mánadagur 26. oktober 2015síða 60

VIKA 44 • 26. OKTOBER 2015 4 MIÐLAHÚSIÐ ÓKEYPIS LÝSINGARBLAÐ Guitaran við í handilin – Eg plagi at spæla eitt sindur, tá onkur friðarlig løta er, sigur Axel McIntosh, ið eigur og rekur Skóhornið S kóhornið í Bøgøtu í Havn fyllir 10 ár í næstum og hóast 10 ár ikki eru 10 dagar, so er Skóhornið yngsta skóbúðin í høvuðsstaðnum. Tær hava verið fleiri, men nú eru ein­ ans tríggjar eftir, sum eru skósølur burturav. Axel McIntosh eigur og rekur Skó­ hornið. Hann ruddar guitaran burtur, tá eg komi á gátt. – Eg plagi at spæla eitt sindur, tá onkur friðarlig løta er í handlinum, sigur hann. Hann byrjaði við heilsølu av ar­ beiðs­klæðum í nítiárunum, men fyri eini tíggju, tólv árum síðani kom hann til ta niðurstøðu, at tað, hóast kaping á økinum, manglaði ein skóhandil, ið bjóðaði nakað serligt, nakað annað enn hinir. Hann legði seg í fyrstuni eftir, at hava eitt gott úrval í bílígum skóm og skóm fyri ung. – Skógvar vóru ein dýr vøra, men samstundis var tað blivið ein brúks­ vøra, sum fólk skiftu ofta. Tí vildi eg hava bíligar skógvar, so fólk høvdu møgu­leikan at skifta ofta, greiðir hann frá. Hann fann tó skjótt út av, at markn­aðurin í Føroyum er lítil, og tí er neyð­ugt at hava eitt sindur til øll, um ein skal standa seg í kappingini. – Nú hava vit tikið Viking skógvar inn eisini, sum eru nakað dýrari, um­ framt nakrar eitt sindur dýrari ital­ ienskar skógvar. Aðalreglan er tó enn, at skógvarnir eru praktiskir og serliga at barnaskógvarnir passa væl, eru nóg breiðir og at pláss er hjá barnafótunum at veksa í teimum, sigur hann. Axel McIntosh sigur, at tað krevur nógv at hava ein handil í Havnini í dag, kanska serliga innan klæðir og skógvar. – Ein er jú noyddur at fylgja mót­ anum alla tíðina, og hann broytist jú frá sesong til sesong, serliga hjá kvinnunum, sigur hann. Hann dylir ikki fyri, at kvinnurnar eru størsti kunda­ skarin. – Í bransjuni siga vit, at 60 prosent av søluni er til kvinnur, 20 prosent til menn og 20 prosent til børn. Tað samsvarar eisini væl við plássið, ið verður sett av í handlunum til ymisku sløg­ini, sigur hann. Sum nevnt eru tríggir skóhandlar í Havnini og Ale McIntosh metir, at kapp­ingin er hørð. Avansan er ikki longur tað, hon einaferð var, men tó er tað ikki bara hinar skóhandlarnar, Skó­hornið kappast við. – Føroyingar keypa nógv, tá teir eru uttanlands, og tað ávirkar søluna hjá okkum, tá fólk keypa sær nýggjar skógvar uttanlands, sigur Alex McIn­ tosh. – Føroyingar ferðast nógv, og tá er vanligt, at keypa sær okkurt nýtt, hóast prísmunurin ikki altíð er so høgur, sum hann skal eitast at vera. Eg haldi, tað er ein gamal vani hjá føroyingum, at alt er bíligari og betri uttanlands. Tað er tó ikki heilt satt long­ur, sigur hann. Ein partur av mistu inntøkuni, um vit kunnu kalla tað so, veðrur tó vunnin inn aftur, við at útlendsk ferða­fólk keypa í handlinum. – Hetta er nakað, sum gerst alsamt vanligari, kanska tí at ferðafólkini hava lyndi at steðga longri og at ferða­fólkaárið verður longri. Hetta er tó heilt víst eitt øki, sum kann menn­ ast meiri, sigur Axel McIntosh. Skóbransjan fylgir klædnabransj­ uni annars og er tað serliga um høg­ tíð­ir­nar at nógv er at gera. Sjálvandi er nógv at gera, tá vit fáa nýggju vør­ urnar, á vári og heysti, men annars er tað fyrst og fremst upp undir ólav­ søku og jólini, at nógv er at gera, með­an januar og februar eru nakað væl lakari. Nú stunda jólini til, so neyvan fær Axel McIntosh stundir at spæla guitara í handlinum aftur, fyrr enn vit hava rundað ársskiftið. Mynd: Álvur Haraldsen