fríggjadagur 28. desember 2012síða 12

Fríggjadagur 28. desember 2012 · Nr. 150 12 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Leo Poulsen – Tað er ikki so langt síðani at tað heila byrjaði. Eg havi rokast við Kabarettir úti í Nólsoy, men tann fyrsta veru­liga verkætlanin var helst tá vit fóru í holt við Hav­gird. Tað var úti í Nólsoy, og á pásk­um verður tað trý ár síðani. So tað rættiliga nýtt, alt. Soleiðis sigur Súni Joen­ sen um sína byrjan innan sjón­leik og serliga innan ljós­ upp­seting, nú hann hevur lis­ið í eitt hálvt ár á kongiliga teatri­num í Danmark sum ljós­maður. Júst Havgird leikurin bygdi í stóran mun upp á ljós og ljóð. – Tað endaði tað við. Tað var jú tað, ið nevnist deviced theatre, ið just snýr seg um at byggja alt upp frá grundini. Tað var íslandska Augusta Skúladóttir, sum var leikstjóri, og at byrja við skuldi tað vera heilt einfalt, men sum frá leið hesar mán­ aðirnar, vit arbeiddu, gjørdist tað bara størri og størri, og vit vóru nógvar tímar í studio og spældu live. Og talið av lampum, sum vit fingu skav­ að saman gjørdist bara meir og meir, og var rættiliga stórt til endans, sigur Súni Joen­ sen. Tað endaði bara soleiðis, tað var ikki nakað, sum varð ætlað framman undan. – Tað var ein rættiligur eld­dópur, kunnu vit siga, sigur Súni Joensen. Augusta Skúladóttir er eitt stórt navn innan sjónleik í Íslandi, og hon er rættiliga falli­n fyri evnunum hjá Súna. – Ja, eg havi havt rættiliga nógv samband við Augustu. Árið eftir settu vit upp Pinoccio í Havn, og tað var ógvuliga spennandi at verða við til. Og síðani fór Augusta at seta ein leik upp í Hafna­ firði, í Gaflaral­eik­húsinum, har hon er stjóri. Hetta var ein leikur, sum kall­aðist Ævin­týrini hjá Münch­haus­ en, greiva, og har bað hon meg koma at hjálpa til við ljósunum, sigur Súni Joen­ sen. Hann skuldi bara vera hjálpari, men tá avtornaði, var ljósmaðurin farin, og Súni stóð eftir við øllum, so heta gjørdist hansara triðja ver­kætlan sum ljósmaður. Vildi verða tónleikari – Eg hevði tosað við hana framman undan um at sleppa við til hesa verkætlanina, so eg kundi fáa tað við á mitt CV, tí eg hugsaði tá um at søkja inn á kongiliga teatrið. Eg fór so til Íslands at hjálpa til, tí tey høvdu ein annan ljósmann, men tá til stykkis kom, stóð eg einsamallur eftir við uppgávuni, sigur Súni Joensen. Men einaferð so birtist hugurin at søkja inn á teatrið sum ljósmaður. – Eg veit ikki heilt, tað var helst einaferð fyrraárið. Tað tóktist mær eitt sindur órealistiskt, tí eg var rættiliga gamal. Eg visti ikki um tað bar til sum 29 ára gamal at leggja leiðina heilt um, sigur Súni Joensen. Men hann royndi so, og tað eydnaðist fyrstu ferð. Sjálvur er hann útbúgvin elek­trikari, og pápin, Hilmar Joen­sen, er drivin sjónleikari, so okkurt er eisini komin tann vegin. – Tað hevur tað helst, og tó ikki. Tað er kanska ikki til­vitað, men eg havi altíð heldur vilja tónleikavegin, men tað er ongantíð vorðið til nakað. Eg havi nokk ikki tikið tað nóg seriøst, haldi eg. Og tá eg havi fingist nakað við sjónbleik, hevur tað bara vefrið nakað, sum eg havi gjørt til stuttleikar, sigur Súni Joensen. Tað vísti seg tó, at arbeiðið sum elektrikari og áhugin fyri ljósi og ljóði, sum fyri ein stóran part kom frá tón­ leikinum, var ein góð lopfjøl til tað, sum hann nú lærir. Men tað er sjálvandi ikki bara at siga tað, at sleppa inn á kongiliga teatrið at lesa. – Eg var púra sannførdur um, at eg ikki slap inn, men eg vildi royna kortini. Eg hevði bara gjørt tríggjar verk­ætlanir, har eg sjálvur stóð fyri. Pinoccio vóru vit so tveir um, men hinar báðar leik­irnar var eg einsamallur, sigur Súni Joensen. Har vóru fleiri, sum høvdu nógv meiri royndir enn Súni, men tað er ikki altíð, at tey hyggja bara eftir tí. – Vit vóru ígjøgnum fleiri umfør í upptøkuroyndunum, og tey vilja millum annað vita, hvat ein vil. Tey hyggja eftir samstarvsevnum, og ikki minst eftir ambitiónum. Ikki persónligum ambitiónum um at gerast kendur og forvinna pengar, men listarligum ambi­tiónum. Og tað hava tey so eftir øllum at døma sæð nak­að í, sigur Súni Joensen. Spennandi undirvísing Hendan útbúgvingin er rætti­liga drúgv. – Skúlin kallast nú Stat­ ens Scenekunstskole, hann hevur júst skift navn. Út­ búgv­ingin tekur fýra ár, og eg havi so gingið eitt hálvt ár. Men tað kennist, sum eri eg júst byrjaður. Eg havi fingið jólafrí, men eg gleði meg longu at sleppa niður aftur, sigur Súni Joensen. Undirvísingin er rættiliga verkætlanar kend. – Fyrsta mánaðan var tað felags fundament. Tá vóru allir fýra árgangirnir saman, 20 fólk eru í hvørjum árgangi, og seinastu tveir mánaðirnar hava vit so gjørt ein grund tilgongd við ljósi til smá modellir, har vit hava arbeitt saman við scenografum, so­ vorðið grundleggjandi, sigur Súni Joensen. Men summi fak eru á skúla­beinki. – Vit læra um filmssøgu og hugskotssøgu, har tað meira er um list í síni heild. Og vit hava eisini motiónsfak, men burtursæð frá tí, er tað mest verkætlanir, sum taka nakrar vikur, og so fara vit frá tí eina til tað næsta, sigur Súni Joensen. Trívist sera væl Nú tá hann fer niður aftur, skal hann í fýra vikur undir at læra tekniskar skráir so sum fotoshop og líknandi. Har skulu vit gera tekn­ ing­ar sum vit so deila við hini, og tað er so ein onnur spenn­andi verkætlan, sigur Súni Joensen. Og hetta er eisini ein út­ búgving, sum honum dámar sera væl. – Tað má tú siga. Tað gong­ur ikki ein dagur, uttan eg hugsi um, hvussu heppin eg eri at sleppa inn á hendan skúlan. Hetta, at vakna um morgunin og bara tíma so væl tað, sum dagurin bjóðar. Um tað er fríggjadagur ella mánadagur er líka mikið, eg kenni meg veruliga hepnan at sleppa at ganga har, sigur Súni Joensen. Nú jólafrítíðin kom inn ímillum kennir hann tað, sum kundi hann gott bara hild­ið fram. – Eg hevði als ikki hugsað um tað, eg kundi saktans bara blivið við at gingið í skúla, so væl dámar mær tað, sigur Súni Joensen. Og hann heldur fram: – At kunna liva av tí, man elskar at gera, er fantastiskt! Búi lærir til leikstjóra Tað eru ikki nógvir føroy­ ing­ar, sum hava tikið hesa út­búgvingina, men nakrir, kortini. Ja, Egil Barkley Joensen var tann fyrsti, og Turpin Djur­huus bleiv liðugur fyri fýra arum síðani. Teir hava tikið ljósútbúgvingina. Ann­ ars gangi eg saman við einum, sum lestur til leikstjóra, Búi Egason Dam, og vit hava ar­ beitt nógv saman, sigur Súni Joensen. Hann leggur stóran dent á, at kunna sleppa at ar­beiða saman við Búa, sum hann kallar fyri ein ótrúliga talent­ fullan person. Annars eru dagarnir ógvu­ liga ymiskir hjá føroyska ljósmanninum. – Tað varierar nógv. Tá vit eru í holt við onkra verk­ ætlan, kann tað saktans vera dagar frá klokkan 9 á morgni til 1-2 um náttina, sigur Súni Joensen. Men flestu dagar eru tó frá 9 til 3, onkuntíð tó til 6-7 á kvøldi. – Men hevur tú stórar ætlanir, mást tú eisini brúka nógva tíð, slær Súni fast. Kann altíð læra meir Fyrsta halva árið er nú farið aftur um bak, og hóast nógv er komið innanborða, er altíð ein rúgva eftir at læra. ­– Tú kanst saktans ganga í skúla í 20 ár, og blíva við at læra. Tað er eingin endi á teimum lutum, man kann læra niður í smálutir. Tað er ikki eitt pensum, tú skal læra, og so kann tú siga, at nú havi er gingið hetta ígjøgnum, so nú dugi eg alt. Soleiðis er tað bara ikki, sigur Súni Joensen. Á skúlanum er eingin karak­terur og einki prógv. – Tú kanst ikki siga, at nú havi eg lokið útbúgvingina, og her standi eg við einum prógvi at vátta tað. Soleiðis gongur tað iokki fyri seg. Royndin er í veruleikanum tá tú søkir inn á skúlan, sigur Súni Joensen. So tað ber í veruleikanum ikki til at gera nakað skeivt, tá tú first er upptikin á skúl­ anum. – Nú ræður tað bara um at fáa so nógv burtur úr, sum tú sjálvur leggur í tað. Og so sjálvandi at skapa netverk, so tá tú einaferð kemur út í hinum endanum, ert tú vón­ andi ein partur av um­hvørv­ inum, sigur Súni Joen­sen. Netverk Men eitt er at sleppa at lesa og fáa ta útbúgving, ein brennur fyri, spurningurin er bara, hvørji líkindini eru at fáa eitt arbeiði, tú kanst liva av, og har metir Súni ikki, at líkindini eru góð í Føroyum. - Nei, tað rokni eg ikki við. Tað eru bert nøkur heilt fá, ið kunnu liva av at skapa list í Føroyum. Men eg vóni, at eg í hvussu er í tíðarbilum sleppi at arbeiða í Føroyum og seta ljós til onkrar leikir. Sjálvt um tað ikki eru so nógvir leikir, ið verða settir upp her um árið, sigur Súni Joensen. Hann hevur tó longu ávíst netverk, sum hann kann dúva upp á. – Nú havi eg verið í Íslandi og sett ljós upp har, og skal upp aftur har eftir nýggjár at seta ljós til ein nýggjan leik hjá Augustu Skúladóttir, so tú kanst siga, at eg havi eitt slag av netverki longu, sigur Súni Joensen. Samstundis er hann gjøg­ num sína skúlagongd vorð­in ein partur av danska um­ hvørv­inum. – So sum eg síggi tað í løtuni, kann tað gerast ein tilvera, har eg komi at ferð­ ast nakað ímillum. Eg brenni ikki í løtuni fyri at fáa fast starv í onkrum stórum sjón­ leikarahúsi. Beint nú vil eg bara møta so nógvum fólkum sum gjørligt, og so fáa vit at síggja, tá eg eri útlærdur um trý og eitt hálvt ár, sigur Súni Joensen, sum longu gleðir seg at sleppa í skúla aftur eftir jólafrítíðina. leo@sosialurin.f0 Eg geri tað eg elski at gera Soleiðis sigur Súni Joensen, sum 29 ára gamal søkti inn á kongiliga teatrið at læra til ljósmann. Honum dámar so væl, at hann einki hevði havt ímóti, at eingin jólafrítíð var, og hann gleðir seg at sleppa niður aftur í skúla. Men hannvæntar kortini ikki, at hann kann liva av síni útbúgving í Føroyum, tá hann er útlærdur