týsdagur 22. juli 2014síða 12

Mikudagur 23. juli 2014 · Nr. 83 12 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Hjørtu okkara gráta sáran, nú vit mistu teg, og á ein so syrgiligan hátt. Tað kennist tómt, nú okk­ ara flokkur er skerdur. Vit vóru seks systkin, at tú ikki longur ert ímillum okkara, og at vit ong­an­ tíð aftur skulu møtast her er so óskilj­andi. Vit mistu pápa okkara á ung­ um árum, tað gjørdi líkasum, at vit eftir tað hildu nógv saman sum familja. Mamma elskaði at samla sín flokk. Hóast mangan roka­ligt, tá ið børnini vóru smá og fleiri teirra javngomul, so livdi mamma mitt í verðini, tá ið hon hevði øll rundan um seg. Takk fyri mamma, at tú so mang­an hevur samlað okkum. Hesar løturnar hava eisini styrkt okk­ ara samanhald, og tá ið vit nú líta aftur á, síggja vit, hvussu dýra­ bærar løturnar vóru okkum. Minnini eiga vit. Tey eru mong og góð. Sum familja hava vit ferðast land og ríki runt og altíð havt tað stuttligt saman. Fyrst bara vit, síðani við makum og tí stóra barnaflokkinum, sum vit eru vælsignaði við. Mangan sótu vit og flentu, ja so tárini runnu. Vit hava altíð dugað væl at hugnað okkum saman. Seinast vit systkini vóru sam­ an, tilrættisløgdu vit ein túr til Suð­uroynna nú í juli. Tú var so spent­ur Birgir, ynskti at fáa ein frá­søgumann at greiða okkum frá familjuni og ymiskum í Sumba, haðani abbi okkara var. Góði Birgir, tú hevði fingið stað­fest alzheimers sjúkuna, sum longu var byrjað at taka teg frá okkum. Í mun til sjúkuna vart tú fyrimyndarligur, tú goymdi einki, var opin og erligur og bar tað so virðiliga. Tú hevði nógv at læra okkum, tú dugdi so væl at liva bert dagin ídag. ”Vit eiga ikki morgindagin”, segði tú so mang­ an, ”liv tí í dag!”. Sangurin sum Teddy Petersen sang til jarðarferðina, ”One day at a time sweet Jesus”, hóskaði so væl til tín. Tað var, sum vart tú klárur hvønn dag at fara hiðani. Góði Birgir tað hava verið tung­ir dagar, síðani tú doyði, vit hava øll verði saman fleiri ferð­ir. Vit hava grátið saman, tosa saman og flent saman. Ja í sorgini eru vit styrkt sum fam­ilja við minnunum um teg. Vit hava mint hvønn annan á týdningin, at vera góð við hvønn annan og liva í nú'inum, júst sum tú segði. Tómt verður uttan teg, góði Birgir bróðir, men vit líta fram­eftir og uppeftir og gleða okk­um til, at vit aftur ein dag kunnu síggj­ast øll somul. Hvíl í friði Birgir, og takk fyri alt, sum tú vart fyri okkum. Má Jesus styrkja okkum øll sum sakna teg í dag. Malena, Regin, Kári, Conny og Majbritt Nøvn Takk góði Birgir! Jóannes Niclasen f. 27. august 1941 - d. 27. apríl 2014 So steðgaði aftur eitt hjartaslag frá stríði og strevi á foldum, ein sessur er tómur, ein muður ei mælir, ein sál fann sær frið undir moldum. Vit drýpa høvur for deyðans makt og lova av hjarta og sinni, at vit skulu altíð minnast titt navn og altíð æra títt minni. Jórun Minningarorð um Engelbrecht Mørk Poulsen, Miðvági Føddur 7. november 1918 - Deyður 15. juni 2014 Minningarorð um Tórfríð Joensen f. 01.10.1943 – d. 20.04.2014 Nú um dagarnar doyði ein kend­ ur miðvingur, Engelbrecht Mørk Poulsen, 95 ára gamal. Eng­el­ brecht var ættaður úr Skúgvi, men giftist til Miðvágs við Betti, fødd Jørgensen. Hann hevði út­ búgv­ing sum møbilsnikkari, lærdi hjá Sámali Ellefsen, sum sat á tingi fyri Fólkaflokkin. Hann fekk holla útbúgving hjá Sám­ ali, og Engelbrecht gjørdist ein sera dugnaligur snikkari. Hann gjørdi bæði kommodur og aðrar skreyt­lutir. Hann var sera fittur í hondunum, og varð hann her í Miðvági hátt virdur fyri sítt vala­ arb­eiði. Engelbrecht hevði handil, og seldi hann bæði tað, sum lætt var at fáa hendur á, men eisini tað, sum bara hann handlaði við her í oynni. Vørurnar og lutirnir vóru væl goymdir í handlinum, men hann visti altíð, hvar teir lógu og fann teir fram, tá ið onkur kom á gátt at keypa. Hann kendi sostatt sín handil út og inn. Engelbrecht var góður at heita á, og vantaði einum okkurt, so var bara at fara til hansara. Hann hevði tað, sum aðr­ir handlar ikki høvdu. Engelbrecht var ein andliga sinn­aður maður og helt fast við kirkju og missiónshús. Har leitaði hann fyri at fáa andliga føði. Hann var formaður í stýrinum fyri missiónshúsið her í bygdini í fleiri ár, eins og hann var stýr­ is­limur. Engelbrecht var ein álit­is­mað­ ur, trúfastur og tolin. Hann ferð­ að­ist nógv í útlondum saman við fam­iljuni. Betti og Engelbrecht fingu trý børn, tvær døtur og ein son. Betti doyði fyri nøkrum ár­ um síðani, og var hetta eitt hart slag fyri hann. Men hann fall ikki í fátt, helt áfram at arbeiða í handl­inum og evna ymiskar lutir til úr timburi. Gudstrúgvin helt hon­um uppi og gav honum dirvi til dagin og vegin. Eg og Engelbrecht kendust væl. Eg plagdi at keypa køkur og geva honum aftur við kaffi, og var hann sera glaður fyri hetta. Eg plagdi eisini at keypa frá honum tað, sum eg hevði brúk fyri. Eg vil tí minnast henda merkismann við gleði, tøkk og virðing! Ærað veri minnið um Engelbrecht! Finnbjørn Tungt er at skriva minningarorð um okkara góðu vinkonu, Tórfríð, sum hevði so nógv at týða fyri okk­um. Vit hava kenst og komið sam­an frá ungum av, og altíð var tað hon, ið bæði andaliga og handa­liga gav tey røttu og góðu ráð­ini. Hon dugdi væl at stíla fyri og fáa alt at ganga væl í hond. Tór­fríð var tiltikið vælgjørd og dugna­lig til alt handaligt, húsligt arb­eiði. Hon var erlig og reiðilig í øllum spurningum og fírdi ikki fyri at siga sína meining á røttum staði. Tú visti altíð, hvar tú hevði hana. Samstundis hevði hon fram­úr andaligt kjølfesti, vísti sam­kenslu, menniskjatokka og ein ótroyttiligan hug at hjálpa og dugna, har tað trongdi til. Mánakvøldið 10. februar vóru vit saman í føðingardegi hjá aðrari vinkonu. Vit hugnaðu okkum, sum vit plagdu, tá vit vóru saman, bæði við gaman og álvara, fylgdust á heimleiðini, og áðrenn vit settu teg av, segði tú, sum so ofta áður: “Í næstu viku havi eg bindiklubb”. Ikki grunaði nakar okkara, at tað var seinastu ferð, tú vart við. Mikudagin á veg til arbeiðis vart tú sligin av herviligari sjúku og í sjúkrabili førd til Havnar. Støðan var álvarslig, men ilt var at siga, hvønn veg tað bar, vóru boðini av Landssjúkrahúsinum. Vit nøtr­ að­ust, men vónaðu tað besta. Øll fingu vit uppaftur størri vónir, tá tú vart flutt norður aftur til Klaks­víkar, tí framgongd var at hóma, hóast døpru útlitini. Hetta hildu vit eisini. Sjálvt um tað gekk spaku­liga, so vóru vit samdar um, at tað gekk rætta vegin, og so smátt fóru vit at gleða okkum til tann dag, tá vit allar aftur kundu hittast undir vanligum um­støðum. Langafríggjadag vart tú eina løtu heima við hús hjá tínum kæru, og tað styrkti vónina um, at nú fórt tú skjótt at blíva frísk aftur. Men stokkut var gleð­ isstundin, tí longu fyrsta Páska­ dag fingu vit skakandi og syrgju­ ligu boðini um, at tú vart farin. Vøkur og hátíðarlig var jarð­ ar­ferðin úr nýggja Betesda, góð­ veð­ursdagin í apríl. Stórur var skar­in, ið fylgdi tær til seinasta hvíld­arstað títt. Vit duga ikki at skilja, at tú ikki ert her, men uggin og vissan hjá okkum er, at tú nú hev­ur funnið æviga hvíld í einum betri staði. Hjá okkum er saknurin stórur. Størst­ur er saknurin hjá tykkum góði Børge, Vera og Jan við fam­ ilju. Tórfríð var miðdepilin í lívi tykk­ara. Harrin styrki tykkum í sorg­ini og sakninum. Við hesum fátæksligu orðum lýsa vit frið yvir minninum um vin­konu okkara, Tórfríð. Bindiklubburin