mánadagur 24. november 2014síða 36

8 nr. 9 I 24. november 2014 Vinnublaðið hjá Miðlahúsinum – Men tað er so sanniliga eisini ein stór avbjóðing, at vit ikki standa okkum í kapp­ing­ ini um tey sera dugnaligu fakfólkini, vit sjálv hava í Føroyum, tí so stórur eftir­spurningur er eftir teimum aðrastaðni, har tey eisini hava møgu­leika til at forvinna meira, enn tey gera her. Her sipar Marita til ta sannroynd, at tað er ikki lætt at halda upp á fakfólk, sum kunnu fara til Norra at arbeiða og har hava meira eftir av hvørjari krónu eftir skatt, enn tey hava tað í Føroyum, og tað vísir hon á sum ein sera stóran trupulleika hjá føroyskum vinnulívi at dragast við. – Tað kunnu sjálvandi vera ymsar orsøkir til, at vit ikki halda upp á tey góðu og dugna­ ligu fólkini, og lønarlagið kann sjálvandi vera ein orsøk. Men meðan fyritøkurnar siga seg vera til reiðar at kappast um løn, so síggja tær seg ikki førar fyri at kappast ímóti skatti sigur hon. – Tí er skipanin ikki bara ein stór avbjóð­ ing fyri vinnufeløgini, men fyri alt samfelagið. Hevur tú ikki fakfólkini her, fært tú heldur ikki havt teir lærlingar, vinnan hevur brúk fyri, og tá er tað so skjótt, at hon kann koma til at eta seg sjálva upp. Ov fá lærupláss Eisini vísir Marita Rasmussen á, at hóast skipanin, sum er galdandi fyri fyritøkur í byggi­vinnuni, so tær kunnu rekruttera hand­ verk­arar úr øllum Europa, so hjálpir tað bara eitt sindur, uttan tó at gera nóg stóran mun. – Eitt er, at tað eisini eru aðrar vinnur, ið hava brúk fyri atgongd til fakfólk, men verri er, at fyri teir dugnaligu føroyingarnar, ið fara av land­inum við síni fakligu vitan og sínum før­leikum, skulu vit altso ikki rokna við at fáa líka dugnalig fólk innaftur úr øðrum londum, sigur stjórin í Vinnuhúsinum. – Tað er bara ein veruleiki, at fakfólk úr øðrum londum hava ikki møguleika fyri at muna líka væl, sum okkara egnu fak­fólk kunnu gera tað her. Tey kenna ikki amboð­ ini og tilfarið, sum hinvegin hevur verið ein náttúr­ligur partur av arbeiðinum hjá før­oysk­ um fakfólkum. Og kanska júst tað er ein hin størsta avbjóðingin, vit hava. Marita sigur, at tað eisini kann koma at kosta samfelagnum í síðsta enda, at ov fá læru­pláss eru, tí tað hevur alstóran týdning, at vit blíva við at taka fólk í læru. – Her hevur vinnan sjálvandi eisini eina ábyrgd sjálv, tí vit mugu ikki missa tað, ið kann lærast á einum læruplássi, heldur enn bara á skúlabonki. Vit mugu fyri alt í verðini varðveita ta skipan, vit hava, har fólk kunnu koma í læru og upp á tann mátan koma at kenna sítt fak og sítt handverk í verki, sigur Marita. – Tað er ein skylda hjá vinnufeløgum at taka lærlingar, og nógvar fyritøkur eru eisini óførar at taka lærlingar, men tað eru eisini fleiri, ið ikki gera tað. Hinvegin kundi tað kanska verið skilagott, at lærupláss vóru eitt krav, tá fyritøkur skuldu bjóða upp á almenn arbeiði. Fingið góðar karmar Samrøðan er farin at halla, og hesin lítli tímin í tríkantaða hølinum beint uppi yvir inn­ gongd­ini í nýggja Vinnuhúsið er skjótt farin. Marita skal víðari á ein fund og blaðskrivarin hevur eisini annað, hann skal náa, so nú tað er farið at fjara í kaffikrússinum, reisast vit mest­sum í senn úr góðu stólunum. – Ja, sum tú sært, hava vit fingið allarbestu umstøður her á Óðinshædd, og hetta eru um­støður, ið bæði fara at gagna okkum, sum starv­ast her, og teimum mongu, sum hava sína meira ella minni dagligu gongd hjá okkum, sigur Marita. Hon er sjónliga nøgd við tað, Føroya Arbeiðs­gevarafelag og Havnar Handverks­ meistara­felag hava fingið fyri tær 16,4 milliónir krónurnar, sum hetta nýggja Vinnu­húsið kostar, og hon fortelur fegin um, hvussu stórur munur tað er á hesum nýggju høl­unum og so teimum gomlu í Smærugøtu. – Sjálvt um vit høvdu tað øgiliga gott í Smærugøtu, so høvdu vit ikki nóg mong og nóg góð fundarhøli, umframt at tað hoyrdist betur ímillum har. Tað riggar ikki so væl, tá sam­ráð­ingar og annað er á skránni, tí tá er umráðandi, at allir partar skulu kunna sita trygt og gott. Tá meini eg við, at her hoyrist einki ímillum, so tú fært ongan varhuga um, hvat gongur fyri seg handan stongdar dyr, tí eitt nú látur ella annað hoyrist út, sigur stjórin í Vinnuhúsinum. – Onkuntíð var tað so trongligt, at sjálvt køkurin kundi hýsa onkrum fundi, og tá kundu starvsfólkini næstan ikki sleppa fram at einum kaffimunni, uttan at skula bróta tey av, sum sótu í køkinum. Nú skuldu vit ikki rent okkum í tann trupulleikan, men hava eina húsa­loysn, sum er innrættað og gjørd til enda­máli, og yvirhøvur haldi eg, at vit bara eru stak væl nøgd við nýggju karmarnar. Blá bók Marita Rasmussen er 47 ára gomul, fødd í Froðba. Hon er gift við gjáarmanninum, Símuni Joensen, og hava tey trý vaksin børn, sum eru Eyð (fødd í 1991), Regin (føddur í 1995) og Ólavur (føddur í 1996). Tey búgva í Havn. Umframt at Marita hevur starvast sum ráðgevi og samskipari í Vinnuhúsinum, áðrenn hon tók við sum stjóri har í 2008, hevur hon eisini fingist við annað arbeiði. Nevnast kann, at hon hevur arbeitt í Fiskimálaráðnum, og annars hevur hon eisini arbeitt við sølu- og marknaðarføring av alifóðuri, verið samskipari innan fiskivinnugransking, arbeitt sum ráðgevi og byrjaði annars yrkisleið sína sum góðskuleiðari hjá Føroya Fiskavirking. Umfram útbúgving sum fiskivinnufrøðingur frá lærda háskúlanum í Tromsø í 1993, hevur Marita Rasmussen tikið Master of Management við Robert Gordon Universitetið í Aberdeen. Profilurin: Marita Rasmussen Vit fingið allarbestu umstøður her á Óðinshædd, og hetta eru umstøður, ið bæði fara at gagna okkum, sum starvast her, og teimum mongu, sum hava sína meira ella minni dagligu gongd hjá okkum