á einum fjarskotnum staði, sum hann púra einki visti um - í Før­oy­um. Men ferðin til Føroya gjørdist ikki eitt svipp ella eitt minni at hava við sær heimaftur. Joel Cole varð fullkomiliga hug­tikin av Føroyum, og síðani hevur hann havt tilknýti til Føroyar og býr nú her. Síðani 2000 hevur Joel Cole fingist við at gera lutir og listarverk úr træi – serliga trøum, sum tað eru ov mikið av heima í statinum Minnesota. – Pápi mín plagdi at gera ymsar lutir burtur úr træi, og eg havi eisini fing­ist við tað, síðani eg var ungur, men síð­ani 2000 havi eg álvara fingist við at gera listarverk burtur úr træi og øðrum lív­ runnum tilfari, sigur Joel Cole. Innflutt úr USA Fríggjakvøldið verður fernisering í Norðurlandahúsinum, har Joel Cole næstu vikuna skal hava framsýning. Hetta er fyrsta framsýning, sum hann hev­ur einsamallur í Føroyum. Verkini eru tey flestu gjørd í USA, men ein part­ur er gjørdur í Føroyum. Joel hevur brúkt eini 40 ymisk sløg av træi í sínum verkum. Joel Cole hevur eisini innflutt fleiri tons av viði úr USA til Føroya, og her kann hann so arbeiða við nýggjum verk­um. Hann hevur eisini brúkt nakað av før­oyskum viði, men meginparturin verð­ur framvegis gjørdur burtur úr trøum, sum hann hevur fingið heiman úr Minnesota. Framsýningin hjá Joel Cole í Norður­landahúsinum stendur frammi til 17. februar. Edrú til Føroya – á fyrsta sinni Redaktørur: Eyðun Klakstein Útgevari: Sosialurin, www.sosialurin.fo Sniðgevi/umbróting: Pætur Eyðunsson Jensen, Sosialurin Forsíðumynd: Eyð Strøm / Mynd: Heinesen Myndir klumman Inna Törnroos Joel Cole hevur nú flutt fleiri tons av trøum heiman úr Minnesota til Føroya. Nú hevur hann framsýning við trælist í Norðurlandahúsinum Tað er heimligt at flúgva til Føroyar. Rokni við, at flest allir útisetar eru samdir við mær í, at flogtúrurin til Vágarnar er øðrvísi, enn hann er aðrastaðni í heiminum. At koma út til gate’ina hjá Atlantic í Kastrup er næstan sum at vera komin til Føroya. Tá eg og familjan skuldu flúgva heim til jóla, var »bussurin« tikin úr ferðslu, og eitt sindur órógvað fór eg út til gatina at hyggja, hvat flogfar var komið ístaðin. Ongastaðni nøkur súla at síggja. Men ferðafólkini vóru hóast alt á veg inn í flogfarið. Eg gjørdist ikki minni bilsin, tá ein DANI tók ímóti, og tað stóð Jet Time á síðuni á flogfarinum. Fyri at kenna meg heilt trygga, spurdi eg »Er dette flyet til Færøerne?« á mínum samanvavda svensk-danska! Tað var tað! Heilt erligt dámdi mær onki serligt. Eg fór beint í seturslumman eftir faldaranum og las skjótt, at Jet Time vanliga flýgur fyri tey stóru charterfeløgini. Hvussu skulu teir vita, hvussu man lendir í Føroyum? Mjørki, síðuvindur, turbulensur, fjøll … ja, tit skilja, at mítt álit á teimum sólbrendu dønunum var ikki serliga stórt. Brádliga sá eg Bergtóru Nielsen – før­ oysku  flogternuna við stórum F! Um hon fer um­borð fer nokk at bera til, uggaði eg meg sjálva – rokni faktiskt við, at Bergtóra hevði klárað at lent sjálv, um tað so skuldi vera. Nå, men vit komu væl uppfrá og fingu eina tríkantaða breyðflís. »Vand – kaffe – vand – kaffe« hoyrdist, tá ið vognurin kom aftur gjøgnum flogfarið, og tá gekk upp fyri mær, at valið hesaferð stóð millum vatn og kaffi. Eg skuldi fyri fyrstu ferð nakrantíð uppliva eina edrúa flogferð til Føroyar. Ikki so galið hóast alt. Tann edrúiligi túrurin merktiskt allarmest í bíðirøðini til vesið – har var ongin røð – vesið var tómt stórsta partin av túrinum, og so var tað so friðarligt umborð. Ongin sum stóð í gongini og fortaldi um roktúrin (eitt sindur ov hart), ella hvussu tað gekst við seinastu próvtøkuni. Jet Time lendi í øllum góðum í Vágum, og tá eg kom í land, greiddi systir mín frá, at óttin fyri óroyndum dønum hevði verið púra ógrundaður, tí Jet Time er eitt gamalt Maersk flogfør, og at flogskipararnir helsthava flogið ein ella annan túrin til Føroya fyrr. So segði hon... Trø úr Minnesota sum list í Føroyum – Eg fari at vera aktiv. Vænti næstan at tey vera noydd til at biðja meg halda munn. Tað er ikki nóg gott at sita í Løgtinginum og tiga fyri lønina, vit tingfólk fáa. Nú eigi eg alla talutíðina, og hana ætli eg at gagnnýta best gjørligt. Kristinna Winther Poulsen, nýggj tingkvinna fyri Sjálvstýrisflokkin Joel Cole brúkar trø úr Minnesota til at gera síni verk mynd: Álvur Haraldsen