hósdagur 4. juli 2013síða 37

nr. 76 · 5. juli 2013 9 í Fuglafirði haðani ein stórur partur av fam­iljuni er, sigur Sólvá G. Olsen. Hóast vøggan er brúkt til flestu børnini í familjuni, hava børnini hjá Sólvá G. Olsen ikki ligið í henni. – Míni børn hava ikki brúkt hana av tí einfaldu orsøk, at vit hava búð í Dan­ mark, sigur Sólvá G. Olsen, sum fegnast um, at søgan um vøgguna og kúluna verður tryggjað, við tað at Krígssavnið fær hesar lutirnar í varðveitslu. – Eg haldi, tað er so fantastiskt, at tað er eitt slíkt savn í Føroyum, tí Føroyar vóru jú ikki í kríggi, men nógvir manns eru deyðir í Føroyum undir krígnum, og tí er einki løgið í, at vit hava eitt krígs­savn í Føroyum. Tá haldi eg eis- ini, at mann eigur at lata lutir, um mann hevur okkurt liggjandi, sum hevur við kríggið at gera, sigur Sólvá G. Olsen. Spældu í bumbuholi Tá Sólvá Olsen lítur aftur á barnaárini í Havn renna eyðkendu barakkirnar, ensku soldátarnir og heyggjarnir, har tey spældu, henni til hugs. – Vit fluttu úr kjallaranum hjá Frú Øster í Dr. Jacobsensgøtu og niðan í eini hús Mattalág, og har havi eg havi míni barna­ár, fortelur Sólvá G. Olsen, sum serliga væl minnist loftalarmin, sum fór frá, tá loftálop var yvir Havnina. – Tað var als ikki óvanligt, at vit hoyrdu ta sirenuna. Tá sleptu øll øllum, og alt fyri eitt varð farið í kjallaran, har vit royndu at hugna okkum sum frægast, inn til vandin var av, sigur Sólvá G. Olsen. Hon dylir ikki fyri, at hon framvegis minnist óttan, ið kom á tey, tá lofta­ larm­urin var at hoyra. – Vit vóru sjálvandi bangin. Kanska serliga tí at vit vistu, hvussu álvarsom loftálopini kundu vera, tí bara einar 100 metrar frá okkum var eitt stórt bumbuhol, har vit børn ofta plagdu at spæla. Eg minnist, at holið var stórt og runt, og so vuksu gloym meg ei blómur har, fortelur Sólvá G. Olsen. Blídliga eygna­bráið avdúkar, at hon minnist barna­árini í Mattalág sum eina góða tíð. – Har var nóg mikið av plássi av spæla á, tí tað vóru næstan eingi hús har á leiðini tá í tíðini samanborið við í dag. Soldátar á Landavegnum At síggja soldátar á havnargøtum tá í tíðini var ein partur av gerandisdegnum hjá smágentuni Sólvá G. Olsen. – Teir minnist eg øgiliga væl. Minn­ ist eisini væl sekkjapípurnar, sum teir gingu við, tá teir marsjeraðu eftir Landa­vegnum. Og so eisini barakkirnar, har teir hildu til, fortelur Sólvá G. Olsen og leggur afturat, hvussu fryntligir eingils­menninir vóru. – Soldátarnir vóru so ótrúliga fittir við okkum børn og plagdu av geva okk­ um Cadbury sjokolátu. Tað var jú nakað heilt forkunnugt her í Føroyum tá. Eitt annað, sum teir eisini plagdu av geva okkum, var tyggigummi. Eg var so lítil, so eg plagdi altíð at spýta tað út aftur, og tað var nakað, sum hini børnini høvdu hug til at ilskast eitt sindur á, sigur Sólvá G. Olsen og flennir. Søgan fer á savnið Vøggan og kúlan eru eitt av fleiri minn­ um úr fyrstu barnaárunum hjá Sólvá G. Olsen. Eftir ætlan fara tey á Krígssavnið í Mið­vági, har tey vitjandi síðani hava møgu­leika at hoyra søguna, ið hoyrir til vøgguna og kúluna. – Kúluna havi eg goymt, síðani mamma gav mær hana. Onkuntíð havi eg hugsað, at eg burdi sett hana í gips og rammu og síðani givið ommu­børn­ unum, men tey kenna ikki sjálv til hasa tíðina og kunnu ei heldur ímynda sær, hvussu tað var, sigur Sólvá G. Olsen, sum fegnast um at vøggan og kúlan kunnu fara á Krígssavnið. – Vónandi kann tað verða ein spenn­andi søga har, sum tey vitjandi á savn­inum fáa gleði av, sigur Sólvá G. Olsen. Myndir: álvur haraldsen – Nú eri eg ikki ein sentimental týpa, men jú, eg havi ofta hugsað, at tað kundi gingið heilt galið, sigur Sólvá G. Olsen, sum her vísir kúluna, ið rakti vøggu hennara