hósdagur 12. november 2015síða 24

Fríggjadagur 13. november 2015 sosialurin 131 24 Dramakonsertin Rósa Maria verður í hesum døgum spæld fyri fullari høll í Norðurlandahúsinum. Sangirnir byggja á søgur úr savni við sama navni eftir Jens Paula Heinesen, men eru eitt sindur fittari og romantiskari Dorit Hansen Ørkymlandi er tann vaksna verð! Hevði eg bert verið barn! lítil, fitt og góð ... Soleiðis syngur Eva Maria Brynhildar­dóttir sum Rósa Maria í síðsta sanginum á stóru drama­ ko­nsertini Rósa Maria, sum Bergur Rasmussen hevur skrivað og Jónleif Jensen hevur gjørt tónleik til. Og lat meg bara siga tað beinan­ vegin, tað er ein stórsligin konsert. Hóast talan ikki er um leik ella musikal, og pallurin bara hevur nakr­ar heilt fáar rekvisittir, so er einki spart, tá tað kemur til tónleikin. Fimtan einastandandi solistar, tvey kór og eitt ótrúligt orkestur. Bernharður Wilkinson stjórnar kórum og orkestri, Elin á Rógvu hevur leik­stjórnað, og Michael er Koba framleiðari og pallstjóri. Í kórunum og saman­setta orkestrinum eru upp í móti 50 av bestu sangarunum og tón­ leikar­unum í Føroyum, umframt eina ís­lendska stjørnu. Eg skal lata onnur kønari fólk meta um tónleikaligu dygdirnar, men havi tó hug at nevna fjølbroytni í tón­ leika­myndini. Stilla samanspælið mill­um klassiska guittaran hjá Ólavi Jakobsen og djúpu selloina hjá Andreasi T. Restorff í sorgarbundna mammu­sanginum hjá Lailu Carlsen, larmandi sambarútmurnar við Rúna Mouritsen og Hjørtur Háberg í freka sang­inum við Ann Chanett Danielsen og Guðrun Sólju Jacobsen, og buldrandi dansurin millum Gulla Briem á trummum og Jóhannes á Rógvu Olsen á bassi, tá annar partur byrjar, og tá Rósa Maria og Ewald finna saman, vóru bara nakrir av stak­lut­unum sum hugtóku. 17 ára gamla Rósa Maria er høvuðs­persónur í dramakonsertini. Um­framt hana eru sum sagt fjúrtan aðrir solistar, og tey hava øll so ella so til­knýti til Rósu Mariu. Bergur Rasmussen hevur skrivað sangirnar við støði í fimm stuttsøgum í savn­ inum Rósa Maria eftir Jens Paula Heinesen, og tað er eingin løtt upp­ gáva at fáa ymisku søgurnar og mongu persónarnar at hanga sam­ an bara við sangum. Fyri tey, sum kenna søgurnar hjá Jens Paula, er lætt at kenna fólkini aftur, og tey hava ikki tørv á, at sangirnir eru so frá­greiðandi. Fyri tey, sum ikki kenna søgur­nar so væl – og tey eru kanska flest – tekur tað eina løtu at fáa hilling á tilknýtinum millum persónarnar. Men tað hevur eydnast Bergi Rasmussen at skapa eina saman­hangandi søgu, millum annað við at lata Rósu Mariu vera ein nógv týðu­ligari høvuðspersón enn hon er í bókini. Í bókini hjá Jens Paula Heinesen er ein ringur við fimm søgum, har dagbókin hjá Rósu Mariu kemur til síðst. Hinar fýra søgurnar snúgva seg um fýra vaksnar konur, sum allar eru í eksistentiellari kreppu. Mamma Rósu Mariu missir seg sjálva burtur í stríðnum fyri at halda soninum á lívi, og hinar hava allar frustratiónir, sum eru knýttar at erotiskum longsli. Tær liva eitt etablerað, borgarligt lív við monnum og børnum, og tær verða ikki nevndar við fornavni, men eita bara frú B, C, D og E. (Frú A er í »Ein stutt skald­søga um Frú A«, sum stóð í savn­inum Tann gátuføri kærleikin frá 1986.) Í konsertini verða tær allar nevndar við fornavni, og munurin millum ungu Rósu Mariu og vaksnu frú­ur­nar er ikki eins týðuligur, kanska tí at hópurin, sum syngur, er so saman­settur í aldri. Tey, sum spæla vaksin, eru líka ung, sum Rósa Maria, og vin­konurnar hjá henni eru líka gamlar, sum tey vaksnu. Erotiski undirtónin og eksi­ stentiellu kreppurnar fylla minni í kon­sert­ini og fáa ein ruddiligari, meira romant­iskan enda. Kanska er tað sjangran, ein dramakonsert við kóri og klassiskum ljóðførum, sum setur nøkur mørk fyri tekstliga inni­ hald­inum. Tað eru tær stóru, reinu kenslurnar, sum passa best saman við vakra, harmoniska tónleikinum. Ella kanska er tað komponisturin. Hevði ein annar sandoyingur kompo­nerað, høvdu kreppurnar kanska verið týðuligari, men áskoðarnir høvdu uttan iva eisini verið móðari. Drama­ kon­sertin hjá Bergi og Jónleifi og øllum hinum er til tíðir bæði syrgilig og fest­lig, men hon er fyrst og fremst ómetaliga vøkur. Eingin nýtist at føla seg ørkymlaðan, tá hann fer út aftur. Og kennir mann seg eitt sindur ov harmoniskan og konforman eftir konsertina, kann mann jú altíð keypa og lesa stuttsøgusavnið Rósa Maria, sum Mentanargrunnur Studenta­ felags­ins hevur endur­prentað í sam­ band við dramakonsertina. mentan Ørkymlandi vaksna verðin sum harmonisk konsert Ummæli Myndir: Fróði Vestergaard