týsdagur 17. mars 2015síða 20

Mikudagur 18. mars 2015 · Nr. 32 20 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Minningarorð um Aron Mørk Holm f. 14.10.2013 d. 11.01.2015 Minningarorð um abban Páll Poulsen f 1.1.1937 d. 7.2.2015 Aron er, var og vil altíð verða ein hetja! Lítli skatturin bleiv føddur 14. oktobur í 2013 á Suðuroyar sjúkrahúsi. Eg vitjaði teg, tá ið tú bert var 2 tímar gamal. So yndigur og per­fekt­ ur prinsur. Vit vóru øll glað, lukku­ lig og stolt av tær. Men ikki vistu vit tá, at ein hørð tíð stóð tær og fam­ilj­ uni fyri framman. Bert 10 dagar gamal vart tú aftur á sjúkrahúsi, og var gleðin vorðin til sorg. Tú vart sjúkur, ógvuliga sjúkur. Fyrstu 7 mðr var tú í Danmørk, inn­ lagd­ur og kempaði fyri lívinum, og ferð eftir ferð prógvaði tú, at tú vart eitt mirakul! Tú kláraði tað, sum ongin lækni helt var møguligt. Tú vart ein hetja! Hóast drúgva byrjan á lívið, vart tú altíð í góðun lag, og fekk man altíð eitt smíl. Tú elskaði at sparka við Adrian, syngja og spæla við Sandru og allar best var at spæla við dustsúgvarin. Kom Andrea á vitjan, vart tú altíð klárur at geva henni eitt stórt klemm. Soleiðis vilja vit altíð minn­ ast teg, góða barnið. Nú ert tú ikki millum okkum longur, men vit vitja teg enn. Á tínum flotta "hava", har tíni foreldur og systkin hava pyntað so flott, og Andrea hevur tendrað ljós til sín fyrsta og besta vin. Gumman og Andrea sakna teg so ómetaliga nógv og vildu gjørt alt fyri at fingið eitt síðsta klemm. Góðu Rini, Tórður, Barbara, Elin, Tórunn, Adrian og Sandra. Okkara tankar eru hjá tykkum hvønn dag, og biða vit Gud styrkja tykkum i hesu sváru tíð. Sov blítt og søtt og droym um sól, sum lýsir yvir garð. Guð faðir, hann í himli er, skal ansa eftir tær. Tær einglar sínar sendir hann, um vøggu standa teir; tí kanst tú sova trygt og væl og óttast einki meir. Elskaður og saknaður altíð. Andrea Reidun, gumman og Sólfinn Elskaði abbi mín, ikki vardi tað meg, at eg skuldi sita her og skriva minn­ ing­arorð um teg, nú várið  er á veg, og alt spakuliga byrjar at spretta. Hóast tú ikki var nakar ungl­ ing­ur longur, so vart tú so raskur og frískur og ikki sást á tær, at tú nærk­aðist 80 árum. Tá eg tann 21. januar kom vest­ur í Vágar at heilsa upp á teg og ynskja tær góða eydnu á Rík­is­sjúkra­hús­ in­um, tí tú vikuna framm­an­und­an hevði fingið ein blóðtøpp og var inn­lagd­ur á Suðuroyar Sjúkrahús, var eg sjálvandi ógvuliga bangin um teg, men tú sá út sum tú plagdi, og lagið var gott sum altíð. Ikki var tað í mínum tonkum, at hetta skuldi verða seinasta ferð, vit sóu hvønn annan. Eg elskaði tína heilt serligu og heitu persónligheit, og fyri tey, sum kendu teg, var hon eitt tekin um kærleika. Eg beundraði altíð títt góða hjarta, títt fryntliga lyndi, tína kenslu­bornu rødd og tín sera nemma máta at vísa, hvussu góður tú var við okkum øll. Ja eg kundi blivið við, men ringt er at siga við orðum, hvussu nógv tú hevði at siga fyri meg. Eg sá upp til tín upp á allar mátar, og vit vóru samd í so nógvum. Alt frá politikki og støðuni í Føroyum, til veðrið og keði­liga kavan, sum vit bæði hildu lá alt ov leingi hvørt ár. Eg føli, at eg var heppin, tá eg var barn, eingin dagrøkt var í Sumba, so eg eri sloppin at njóta nógvar og góð­ar løtur heima hjá ommuni og tær. Tú elskaði at vera saman við okk­um abbabørnum, og  tú fann altíð upp á okkurt spennandi og læruríkt til okkum at gera. Vit sluppu at vera við í øllum tí, tú gjørdi, um tað var at seta eplir niður, banka fisk í kjallarinum, rudda hjall­in ella at fara undir bakkan at leita eftir flottum steinum, tað var líka­mik­ið, tú rætti hondina fram og leiddi okkum við tær, har tú fórt. Tú var sjómaður alt títt liv, hevði siglt síðani tú var 15 ára gamal, og tá tú fyri 10 árum síðan fór í land av Tjaldrinum, aftan á 28 ára trúgva tænastu, kendist tað, sum um tú ikki visti, um tú fór at duga at fóta tær á landi. Eg minnist enn, hvussu kedd eg var um at síggja teg gev­ast við nøkrum, sum tú gekk so høgt uppí, og hetta sum samtíðist hevði ver­ið ein so stórur partur av mín­ um lívi. Eg slapp við tær at sigla við Tjaldrinum, ja eg slapp enntá at stýra. Tá tú var umborð, og vit skuldu norðureftir, var at hava eyg­uni opin, fyri at vita, um vit sóu Tjaldr­ið liggja við kai onkunstaðni, tí so kundu vit nemliga sleppa um­ borð til abban, og har bleiv mann for­kel­aður upp um bæði oyru við øll­um góðum. Aftan á eina tíð í landi, fekst tú onn­ur ting at ganga uppí, og vit høvdu stóra gleði av at hava teg her í gerandisdegnum, tú var al­tíð klárur, um vit heittu á teg. Seyð­ ur­in og hundanir nutu gott av, at tú var her, væl passaðir, og kerliga tók tú tær av teimum. Eisini vart tú dugnaligur at hagreiða allan før­oysk­an mat, og dámdi tær væl at hjálpa ommuni við tí húsliga og at fríðka um uttan fyri húsini og í garð­inum, ja, alt tú gjørdi, gekst tú upp í við lív og sál. Eg kenni meg so hepna at hava havt ein góðan abba ígjøgnum mín barn­dóm, ungdóm og inn í vaksna lív­ið, líkamikið, hvat eg tókst við, so visti tú, hvat eg gjørdi, tí tú var so sera áhugaður í, hvat fór fram í okk­ara gerandisdegi, tú var altíð so sera stoltur av okkum og stuðlaði okk­um í øllum, vit fóru undir, og var eydnan við okkum, so gleddist tú lika nógv sum vit, somuleiðis var, um vit vóru kedd. Tú var altíð á síðu­linjuni, altíð til reiðar at gera tað, tú kundi, fyri at hjálpa okkum. Fyri meg og Bryndis hevur tú ver­ið ein kærur trúfastur abbi, tín kær­leiki var treytaleysur, og tín um­sorg­an fyri tínum kæru fylti nógv. Veruleikin er ikki altíð lættir at skilja og góðtaka, og nú mín góði abbi, eru tað vit, sum mugu læra at fóta okkum, læra at liva uttan teg. Góða omman, vit vilja gera alt vit kunnu fyri at stuðla teg og vera hjá tær. Tú hevur mist ein kæran mann, ein mann sum dagliga vísti tær, hvussu góður hann var við teg. Lív­ið er broytt frá einum degi til næsta, men tey góðu minnini um abb­an hvørva ikki, men liva í hjørt­ un­um og ugga okkum. Lívið er einaferð soleiðis, at hev­ ur tú verið góður við onkran, so kem­ur tú eisini at kenna sorg, og sakn­urin eftir teg góði abbin kem­ ur altíð at vera her. Nú eigi eg ein góð­an og vakran verndareingil í Himl­inum. Eg vil enda hesi fáu orð við ein­ um broti av einum sangi, sum hevur uggað meg síðstu tíðina. I guess heaven was needing a hero Somebody just like you Brave enough to stand up For what you believe And follow it through When I try to make it make sense in my mind The only conclusion I come to Is heaven was needing a hero Like you I remember the last time I saw you Oh, you held your head up proud I laughed inside When I saw how you were standing out in the crowd Your such a part of who I am Now that part will just be void No matter how much I need you now Heaven needed you more Abbin, eg elski teg líka til mánan og aftur. So leingi eg livi skulu minnini um teg liva! Ein dag síggjast vit aftur, og eg gleði meg at fáa eitt ordiligt »abba­ klemm« frá tær tá. Eg vil lýsa frið yvir minnið um abba mín. Guðrun nøvn