týsdagur 3. september 2013síða 10

Mikudagur 4. septmeber 2013 · Nr. 101 10 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Minningarorð um vinkonu okkara Mariu Poulsen Fødd tann 25. august 1944 Deyð tann 8. september 2012 Góða Maria. 25. august hevði tú verðið 69 ár, hevði tú livað. Men krabba­mein, sum kom sníkj­ andi inn á teg fyri umleið trim­um árum síðan, bleiv so ógv­usligt hjá tær. Og tú kemp­aði og gjørdi alt, sum var í tín­ari makt fyri at verða frísk aftur. Men tíverri, tað eydn­aðist ikki. Tann 8. sept. 2012 læt tú eyg­uni aftur fyri seinastu ferð. Vit báðar komu at kenn­ ast, tá ið vit í 1970 komu at búgva hurð um hurð á Hvarv­ i­num í Havn. Ein sera góð tíð, vit vóru ungar og raskar. Mað­ur og børn var fremst í huga okkara. Maria var sjúkrasystir, og eg minnist eg hugsaði, at fitt­ari og mildari kundi ein sjúkr­a­systir ikki vera. Rætt hevði eg, havi hoyrt at hon var ein sera dugnalig sjúkra­ systir. Og lat meg siga tað her bein­an­vegin, at hon var sera glað fyri sítt arbeiðspláss, tos­aði mangan um sínar fittu starvs­felagar. Hon var sera tolin við øll, ong­an­tíð kann eg minnast Mariu tosa við harðari rødd. Líka mild sum eg havi hoyrt, hon var, tá hon var til ar­ beiðis, var hon eisini heima við hús, hjá Peturi Arndis og Ragn­ari. Hon elskaði hesi trý menn­iskjuni. Í 1973/1974 fluttu hesar fam­ilj­ur­nar báðar fra Hvarv­i­ num. Maria og Petur við báð­ um børnunum út í nýggju hús teirra á Bíggjarvegi 2, og vit nið­an í Svanga. Nú vit ikki vóru grannar, var gott at hava bindiklubban “MESK­AN” (navnið er sett sam­an av fyrsta stavi í navn­i­num hjá okkum 6 bind­ i­klubb­a­kon­unum.) Har hava verið nógvar góðar løtur nú í skjótt 40 ár. Og næstan á hvørj­um ári hava vit verið eitt vikuskifti úti á onkrari bygd sam­an við monnunum, vit eru komin víða, og vit hava eisini verið uttanlands. Minn­is­ríkar løtur og gott at min­n­ast aftur á. Seinasti túrurin hjá okk­ um var í juni mánaða í fjør. Minn­ist vit sótu og tosaðu um, hvar vit skuldu fara í ár, og nær tað skuldi verða, minn­ist Maria var skjót at svara: “Lat tað bara verða skjótt, ikki bíða ov leingi, lat okk­um bara fara nú í juni, einki at bíða við” . Hon visti meira, enn vit hugsaðu ta løtuna, hon visti eisini tá, at hjá henni var einki meira at gera, og sum sjúkrasystir hvønn veg tað bar. Vit høvdu ein so deiligan túr á Oyr­ar­ bakka, og Maria hugnaði sær og var væl til passar og glað fyri túrin. Haldi tað var ein av henn­ara seinastu túrum út um Havnina. Tríggjar mánaðar aftaná var hon farin. MESKAN verður ongantið tann sama aftur, nú fyrsta eyg­að er mist. Saknurin er stór­ur, og undarligt er ikki at hoyra málið og síggja henn­ara fitta, blíða snýð. Og ongantíð koma út aftur í bind­i­klubb hjá Mariu, har sum tað altíð var so deiligt at vera. Men størstur er saknurin og sorg­in hjá tær góði Pet­ur, og hjá Arndis og Ragn­ari við makum og so omm­u­børn­u­ num. Eitt kann eg siga tykk­ um, og tað vita tit eisini, at Maria elskaði sín mann, síni børn, síni svigarbørn og síni ommu­børn, og tað var ringt hjá henni at fara frá tykkum. Minn­ist so væl seinastu ferð eg var og vitjaði hana. Lá í seing­ini, væl passað av Peturi, men illa sjúk. Tey bæði vóru samd um, at hon skuldi verða heima sum longst. Minnist hon segði: ” Eg eri ikki bang­ in at doyggja, men hvat hevði eg ikki hugsað mær at slopp­ ið at livað og upplivað míni omm­u­børn“. Tað vóru tung spor hjá mær at fara frá henni, eg skuldi uttanlands eina tíð. Báðar hugsaðu tað sama - hetta er seinastu ferð vit síggj­ast . Tað vóru nógv tár sum runnu ta løtuna, So vit bæði maðurin og eg vóru ikki í Vesturkirkjuni, tá ið Maria varð borin út. Tað vóru vit sera hørm um. Góðu tit øll, goymið minn­ ini um hana í hjørtum tykk­ ara, einki annað kunnu tit gera, tit gjørdu alt sum tit kundu gera fyri hana, tá ið hon hevði brúk fyri tykkum. Og hon var so sera takksom fyri tað. Hugsi eisini um systkini hjá Mariu og Peturi við fam­ ilj­um, ringt at missa eina so fitta systur og svigerindu. Jesus pápi veri hjá tykk­ um, og okkum øllum. Hvíl í friði góða fitta Maria. Bindiklubburin Meskan / Nicolina