hósdagur 4. desember 2014síða 26

Sosialurin nr. 139 · 5. desember 2014 2 VIKUSKIFTI skótar Annika Kunoy Im annikak@sosialurin.fo Tað eru 75 ár liðin síðani KFUM skótar­ nir í Føroyum vórðu settir á stovn. Skótar­nir byrjaðu av fyrstani tíð í Gøtu, og tískil luttóku skótar og úlvar eisini í guðs­tænastuni í Gøtu Kirkju, fyrsta sunnu­dag í advent. Tað var Palli Thomsen, skræddarin, sum var stovnari av KFUM skótunum í Føroyum. Hann setti skótarnir á stovn 6. august í 1939, og hann virkaði eis­ ini sum leiðari hjá dreingjunum, og tá vóru tað bert dreingir, sum kundu vera skótar. Kaj í Bartalstovu, sum var ein av fyrstu skótunum í Føroyum, er 90 ára gamal í dag, og hann minnist við gleði aftur á nógv ymiskt, sum hann upplivdi í sínum ungu árum sum skóti. Hann minnist afturá, at teir vóru nógv úti í náttúr­uni. Teir leitaðu eftir postum, vóru á legum, gjørdu mat á báli og ann­að. Hann minnist eisini, at teir kók­aðu sýrukál og ótu tað eisini. Eisini gingu hann og beiggi hansara upp um Leirvíks­fjall við skótunum. Hetta er alt virksemi, sum vit gera enn sum skótar. Virksemi, sum var nógv nátúrligari at gera tá í tíðini enn í dag. Kanska ein orsøk til at vit í dag skulu leggja stóran dent á, at okkara børn og ungu vera uppald í skótavirkseminum, soleiðis at tey læra seg at virðismeta og klára seg í náttúruni, sigur Sólrun Foldbo, forkvinna í bólkaráðnum fyri KFUM skótarnar í Leirvík. Kaj í Bartalstovu minnist eisini afturá fleiri legur, millum annað á Hellunum og í Klaksvík. Hetta eru legur, har hann kom at kenna nógv nýggj fólk og knýtti vinarbond. Á leg­ uni í Klaksvík luttóku havnadreingir og vág­bingar eisini. Tað er júst soleiðis nógv av okkum minnast skótalívið. Góðar og hendingarríkar løtur, har vit minn­ast við gleði afturá, hvør annar var saman við okkum, sigur Sólrun Foldbo. Endamálið hjá KFUM skótunum leggur upp til, at skótin skal stremba ímóti góðsku. Sólrun Foldbo heldur, at tað góða við skótalógini er, at hon hevur eingin forboð, men sigur skótanum, hvat hann skal stremba ímóti. Hetta er júst í tráð við rákið í samfelagnum í dag, at vit skulu læra okkum at síggja møguleikar ístaðin fyri forðingar. Eisini er skótaarbeiðið á hægsta námsfrøðiliga støði, har skótin skal læra við at sleppa at royna seg, ella sum tað verður sagt á enskum: »Learning by doing«. Hendur Redaktørur: Eyðun Klakstein Útgevari: Sosialurin, www.sosialurin.fo Grafiskt snið/layout: Pætur Eyðunsson Jensen Umbróting: Sosialurin Forsíðumynd: Roxette / Mynd: Pressumynd klumman Ein orsøk til at eggja børnum at taka lut í skóta­ arbeiðinum er, at tey við hesum læra at virðismeta og klára seg í náttúruni, heldur Sólrun Foldbo, for­ kvinna í bólkaráðnum fyri KFUM skótarnar í Leirvík E g havi eina vinkonu, sum hevur mist nógv av førleikanum í høgru hond. Tað er ringt hjá henni at venja seg við hesa støðuna. Hon hevur altíð bundið nógv, bakað køkur og gjørt salat til føðingar­ dagar og veitslur, sum vinir og kenn­ingar hava havt. Altíð tann fyrsta at hjálpa, um­ framt sítt gerandisyrki við telduna og tað vanliga húsarbeiði. Seinast, eg var saman við henni, sat hon og »royndi« at binda. Legði merki til, at hon í heilum legði stokkarnar frá sær og helt um hondina. Í desember mánaði eru hendurnar veru­ liga í gongd. Tær binda, seyma, baka, skriva jólakort, keypa gávur, pakka inn og senda runt heimin. Tankarnir eru hjá okkara kæru heima og burturi. Gleðin at geva og gleða er stór í hesum døgum. Tá eg hugsi um vinkonuna, so minnist eg afturá, hvussu tað var, tá mamma, sum altíð skrivaði nógv jólakort, ikki meira kláraði so væl at fáa hondina at stýra penninum, sum hon vildi. Hendurnar, sum ongantíð høvdu bundið frið. Sum høvdu bundið hosur til stór og smá, sum altíð hevði einar klárar, tá ommubørnini komu inn vát um beinini. Nú vóru hendurnar troyttar. Gleðin at geva er so mikið stór, at vit verða ørg, tá vit ikki megna tað, vit ætla og vilja. Ikki bara á jólum, men í øllum lívsins viður­skiftum. Tað er so ringt, tá hóttafall kemur á at viðurkenna, at nú ert tú skerd. Vit vilja jú heldur geva enn at fáa. Tí skulu vit ikki rokna við, at tann skerdi sjálvur ger vart við sína støðu. Tá ræður um nærveru, at royna eftir førimuni at seta seg í støðuna hjá øðrum. Tá kanst tú fáa hóming av tørvinum. Til dømis at baka fyri vinkonuna ella skriva jóla­kort fyri mammuna ella pápan. So vil eg takka fólkunum, sum skipa fyri »Í menniskjum góður tokki«. Okkara sam­felag, sum er so ríkt, eigur tó nógv fólk í fíggjar­ligari trongstøðu. Hóast hendurnar arbeiða 8 tímar hvønn dag, er ríkidømið so illa býtt, at ov lítið liggur eftir til lívsins uppi­hald. Gott at tað finnast fólk, sum kenna ábyrgd av sínum medmenniskjum og taka um endan, tá samfelagið svíkur. So segði hann... KFUM Skótarnir eru 75 ár – Tá vit tosa um eina framtíðar altjóða skipahavn í Føroyum, so eri eg samdur við løgmanni, at henda eigur at verða á Skálafjørðinum, sum í sær sjálvum er ein Gud givin náttúruhavn, við ongari sjóvarfalsflóð og fjøru, har er kyrt, stórt uppland og góðir møguleikar hjá skipum bæði at ankra upp ella liggja við kai. Alfred Olsen, Toftir, løgtingsmaður Sambandsfloksins Simona Weihe savnsmynd