týsdagur 23. juli 2013síða 82

Sosialurin · juli 50 Ólavsøkan 2013 W anja bindur, tøvir, litar og heklar. Við íblástri úr náttúruni, gomlum sniðum og mynstrum evnar hon pløggini til í einføldum sniði við víkingakendum dámi. Tógvið er før­oysk ull. Stundum nýtir hon útlendskt tógv saman við tí føroyska. Altíð ull ella silki. Til pløggini ger hon prýðislutir úr horni, beini o.ø tilfari. Alt er virkað við hond. Umframt kjólarnar so skapar Wanja eisini troyggjur, vestar, húgvur, hattar, taskur o. a. til kvinnur og gentur. Wanja er ikki nakar ársungi, tá tað kemur til binding. Hon bant áðrenn hon fór í skúla. Hon hevði góðar lærumeistarar. Hon fortelur um ommuna í Klaksvík, at hon sat við køks­vindeygað og bant ella stoppaði. Abbin fekst við bátamotorar. Omman í Fuglafirði sat við stovuvindeygað og bant skipstroyggjur, ið Wanja slapp at lata inn til Haraldsen. Í kjallaranum húsaðist abbin, har hann hevði verkstað. Har var so ruddiligt, at man kundi ganga á leistum. So handverksligu evnini hevur Wanja í báðar ættir. Hóast hon sigur seg hava gingið og gongur í lívsins skúla, so hevur hon tó verið á mongum ymiskum lista- og handverksskeiðum gjøgnum árini. Og luttikið í nógvum fram­sýningum. Wanja er sera fegin um teir frálíku karmar, vegleiðing, kappingar o.a, ið Jónhild Jóhannesen og Randi S. Vang hava skipað fyri innan handverk í fleiri ár. Tað veri seg: Jólasølur, »Hendur og Hugflog« 1998–2002, »Gluggaglæma« 2003-2005 í Müllers Pakkhúsi. Hetta heldur Wanja hevur verið ein sonn klekingarstøð hjá føroyskum listahandverkarum. Wanja hevur luttikið í nógvum tiltøkum, mill­ um annað í fram­sýn­ing­ini »UPPRÁK« í Norður­landa­ húsinum 2005, í framsýningini »Granna­gróðu« í Íslandi í 06, í Gallarí Ribarhúsi í Fuglafirði saman við øðr­um í 07. Umframt aðrar sølu­ framsýningar í Havn bæði um summarið og um jóltíðir í Havn. Í dag, 24. juli, letur hon so sølufram­sýn­ing av kjólum upp í Listastovuni í Áarstovu í Gongini í Havn. Spennandi frams í søguligum umh Wanja um langabban í Kollafirði:: – Langabbi mín, Dánjal Jákup á Miðgerði, var deyður, áðrenn eg var fødd. Tað var hann, sum laðaði skúlan í Kollafirði í 1889, bert 18 ára gamal. Hann laðaði Piddasahandil og Ribarhús í Fuglafirði til beiggja sín Gamla Sámal Petur. Bergur hjá Pidda hevði eina samrøðu við Dánjal Jákup, har hann varð spurdur, um hann ikki gjørdi eina tekning, áðrenn hann fór í holt við eitthvørt handverk. »Jú«, segði hann, »hon er boynt her« og peikaði við fremsta fingri á høvdið. ORÐ Simona Weihe, simona@sosialurin.fo Myndir Álvur Haraldsen alvur@sosialurin.fo Ein smílandi Wanja Petersen í Listastovuni – Ongin av kjólunum, eg geri, er líka, so tað finst bara ein av hvørjum, sigur Wanja, sum í nógv ár hevur fingist við alskyns hondarbeiði. Í ólavsøkuskránni í ár er eitt av tiltøkunum sølufram­sýn­ing­in av kjólum í Listastovuni í Áarstovu í Gong­ini, sum Wanja Petersen skipar fyri