hósdagur 19. juni 2014síða 26

Sosialurin nr. 69 · 20. juni 2014 2 VIKUSKIFTI List Eyðun Klakstein eydun@sosialurin.fo Spanski listamaðurin Pablo Picasso fekk so mikið tíðliga viðurkenning, at hann upplivdi sjálvur at verða kosin sum ein tann týdningarmesti listamaðurin í 1900-talinum. Eitt av høvuðsverkunum frá fyrstu listatíðini hjá Picasso er málningurin »Tað bláa rúmið«, sum Picasso málaði í Paris í 1901. Nú hevur ein nýggjur loyni­dómur knýtt seg at málninginum, tí infra­reyðar geislingar vísa, at ein ókendur maður er goymdur í málning­ inum. Tíðindastovan AP skrivar, at National Gallery of Art á Cornell University og Winterthur Museum í Wilmington í USA hava seinastu fimm árini kannað málningin, tí serfrøðingar hava hildið, at málningurin er málaður út yvir eitt annað motiv. Kanska listahandlari Nú upplýsingarnar frá kanningunum eru lagdar fram, vísur tað seg, at ein maður, sum er ílatin butterfly og hvílur and­litið móti hondini, er at finna i lørift­inum. Nú verður roynt at finna fram til, hvør maðurin í málninginum er. Picasso var júst komin til Paris at finna íblástur, tá ið hann málaði hend­ an málningin. Eitt boð er, at motivið er Ambroise Vollard, sum var ein franskur lista­ handl­ari, og sum var vinmaður við Picasso og skipaði fyri hansara fyrstu fram­sýning í Paris. Men enn eru prógv ikki funnin fyri hesum pástandi, og meðan hetta verður kannað nærri, er málningurin sendur á ferð í Suðurkorea, har hann skal sýnast fram á ymiskum gallaríum. Business við beiskum smakki Redaktørur: Eyðun Klakstein Útgevari: Sosialurin, www.sosialurin.fo Sniðgevi/umbróting: Pætur Eyðunsson Jensen, Sosialurin Forsíðumynd: »Djóraselfie« / Tekning: Ragnhild Kjærbo klumman Infrareyð stráling hevur avdúkað ein loyniligan mann í einum kendum málningi hjá Picasso Fyri fyrstu ferð í lívinum havi eg flogið á business class. Tað var við einum stórum altjóða flog­ felagð, og jú, tað var júst so, sum eg hevði ímyndað mær. Køirnar vóru styttri, maturin betri, tænastan fantastisk og flogvøllaloungin eitt satt upplivilsi. Eg betalti ikki eitt oyra av hesum – ferðin var ein arbeiðsferð. Eg ferðaðist saman við tveimum starvs­ felagum, ið eru meira vanir enn eg at ferðast í arbeiðsørindum, og hjá teimum er business class meira gerandiskostur. Vit hava áður kjakast um tað er rætt at gjalda seg fram við køini í LEGO-landi, og tað vardi ikki leingi, áðrenn sosialisturin í mær fór at gera vart við seg og føla seg heldur illa tilpassar í leður­setrinum fremst í flogfarinum. Tí tað er sjáldan, at klassasamfelagið er so sjónligt sum í einum flogfari. Tey, sum hava goldið minst, sita aftast, og tey, sum hava goldið mest, fremst. Í staðin fyri at njóta matin og ókeypis tæn­astuna fóru vit at kjakast, um tað er rætt ella skeivt, at viðførið hjá teimum á business klassanum skal hava ein reyðan lepa á, ið sigur »Priority«. Eg meini, at fólkini longri afturi í flogfarinum hava jú eisini brúk fyri sínum viðføri, men starvsfelagarnir halda, at tey á business hava valt at goldið meir fyri ferðaseðilin, tí tey vilja hava reyða lepan og leðursetrini. Sjálvandi kunnu starvsfelagirnir hava rætt í tí, men av tí at príslepin er so ymiskur á teimum ymisku ferðaseðlunum, gav tað mær hóast alt ein beiskan smakk í munnin, tá mín hvíta Modesty Blaise-taska kom dansandi eftir bandinum fyrst av øllum taskunum. Sum føroyingur ber tað sjálvandi ikki til at tiga við tí fakta, at í okkara flogfelagi Atlantic Airways hava vit ikki ymiskar klassar, men øll fáa somu tænastu (ps tit í KVF – hetta er ikki reklama). Eitt fakta, sum stuðlar undir míni teori, at Føroyar eru so at siga fríar frá klassamuni. Og tað er eisini ein orsøk til, hví eg reageri so harðliga, hvørju ferð eg fái tað upp í andlitið. Starvsfelagirnir teskaðu óført, tá vit fóru úr flogfarinum, og ein av bestu vinkonunum hjá Madeleine prinsessu kom aftaná okkum úr economy class – »Hygg nú Inna – tey ríku kunnu eisini flúgva aftast«. Og jú, tað kunnu tey óivað – spurningurin er bara, um tey fátøku nakrantíð sleppa at uppliva lívið har frammi í flogfarinum! So segði hann... Maður fjalir seg í Picasso málningi – Eg havi einki við felagsskapin at gera, men eg dugi væl at síggja, at slíkt kann vera ógvuliga óheppið fyri umdømi okkara úti í heimi. Ingi Sørensen um herverk á Sea Shepherd bilar Inna Törnroos Málningurin »Tað bláa rúmið« hjá Picasso vísur eina kvinnu, sum vaskar sær Hetta er maðurin, sum fjalir seg í málninginum. Spurningurin er nú, hvør hann er