týsdagur 11. juni 2013síða 6

Mikudagur 12. juni 2013 · Nr. 66 6 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 tíðindi Leo Poulsen Kvinnan hevði drigist við gall­stein í longri tíð, og var und­ir lækna eftirlitið. Í november 1999 var hon til ERCP viðgerð á Lands­sjúkra­húsinum, hvar avgerð bleiv tikin um ikki at skurð­við­gera, fyrr enn allir gallsteinar vóru tiknir. Í staðin varð hon kallað inn aftur á sjúkrahúsið 26. januar at taka gallbløðruna, men orsakað av einum forkølilsi og harav fylgjandi fepuri, bleiv einki gjørt við konuna á tí sinni, og hon varð send heim aftur. Síðani hendir tað, at kvinn­an fær ikki færri enn tveir inn­legg­ing­ar­s­eðl­ar sama dag, ein, ið er æt­l­að­u­r fram­hald­andi við­gerð fyri gall­stein, so­kall­að ERCP og ein, ið er æt­lað­ur skurð­við­ gerð. Tá hon ringir og spyr, hvønn innleggingarseðil, hon skal halda seg til, fær hon at vita, at hon skal skurðvið­ gerðast. Hon verður innløgd 23. februar 2000, og síðani verð­ ur 57 ára gamla kvinnan so løgd undir skurð dagin eftir, 24. februar. Kvinnan fær so at vita frá skurð­viðgerandi læknanum, at alt var gingið sum ætlað, men at hann skuldi av landinum dagin eftir. So far so good, kann sig­ ast. Sama dag gekst eisini alt væl, men dagin eftir sóu vin­ ir og kenningar, at alt ruggaði ikki rætt. Í rættinum mánadagin greiddi maðurin frá, at talan var um eina lutfalsliga lítla skurð­viðgerð, so tey sóu tað ikki fyri neyðini, at maðurin skuldi koma norður um fjørð saman við konuni, men at hann skuldi koma norður fríggj­adagin eftir konuni. Maðurin og børnini og familjan annars tosaði ofta í telefon við konuna. Seinni segði ein lækni at tað var best at konan ikki fór suður fyrr enn mána­dagin. - Ein systir mín og ein svigar­inna saman við hvør sín­ari dóttur vitjaðu konuna, og tey sóu skjótt, at har rugg­ aði ikki rætt, greiddi maðurin frá í rættinum. Ógvusliga pínu Tað gekk ikki long tíð, áðrenn 57 ára gamla kvinnan visti tekin um, at alt ikki var, sum tað skuldi. Hon fekk sterka pínu, gjørdist bæði gul og bleik og so spýði hon. - Tá systur mín og svigar­ innan komu at vitja tann 26. februar greiddi konan frá, at pínan hevði verið so ring náttina fyri, at tey máttu leggja hana í einarúm, so nógv ýldi og brølaði hon av pínu, greiddi maðurin frá í rætti­num mánadagin. Sunnudagin tann 27. febru­ar hevði dóttirin hjá systr­ini ringan illgruna um, at okkurt var áfatt. Hon gjørdi tí av at fara oman aftur á Landssjúkrahúsið um kvøld­ið tann 27. februar, og komin á sjúkrahúsið fær hon at vita, at kvinnan hevði fing­ið hjartasteðg og nú lá í respira­tori. Læknarnir høvdu annars ætlað at skriva kvinnuna út, men av tí at veðrið var rætti­ liga ruskut varð mælt til, at kvinnan varð liggjandi á Lands­sjúkrahúsinum held­ ur enn at fara suður við Smyrli og koma í vanda fyri at spýggja illa. Tað lá tí ongantíð rætti­ liga í kortunum, at maðurin skuldi koma norður til Havn­ ar, men leygardagin hevði kvinnan biðið starvs­fólk­ið um at ringt eftir manninum, men hesari áheitan høvdu tey ikki eftirkomið. Maðurin og nøkur av børni­num fingu tí ikki møgu­ leika at koma norður um fjørð fyrr enn klokkan 15.30 sunnu­dagin, og tá bíðaði fólk eftir teimum á kaini, og tey fingu tá at vita, at skuldi tey sígg­ja konuna á lívi, skuldi berast skjótt at. Hon lá tá sum kunnugt í respiratori, og raknaði ongan­tíð við aftur. Hon var søgd deyð at vera dagin eftir, mána­dagin 28. februar 2000. Kærdi beinanvegin Tað stóð øllum greitt, at her var talan um forsømilsi av onkr­um slag, og longu dagin eftir deyðsfallið, 1. mars 2000, var ein kæra latin til lands­ læknan. Men tað spurdist ikki nógv burtur úr fyrstu roynd­ ini. Kæran varð send til Sund­ heds­væsenets Patient­klage­ nævn, men í fyrsta svarinum frá teimum var als eingin kritikkur av handfaringini hjá læknunum á sjúkra­ húsinum. Men familjan gavst ikki so á hondum, og Patient­ klage­nævnet fekk kæruna á øðrum sinni. Nú sigur nevndin, at ikki var rætt atborið, tá lækn­ar­ nir ikki reageraðu upp á sjó­ n­lig symptomir um, at hol var á har clipsini vóru, og at tað rann gallsýra inn í búk­ holuna. Tað var hetta, sum førdi til, at kvinnan gjørdist gul og bleik, hevði ógvusliga pínu og spýði illa. Eisini Rættslæknaráðið kom upp í málið, og teirra niður­støða var somuleiðis, at læknarnir áttu at varnast týði­ligi tekinini um, at hol var á har gallbløðran hevði verði. Rættslæknaráðið segði, at tað var ikki í lagi, at ein nýggj skurðviðgerð ikki var framd beinanvegin. Somu­ leið­is funnust teir at, at eigin con­trast kanning var framd áðrenn undir og aftan­á skurð­við­gerðina, fyri at stað­festa, um hol var á gall­ gongd­ini, og harvið ein leki inn í búkholuna. ERC-skanning er serfrøði, og finst hendan serfrøði ikki, eigur ein kikarakanning at verða gjørd í staðin fyri at staðfesta, um gallsýra lek­ur inn í búkholuna, segði Rætts­ lækna­ráðið. Fyri familjuna hevði tað týdn­ing, at onkur viðgekk at hava gjørt ein feil. Tey settu seg tí í samband við ein danskan advokat, sum sam­ráði seg fram til eitt endur­gjald upp á 361.000 krón­ur. Men semja fekst ikki um orðingina, og fyri so vítt heldur ikki um upphæddina. Tikið upp til dóms Avgjørt varð síðani at stevna Landssjúkrahúsinum í 2005. Tá hevði málið longu koyrt í fimm ár, men at tað skuldu ganga átta ár aftrat, áðrenn málið endaliga kom fyri í rætt­inum, muni ikki vara nakran. Men soleiðis varð. Rættslæknaráðið varð so drigið upp í málið, og teirra upprunaliga svar kom 10. august 2011. Tað var henda niðurstøða, sum um­ røddi ERC-skanningina, og operatónina, og har verð­ ur eisini sagt, at skurð­ lækn­in ikki handlaði eftir fyriskriftunum, og eisini verður sagt, at ikki var handlað eftir røttum norm­ um, tá tað gjørdist greitt, at talan var um leka og fast­ kílaðir gallsteinar sum forð­ aði gallrensl og sprongdi upp har clipsini vóru, við pínu, spýggj­an og fepuri. Heilt óvanligt ynskti Lands­sjúkrahúsið at stilla suppl­erandi spurningar, og tað gav rætturin loyvi til. Men Rættslæknaráðið end­ur­tók bara sítt upp­runa­ liga svar, og harvið var tað. Heilt fram til rættarmálið mána­dagin royndi familjan at greiða støðuna, so sleppast kundi undan dómsfelling, men ein fundur við Trygg­ ing­ar­felagið Føroyar gav kortini einki úrslit, tí felagið vildi bert gjalda helmingin av kravinum frá familjuni. Maður deyðu kvinnuna vitn­aði í rættinum mána­ dagin, og greiddi gjølla frá bæði lívinum, tey høvdu havt sam­an, og eisini um lagnu­ tungu dagarnar í februar 2000, tá konan doyði. Kravið frá familjuni er 946.850 krónur í endurgjaldi, með­an mótparturin bjóðar í mesta lagi ein bróðurpart av teirri upphæddini. Dómarin í málinum tek­ur sær sína tíð at døma í máli­ num, men vónar at kunna siga dómin áðrenn sum­mar­ frí­tíð­in byrjar av álvara. Annars ber til at lesa meira um hetta málið í Sosiali­num fríggjadagin. Manglandi viðgerð kostaði 57 ára gamlari kvinnu lívið Tað kann kosta Landssjúkrahúsinum upp móti einari millión, at læknarnir púra yvirsóu komplikatiónirnar eftir eina gallsteins skurðviðgerð, og tað førdi til, at ein 57 ára gomul kvinna doyði eftir lutfalsliga vandaleysu skurðviðgerðina. Maðurin og yngsta dóttirin hava stríðst í meira enn 13 ár fyri at fáa eina avgerð i málinum modellmynd