hósdagur 30. mai 2013síða 34

nr. 61 · 31. mai 2013 2 VIKUSKIFTI List Eyðun Klakstein eydun@sosialurin.fo Amariel Norðoy ferðast javnan til útlandið, har hann málar summi av sínum verkum. Hann er av og á í Keyp­mannahavn og París og arbeiðir við sínari list, men tað eru motivini úr heimliga umhvørvinum í Klaksvík, sum hann heldur fast um, tá ið hann málar í útlandinum. Pollurin, Kunoyarnes, Norðan og alt hitt, vit kenna frá málning­unum hjá Amariel, sæst eisini aftur á mál­ningunum, hann málar í út­ landinum. – Ótilvitað fái eg sjálvandi íblástur frá teimum støðunum, har eg máli og vitji. Til dømis kunnu litirnar verða eitt sindur øðrvísi, tá ið eg máli í París. Men tað er ikki tann stóri munurin á málning­unum, um eg máli teir her heima í Føroyum, í Keypmannahavn ella aðra­staðni, sigur Amariel Norðoy. Endurnýggjan Í sambandi við, at tað í ár eru 10 ár liðin, síðani Galerie Focus lat upp í Havn, hevur Amariel framsýning í Lamba­gerði, og har fer hann fram til 8. juni at sýna fram verk, sum hann hevur skapt við oljumáling, vatnlitum og stein­prenti. – Tað er eyðsýnt, at tað mynd­ lista­liga avrikið hjá Amariel Norðoy stað­setur hann, sum ein av teimum mest viðkomandi í føroyskari nútíða­ rmyndlist, ektaður – eldhugaður og kær­leikin til ta føroysku náttúruna tryggjar útstrálingsmegina í hansara myndum. Evnini til endurnýggjan sæst týðu­liga á hesari framsýningini, verður sagt um framsýningina. Fernisering verður í Galerie Focus fríggjadagin kl. 16.00, og tá fer tón­ leikarin Holgar Jacobsen at undir­halda við gittara og sangi. Silikon­ boppir og falskar tenn Redaktørur: Eyðun Klakstein Útgevari: Sosialurin, www.sosialurin.fo Sniðgevi/umbróting: Pætur Eyðunsson Jensen, Sosialurin Forsíðumynd: Frida Poulsen / Mynd: Heinesen Myndir klumman Inna Törnroos Líkamikið um hann málar í París ella Rom, eru tað heimligu motivini úr Klaksvík, Amariel Norðoy málar. Nýggj framsýning vísur listamann, sum hevur evnini til endurnýggjan Arbeiðsplássið hevur sett eina verkætlan í gongd – vit skulu gerast sunnari. Fyrsti fyrilestrahaldari er ein kvinna, sum hevur silikonboppir. Hon hevði nógv gott at siga, men tá vit koma aftur til okkara pláss, sigur starvsfelagin beinavegin: »Eg kann ikki taka ímóti heilsuráðum frá einari kvinnu, sum hevur valt at gera boppirnar størri við silikon.« Men hon hevði nógv gott at siga, royna vit, men hann heldur upp á sítt. Um man skal verða eitt heilsufyridømi, eru silkikonboppir ikki nakað man fæst við, tvíheldur hann um. Eg eri ikki samd við honum, men fyri nøkrum vikum fangaði eg meg sjálva við somu tankum. Eg sat yvir av einum væl kendum medium (ein, sum sigur seg kunna tosa við tey deyðu – hevur kontakt við andaheimin), og hann hevði krita-krita- hvítar kunstigar tenn. Git, um eg ikki misti eitt sindur av mínari trúgv uppá hann? Jú, hann sá kunstigur út, og eg dømdi hann sum minni trúverdigan. Eitt tað kendasta orðatak, vit eiga, er, at vit ikki skulu skoða hundin á hárinum, men tað var also júst tað, eg so dyggiliga gjørdi. Ella er tað so, at summi størv – heilsu­ ráð­gevi við silikonboppum og medium við kunstigum tonnum – ikki hóska saman? Eg trúgvi ikki, at eg og hann á arbeiðs­ plássinum eru serliga ólík øðrum fólki. Tað liggur í okkum at skoða eftir hárinum, hóast vit vita, at tað ikki er rætt. Ein yngri starvsfelagi gjørdist einaferð í øðini inn á meg, tá eg segði við hana, at eg ikki helt, at hon kundi fara til eina samrøðu við skræddum nylonsokkum og stuttum kjóla. »HVÍ?« rópti hon í høvdið á mær, og eg var noydd at søkka so lágt sum at siga: »Tí at eg vænti also ikki, at tey taka teg í álvara, um tú sært soleiðis út.« Eg hataði meg eftir ta løtuna, tí eg veit, at hon skal kunna ganga ílatin JÚST, sum hon vil – men tað passar bara so illa til tann veruleika, vit liva í. Tað er ein orsøk til, at øll mannfólk síggja út sum klónir í sínum klædningum – teir vita, at klædningurin inngevur respekt. Tað sama er við slipsum. Tíanverri verða vit nokk dømd eftir okkara skræðu, óansæð hvussu ofta vit siga, at tað er tað innara, sum tað ræður um. So segði hann... Tekur Pollin við sær til París – Eg haldi, at yngra ættarliðið er meira tilvitað um teir faktorarnar, ið kunnu elva til eina krabba­meins­sjúku. Og tað er ein positiv gongd, sum vit sjálvandi fegnast um Jákup N. Olsen, formaður í Krabbameinsfelagnum, nú norðurlendskar út­ rokningar vísa, at fleiri føroyingar fara at fáa krabbamein komandi árini. Amariel Norðoy hevur komandi vikuna framsýning við nýggjum verkum í Galerie Focus í Havn mynd: álvur haraldsen