hósdagur 23. januar 2014síða 28

Blaðnr. 10 · 24. januar 2014 4 VIKUSKIFTI samrøða Rannvá G. Fossaberg rannva@sosialurin.fo – Eg veit væl, at tað eru ikki so nógv, sum velja at liva, soleiðis sum vit gera, men fyri okkum er hesin lívsstílurin rættur. Tað sigur 21 ára gamla Jónhild L. Magnussen úr Miðvági, sum er trúlovað Tóri Olsen, ið er hoyvíkingur men býr í Sørvági. Tey bæði blivu trúlovað í desember mánaði, eftir at hava verið saman sum par í eitt ár. Tann 19. apríl skulu tey giftast í Miðvágs kirkju. Tað, sum ger Jónhild , ið er útlærd klædnaatstøðingur, og Tór, ið lærir til grann­skoðara, eitt sindur annarleiðis enn onnur ung pør, er, at tey eru jomfrýr og ætla at vera tað, til giftiringarnir eru komnir á. – Trúgvin fyllir nógv og er ein natúr­ligur partur av okkara ger­andis­ degi. Sambært Bíbliuni hoyrir kynsligt samband heima í hjúnarbandi, og tí er tað ein sjálvfylgja fyri okkum, at vit goyma okkum til hvønn annan, inntil vit eru gift, sigur Tórur. Ung og trúgvandi Bæði Jónhild og Tórur eru uppvaksin í einum trúgvandi umhvørvi. Jónhild er kirkjufólk og hevur verið nógv í Missións­húsinum í Miðvági. Tórur, sum er upp­vaksin í Hoyvík, hevur øll síni ár gingið í samkomuni Oasuni. At vera ungur og trúgvandi er ikki altíð heilt lætt, tí onkrar avbjóðingar eru. – Størsti trupulleikin er tann, at í tíni samkomu ella kirkju lærir tú eitt sett av virðum, men tey virðini sært tú næst­an ikki nakra aðrastaðni. Til dømis verður tað ikki viðmælt fólki at ganga full í býnum, og Bíblian sigur eisini, at tað ikki er gott, men allastaðni tykist tað bara vera ein sjálvfylgja. Tað er nak­að, mann bara ger, sigur Tórur og heldur fram: – Tá er tað oftast lættari bara at halda seg saman við vinfólki, sum hava somu virði sum tú, tí so endar tú ikki í onkrari keðiligari støðu, har tú kennir bólka­trýst, sigur Tórur. Summi halda, at pør sum Jónhild og Tórur hava eitt keðiligt lív, tí tey ikki ganga í býnum, men soleiðis er als ikki sambært teimum sjálvum. – Kanska gera vit ikki júst tey somu ting­ini, sum flest onnur á okkara aldri, men eg føli ongantíð, at vit hava tað keði­ligt. Eitt nú haldi eg, at vit altíð hava góð, stuttlig og festilig vikuskifti, har vit eru saman við vinfólkum og hava hugnað okkum. Munurin á okkum er, at mánamorgun minnast vit altíð, hvat tað er, vit hava gjørt leygarkvøldið, sig­ur Jónhild og smílist. Liva sum fráhaldin Hjá nógvum ungum fyllir kærleikslív rættiliga nógv, og soleiðis er eisini við Jónhild og Tóri. Og tó. Longu sum heilt ungir tannáringar tóku tey avgerð um ikki at vera kynsliga saman við nøkrum, fyrr enn tey vóru gift. Tað lyftið hava tey hildið. – Tá eg var 16 hevði eg havt okkurt fjas við onkrum drongi, men tá tað bleiv liðugt, minnist eg, at eg lovaði mær sjálvari, at næsti drongurin, sum eg fór í parlag við, skuldi vera ein, eg ynskti at gifta meg við. Síðani havi eg liv­að mítt lív út frá tí lyftinum, greiðir Jónhild frá og heldur fram: – At goyma seg sjálvan, til mann er giftur, er umráðandi fyri meg, tí eg føli, at sex hoyrir til í hjúnabandi, og so­leiðis er tað bara, sigur Jónhild, og Tórur nikkar samdur við høvdinum. – Eg havi júst sama hugburð sum Tað hendir – Vit høvdu ynskt, at onnur ung kundu upplivað alt tað góða, sum vit fáa burturúr við ikki at hava sex. Men vit viðganga, at tað til tíðir kann vera torført at halda seg til reglurnar, vit hava sett. Soleiðis siga Jónhild L. Magnussen og Tórur Olsen, sum hava valt ikki at vera saman kynsliga, fyrr enn tey eru gift á brúðarnáttini Mynd: Álvur Haraldsen