fríggjadagur 5. juli 2013síða 10

Fríggjadagur 5. juli 2013 · Nr. 76 10 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 deyðin í ferðsluni út í mót­koyrandi breytina. Bilurin vendi við vinstru síðu hjá Hjørdis soleiðis, at mót­koyrandi hevði rent beint í hennara vinstru lið. Okkara ferð var nú eitt sind­ ur minkað, kanska einir 40 km/t. Tá eg sá, at bilurin ikki fekst at koyra til høgru og út í røttu breyt, dugdi eg at síggja, at fyrsti mótkoyrandi fór at renna beint inn í Hjørdis. Her mátti berast skjótt at. – Eg skrykti í róðrið, fyri at fáa bilin at snara, so mót­ koyr­andi ikki fór at renna á Hjørdis. Tað eydnaðist at snara bilinum 180 stig, so at mót­koyrandi nú í staðin kom inn á mína høgru lið. Bilur- in var nú ávegis út av veg­ num. Leif sá, at tað fór at verða ein samanstoytur og setti seg í spenni móti handska­ rúm­inum. – Eg sá beint í billyktirnar á mótkoyrandi bilinum og var tí vísur í, at eg fór at verða raktur. Men hann rendi á hurðina á bak­ setrinum aftan fyri meg. Tað stóð nógv á høvdinum og nakk­anum. Alt føldist leyst, tí megin var øgilig. Hetta tók alt tilsamans bert fá sek­und, men eg upplivdi tað í slow­ motion. Okkara bilur fór útav veg­ num og mól tvær ferðir um seg sjálvan og út á slættan skerv og gras. Hin bilurin fór útav longri frammi. So var alt stilt. Vónríkur Leif lætnaði um hjartað, tá ið bilurin endiliga steðgaði, tí hann visti, at bilurin hevði rakt tættast honum, og kort­ ini var hann óskaddur. Hetta mátti merkja, at Hjørdis eis­ ini var komin væl frá saman­ stoytinum, tá hon sat longri burturfrá. – Fyrst var eg skakkur og síðani øgiliga glaður. Skilti ikki, at eg kundi vera sloppin frá hesum uttan hava ilt nakra staðni. Eg sá, at Hjørdis lá út ímóti førarahurðini. Eg tók í hana og vildi hava hana yvir ímóti mær. Har sá alt vanligt út, og einki var at síggja á henni. Hon andaði, men eg fekk ikki samband við hana. Roknaði við, at hon var svímað. Eg hugsaði ikki tað ringasta. Eg visti, at okkurt var hent, men visti ikki hvat. So sat eg har og helt um hana, og bara andadráttur hennara hoyrdist. Eg sá niðan á vegin, har fólk nú hoyrdust, minnist Leif. Rúturin, har Leif sat, var brotin ella opin. Fólk komu oman at spyrja, um alt var í lagi. – Eg sat bara við henni. Eg segði, at einki var galið við mær, men eg fekk ikki samband við Hjørdis. Sá at fólk stóðu við fartelefon, helst fyri at ringja eftir sjúkrabili. Eg brúkti fartelefonina at lýsa við, fyri at hyggja, um nakað var at síggja á Hjørdis. Eg fann einki, sum var galið, men eyguni vóru hálv­blund­ andi. Eg føldi, at eg bleiv vát­ ur omaneftir síðuni, men visti ikki, hvat tað var, tí tað var bølamyrkt. Brádliga kvirt Tey sótu tveyeini og bíðaðu eftir sjúkrabilinum. Ein mað­ur, sum stóð uttanfyri, bað Leif hyggja í oyruni á Hjørdis. – Tá sá eg, at blóð kom úr oyrunum og skilti, hví eg var vátur oman eftir síðuni. Eg var kortini framvegis vón­ ríkur. Men tá eg segði honum, at blóð kom úr oyrunum, sá eg á hansara andlitsbragdi, at hetta var ikki gott. Tá kom nakað av fjáltri á meg. Eg rópti nakrar ferðir, um ikki sjúkrabilurin var á veg her, tí vit høvdu sitið her nóg leingi. Leif fekk at vita, at sjúkra­ bilurin var ávegis, men at hálkan seinkaði. – Meðan vit bíðaðu, hoyrdi eg, at hon fór at anda øðr­vísi og meiri tungliga. Og brádliga var púra kvirt. Tá rópti eg niðan á vegin, at hon er steðgað at anda, greiður Leif frá. Hann visti, at hetta var álvarsligt og gjørdi av, at hon skuldi úr bilinum um­ gang­andi, og leyp úr sínum vindeyga. Tá varnaðist hann, at bilurin sá út, sum hann var hálv­ur – reyvin var rætt og slætt trýst saman til næstan einki. Hann leyp yvirum, fyri at vita, um hann fekk latið hurð­ina upp. Men bilurin var so skeivur, at tað bar ikki til. – Onkur kom við eini jarn­stong at bróta hurðina upp við, so vit fingu hana úr bil­inum. Tað kláraðu vit rímiliga skjótt, og fingu hana út og bóru hana niðan í veg­ jaðaran. So tóku fólk yvir, fyri at geva henni fyrstuhjálp. Sjúkrabilurin var framvegis ikki komin. Men tá gingu bert fáir minuttir, til teir komu. Tað kendist sum gingu tað einir 40 minuttir tilsamans, men tað vóru helst ikki nógv meiri enn 10. Harfrá veit eg ikki meiri, men hugsaði, at hon var í góðum hondum. Vónin brast Tey vórðu koyrd suður á Lands­sjúkrahúsið í hvør sínum sjúkrabili. Har var nógv fólk allastaðni. Leif visti ikki, hvussu støðan var hjá Hjørdis. – Tað var, sum mann sá á starvsfólkunum, at hetta var sera álvarsligt. Og tað var ikki meg tað snúði seg um, tí mær bagdi einki. Eg tordi ikki at spyrja, tí eg orkaði ikki at hoyra nakað ringt – eg vildi hoyra okkurt gott. Hann varð koyrdur í eina hvílistovu, har hann bara lá. – So kom ein lækni, Heini Harryson, sum eg kenni. Hann spurdi meg, hvussu eg hevði tað? Eg spurdi eftir Hjørdis. Eftir eitt bil svaraði hann, at hon er farin. Tástani skilti eg, hvussu álvarsligt tað var. Eg vónaði til tað allar­seinasta, men nú datt alt sund­ur. Míni foreldur vóru hjá mær, og tey grótu eisini. Teir næstu tímarnar komu familja og vinfólk út á sjúkra­ húsið. Tey vildu vita, hvat var hent. Vinkonur Hjørdis komu eisini. Soleiðis gekk ein long løta. – Tað harðasta var, tá henn­ara familja kom inn til mín. Mamman og hennara fýra systkin. Hjørdis var lítla­systirin. Onkur teirra var komin úr Danmark. Tey bíð­ aðu leingi eftir pápa henn­ ara, sum var úti við línubáti. Tað tók eina løtu at sigla inn. Eg hugs­aði nógv um, at hann skuldi frætta úti á sjónum, at yngsta dóttirin var deyð. Tað kendist óveruligt hjá Leif, at hann var púra frískur likamliga. So var ein veggur ímillum, og har lá Hjørdis deyð. Tað vóru fólk eisini bilsin um. Meðan vit bíðaðu, hoyrdi eg, at hon fór at anda øðrvísi og meiri tungliga. Og brádliga var púra kvirt framhald á síðu 9... Mynd: Álvur Haraldsen