hósdagur 19. desember 2013síða 12

Fríggjadagur 20. desember 2013 · Nr. 147 12 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Bireta Hansen – ein heilsan á 70 ára degnum Í morgin, 21.desember, fyllir Bireta Hansen í Havn sjeyti ár. Hon er fødd í Vági sum mið­l­ing­a­systir av fimm systkj­um. Hon er dóttir Alfridu og Palla í Tøðuni. So skjótt sum hon slapp úr skúl­a­num, arbeiddi hon í fiski og sum arbeiðisgenta í fleiri húsum í Vági. Blaðung fór hon til Íslands at vinna m.a. í Bildudali. Síðan fór hon í Føroyingahavnina, har hon arbeiddi á Velferdshúsinum eitt summar fyrst í 1960 un­ um. Ikki fyrr enn hon byrjaði á telefonstøðini í Vági, kann man siga, at hon kom á røttu hillina. Tí har var brúk fyri talu­gávum. Eftir nøkur ár í heim­ bygdini, søkti hon til Havnar og fekk starv á telefonverkinum. Tá var telefonin ikki automatiserað, so telefon-damurnar sótu við vekslaran og knýttu sam­band við fólk runt um í land­inum. Har sat hon so og tos­aði í telefon í útvið ein mans­aldur. Kanska vildi hon hava aðrar avbjóðingar. Tí tá ið Statoil í 1980 unum søkti eftir fólki at taka sær av kunda­ røktini, fór hon at starvast hjá teimum. Har hevur hon so sitið, til hon í fyrrárið bleiv pensionerað. Hon kann sanniliga líta aftur á eitt virkið arbeiðislív, har hennara partur ikki hevur ligið eftir. Arbeiðissom og álítandi. Mong eru tey viku­skiftir, ið hon mátti fara til arbeiðis, meðan onnur høvdu frí. Í fyrru giftu fekk hon tveir synir, Óla Hans og Jógv­an Páll, sum báðir eru komnir væl undan. Seinri giftist hon við Ernst Hansen úr Nólsoy. Tey fingu nøkur góð ár saman í heiminum í Tjarnarlág. Fyri ommubørnini er tú heilt vist verðins besta omma! Altíð fús at baka pannukakur ella skipa fyri einum ”hot wings” og kips-party. Hjá okkum og allari familj­uni hevur tú verið mitt­ punktið í Havn. Eisini tá ið ikki var so vítt til veggja. Men har sum hjartarúm er, er eisin húsa­ rúm! Tað hava okur øll, børn okkara og vinfólk teirra sann­að. Mangar eru tær ólav­søkurnar, tá fólk svav í hvørjum króki. Góða Bireta, systir! Okur ynskja tær hjartaliga til lukku! Og takka tær fyri mangar góðar løtur, sum okur hava havt saman! Vónandi fært tú ein hugna­ligan føðingardag. Harrans signing í komandi árum. Systkini í Vági Tollaksmessu­ dagur 1913 Tollaksmessudagur 1913 var, sum kunnugt, ein dapur dagur í føroyskari útróðrarsøgu. Ta ferðina var eisini ein bátur úr Rituvík á útróðri. Smidligt er farið, ið fram eftir stevnir, seks mans til ára úr støðni avstað, náttin er vøkur, tó hvør maður kennir løtan má brúkast, brátt skifta kann lag. Á Tollaksmessu nú nær móti jólum, hoyrdist frá bátinum sálmakent lag, stjørnurnar bjartar og stilli í sjónum, dýrdin var føgur, teir sannaðu tað. Komnir á miðið teir fóru til verka, línurnar settu so skjótt eftir hógv; aftaná løgdu teir nakað til merkis, fjart har í havsbrúnni sorti upp dró. Skjótt hann seg breiddi og so kom eitt vindblak, var best í stundini heim seta kós? Veðrið skjótt øtlar – teir línuna draga kraftmiklar hendur nú rívast til blóðs. Skjótt bar hann at, tann, ið har var á odda, ein, sum var við hesum, taldi mær frá blaðungur tá, tó enn greinliga minnist bragdið, bátsfelagan fremja hann sá. Línan úr havi ei drigin, men rivin, flotini ikki teir bjargaðu tá, í borðinum búgfult av onglum stóðu, teymar hann sleit, tá ið hart leikti á. Royndu teir har sína ítastu megi, alsamt at oysa tað kravdi sín mann, hildið var á – kámt sást lýsa fyri degi, fámælt var orðað og sjórok um stavn. Veiðan er bjargað, og uttan av havi aftur mót landi leiðin nú lá, ilskan í sjónum og brotið frá bárum, undir teir spurdust í aftur tá. – – – Ódnin var mikil, ei mundi avhæsa; tá sást eitt óløg’, ið alt kundi knasa, reisa seg upp sum ein hóttandi múrur endin er komin, hvør maður nú stúrir. Á teimum øllum nógv mundi standa, skuldu teir ongantíð vinna til landa? Men tá ið skaðasjógvur skal bróta, tann elsti í bátinum royndi sær fóta. Upp brá sín arm, hin almáttuga nevndi – nakað var hent, hvør ein á sær nú kendi. – Brotið hitt mikla, ið alt kundi knasa, slætnaði niður uttan at hvæsa. Seinni, tá ið teir nærkaðust støðni, fólkið alt samlað var niðri á lónni, loftaðu bátinum alt sum í einum garður av monnum á sjóbardum steinum. Maður, sum slíka lívsroynd kann gera, av henni støðugt merktur man vera; stríðið og bjarging mót hóttandi bárum lýsir sum viti á aldrandi árum. Nancy Vesturbú Rit og yrkingar, 1987