týsdagur 12. august 2014síða 18

Mikudagur 13. august 2014 · Nr. 90 18 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 kjak Mótmælið við orðum – ikki vápnum! Annita á Fríðriksmørk Um ein kvinnufelagsskapur fór til eitt muslimskt land væl mannaðar og útgjørdar við vápnum og boðaðu alment frá, at endamálið við vitjanini var at forða kvinnunum í at ganga í burka. Høvdu tær sloppið tað uttan nakað? Um ein um­hvørvis­felags­ skapur fór til eitt vestur­ lendskt land væl mannaður og væl útgjørdur og boðaðu alment frá, at endamálið við vitjanini var fysiskt at forða bilum við stórum motorum at koyra á almennum vegi. Hevði man sloppið tað uttan nakað? Tá ið ein bólkur sigur seg vilja brúka harðskap og makt til tess at forða føroy­ ing­um at gera tað, sum er lóg­ligt, so sleppa tey ov langt. Tað er í lagi, at tey ganga mótmælisgongur og býta traktatir út. Men tað er ikki í lagi, tá ið tey nærum al­vápnað liggja klár inni á okkara firðum til tess at forða okkum í at gera tað, sum er lógligt her á landi! Hetta er ikki ein politi­ stat­ur verður sagt, og tey mugu fyrst gera okkurt, áðrenn løgreglan reagerar, sum rættvísger, at tey verða tikin ella fáa forboð móti sínum virksemi her á landi. Til tað er at siga, at fyri tað fyrsta hevur felagsskapurin eina kriminella bakgrund, og fyri tað næsta hava tey longu forða okkum í at fingið ta einu grindina til lands; -aftaná, at fleiri bátar við manning høvdu brúkt nógva tíð og pengar við at hildið henni til. Hvat er tað, sum tey skulu gera FYRST? Vóni ikki, at nakar ger seg inn á hesi ungu og heldur naivu fólkini; lat tey fyri Guds skyld fáa frið. Men tað er margháttligt, at vit eru fleiri, sum javnan fáa parkeringsbøtur, tí vit hava parkera nakrar minuttir ov leingi niðri í býnum, meðan Sea Shephard fólkini sleppa ótarnað í fleiri mánaðir at brúka fleiri víkipláss á almennum vegum í upp til fleiri tímar dagliga! Vóni ikki, at nakar ger seg inn á hesi ungu! Men, hvussu ber tað til, at tey sleppa ótarnað at brúka stórar bátar og útgerð, sum einans hevur til endamáls at oyðileggja okkara siðaarv? Er tað lógarøki, sum haltar, ella heldur løgreglan, at tað, sum fer fram er í lagi og innan fyri lógarinnar mark? Onga list og einki Guðs orð á ólavsøku Bjørt Samuelsen tingkvinna Summarið er farið at halla. Ólavsøkan er millum góðu løturnar, væl lagdar í geyma. Tá vit savnast um Merkið, um sangin, um listina, um tón­ leikin, um familjuna - dyrka fólkasálina og sam­leika, vit eru errin av. Tjóðarhátíðina eiga vit øll. Tó, nøkur eiga hana meira enn onnur. Á ólavsøkuframsýningini í Listaskálanum var aftur í ár fitt av fólki hendan ólav­ søkudagin. Millum teirra ein maður í koyristóli. Har er lyfta millum ovaru og niðaru hæddina. Men tá maðurin við hjálp frá starvsfólki royndi at sleppa oman hig­ ar, har meginparturin av fram­sýningini hekk, vísti tað seg, at lyftan kundi ikki lyfta tað, sum maðurin við koyri­stóli vigaði – tó talan var ikki um prúðan mann. Hann var komin at hyggja at avbjóðandi list, men gjørd­ist, púra óynskt, eina løtu sjálvur miðdepil. Flestu okkara ynskja ikki slíkt upp­merk­ semi, tá vit eru komin fyri at njóta eina framsýning. Fáar tímar frammanundan var guðstænastan í Dóm­ kirkj­uni. Hátíðarliga sessað­ ust løgtingsfólk og onnur at lýða á prestsins góða orð, við hegnisliga innflættaðum áminningum um rætt og rangt. Samstundis stríddist ein rørslutarnaður maður bók­staviliga fyri at sleppa um kirkjugátt í sínum koyri­ stóli. Hann mátti fáa hjálp frá hjástøddum og inn­kom­ in, var ikki rúm fyri honum. Vit varnaðust einki, men kundu lesa hetta á FB í støðu­ dagføring hjá Hanusi Samró, tingmanni. Hetta vóru bert tvey dømi, sum hendu har eg var hjástødd. Hvussu mong onnur mundu vera runt um­ kring, og hvussu mong vóru tey, sum settust aftur til ymiskt tiltøk, tó at tey høvdu hug at luttaka? Atkomuligi gerandisdagurin Eitt er ólavsøkan. Verri er tað tó við teimum forð­ing­um, sum mong møta í ger­andis­ degnum. Rørslu­tarnað, sum ikki uttan víðari sleppa inn í bygningar, á arbeiðspláss, til konsertir, ferðavinnutúrar osfre. Fólk við ovurviðkvæmi, sum hava torført við at fara út at eta, tí flestu mat­stov­ ur, eisini almennar, ikki geva hesum ans. Hoyri- og sjón­veik, sum mangla at­ gongd til stóran part av tí al­menna sam­skiftinum og kunn­ingini. Arbeiðs­mark­ nað­urin, sum framvegis í alt ov avmarkaðan mun rúm­ar fólki, við serlig­um av­ bjóð­ingum (og her er lands­ mynd­ugleikin tí­verri eingin fyri­mynd). Fólk, sum fram­ vegis mugu renna millum óteljandi hurð­ar, tí tilboðini eru ov illa sam­skip­að, osfre, osfre. Hetta útihýsir ikki bert nógv­um borgarum frá felags­ skap­inum, men tað ger eisini, at samfelagið missir ta gagn og styrki, sum atkomuleiki fyri øll gevur. ST-sáttmálin og ábyrgdin Í 2009 samtykti Løgtingið at seta í gildi ST-sáttmálan um rættindi hjá teimum, sum bera brek. Hetta var stórt framstig, men ásannast má, at tað gongur óneyðuga seint at fylgja góðu ætlanunum. Í vár legði Tjóðveldi tí fram uppskot til samtyktar um at eitt av aðalráðunum skal hava ábyrgdina av hes­ um sáttmála. Eitt og sama landsstýrisfólk fær so­leið­is ábyrgdina av, at sátt­mál­in verður hildin, og skal sam­ skipa millum øll aðal­ráðini, so neyðugar ábøtur og broyt­ ingar verða framdar. Og taka stig til at orða ein brek­poli­ tikk við greiðum málum, sum miðvíst verða rokkin. Í løtuni er ábyrgdin spjødd og ógreið. Samgongan feldi uppskot okkara, men tey vóru tó samd í, at ábyrgdin eigur at verða savnað. Hetta skal tí vera enn ein áheitan á landsstýrið um at fáa tað gjørt nú, beinanvegin. Batar henda tíbetur alla tíðina, eitt nú er í kunn­gerð ásett krøv um atkomu­møgu­ leikar til almennar bygningar. Men, komið er verri enn so á mál og skundað eigur at vera undir áhaldandi tilgongdina at bøta umstøðurnar, eins og Ráðið fyri brekað, MBF og limfeløgini har, miðvíst arbeiða fyri. Við politisku uppraðfestingini má eisini fylgja fíggjarlig orka. Tí tað kostar í fyrstu syftu at inn­ rætta samfelagið til øll. Men íløgan kemur væl aftur, tí eitt samfelag verður av sær sjálvum ríkari, tá øll telja við! Hátíðarliga sessað­ust løgtings­ fólk og onnur at lýða á prestsins góða orð, við hegnisliga inn­flætt­ aðum áminningum um rætt og rangt. Samstundis stríddist ein rørslu­ tarnaður maður bók­staviliga fyri at sleppa um kirkjugátt í sínum koyri­stóli. Hann mátti fáa hjálp frá hjástøddum og inn­kom­in, var ikki rúm fyri honum Bjørt Samuelsen, tingkvinna