hósdagur 16. januar 2014síða 28

Blaðnr. 7 · 17. januar 2014 4 VIKUSKIFTI Hjálpararbeiði Rannvá G. Fossaberg rannva@sosialurin.fo - Alt er annarleiðis her, og fólkini hava ein heilt øðrvísi hugsunarhátt enn tann, vit kenna. Tað er nakað, tú veruliga mást venja teg við. Tað sigur 20 ára gamla Anna Maria Wraae, sum saman við 29 ára gomlu systir síni, Ásu, er í býnum Dar es Salaam í Tanzania, har tær gera sjálv­ boðið hjálpararbeiði fyri altjóða felags­ skapin Projects Abroad. Fyrst í desember mánaði komu tær til fátæksliga býarpartin í stóra býnum Dar es Salaam, har Ása hjálpir til á einum sjúkrahúsi, og Anna Maria ar­ beiðir á barnaheimi. Her skulu tær vera til einaferð í mars mánaði. – Hóast tað til tíðir kann tykjast púra vónleyst at hjálpa fólkunum her, so ivast vit ikki í, at vit eru við til at gera ein mun, siga tær báðar systrarnar, sum eru úr Havn. Hugskotið at fara til Afrika í nakrar mánaðir átti Anna Maria. – Í summar varð eg liðug við HF og valdi at taka eitt sabbatsár, og tá eg altíð havi ynskt mær at sleppa til Afrika, hugsaði eg, at nú skuldi tað verða. Á netinum las eg um felagsskapin Projects Abroad, og so var eg skjót at biðja Ásu koma við mær, sum júst var givin at lesa lívevnafrøði, fortelur Anna Maria. Fingu ein hvøkk Tann 8. desember komu tær til Tanzania, og eftir at hava hildið frí á oynni Zanzibar í eina viku, byrjaði ger­ andisdagurin í Dar es Salaam, har tað er serstakliga fátæktsligt. – Á flogvøllinum fingu vi tein rættan hvøkk. Vit blivu nærmast jagstraðar av hýruvognsførarum, sum vildu sleppa at koyra okkum, men tí­ betur var tað onkur, sum segði okkum, at vit máttu endiliga ikki fara í ein av hesum hýruvognunum. Tað er ikki óvan­ligt, at hýru­vogns­førararnir koyra við ferða­fólki til eitt avsíðis stað, læsa hurðar­nar og ræna pengar og aðrar rúgvus­miklar lutir frá teimum. Júst tá vit fingu hesa ávaringina, hugsaði eg, hvat í víðu verð vit høvdu rótað okkum inn í, greiðir Anna Maria frá. Anna Maria og Ása hava umvegis felagsskapin fingið innivist hjá eini 67 ára gamlari kvinnu. – Hon dugir hampiliga væl enskt, men hini fólkini, vit koma í samband við, eru ikki serliga stinn í enskum, og tískil er ikki heilt lætt at samskifta, sigur Anna Maria, og Ása heldur fram: – Tað er áhugavert at uppliva, hvussu tey búgva og liva her. Konan, vit búgva hjá, hevur havt tað ógvuliga hart, og serliga seinasta árið hevur mist ein stóran part av sínum nærmastu orsakað av sjúku, og tað ávirkar hana sjálv­andi. Men hon er fitt við okkum og gevur okkum nóg mikið av mati, sigur Ása, sum tó er eitt sindur troytt av at eta somu rættirnar dag um dag. Anna Maria er samd. – Vit eta nógv rís, bønir og eitt slag av hvíttkálsstúvningi. Og tá okkurt ser­ ligt er á vási, fáa vit høsnarunga. Tað kann gerast í so einstáttað, og tí fara vit javnan út í býin at eta við øðrum ung­ um, sum eisini gera sjálvboðið arbeiði her á leiðini, sigur Ása. Eitt, sum tær framvegis skulu venja seg við, er tann nógvi hitin. Hóast hita­ stigini liggja um tey 30 stigini, er vætan í luftini um eini 90 prosent, og tískil kennist luftin rættiliga kvalin inni í býnum. – Ta fyrstu tíðina høvdu vit ilt við at sova um næturnar, tí tað var alt ov heitt. Tann øgiliga hitin gjørdi eisini, at vit mistu matarlystin, og sum heild vóru vit bara allatíð troyttar. Men nú gongur nógv betri við øllum tí, sigur Anna Maria, sum arbeiðir á einum barna­heimi, meðan Ása starvast á økis­ sjúkra­húsinum í býnum. Børn verða sligin Hvønn morgun fer Anna Maria til ar­ beiðis á einum barnaheimi, har hon er um børnini, syngur við teimum, spælir og so framvegis. – Størsti trupulleikin er so at siga, at eingin dugir enskt. Hvørki børnini ella starvsfólkini. Men so brúki eg bara alternativar mátar at samskifta, sum til dømis við at syngja sangir og brúka teknmál, fortelur Anna Maria og heldur fram: – Eitt nú havi eg lært tey at syngja »høvd, akslar, knæ og tær« á enskum, og hóast vit gera teknini, sum hoyra til sangin, so haldi eg ikki, tey skilja tað, sigur Anna Maria og hevur hug at flenna. bara hyggja at – Tað er torført bara at hyggja at, meðan barnaheimsbørn verða sligin, og fólk á sjúkrahúsinum ikki fáa neyðugu hjálpina. Hetta uppi­ haldið gevur okkum av álvara eina aðra lívsáskoðan. Soleiðis siga systrarnar báðar Ása og Anna Maria Wraae, sum í løtuni gera sjálvboðið hjálpararbeiði í einum av fátækastu støðunum í Tanzania í Afrika Torført Myndir: privatar Anna Maria (v.m.) á vitjan á sjúkrahúsinum, har Ása arbeiðir